Christian Churches of God

No. 140

 

 

 

 Ang Pitong Tatak

(Edition 4.0 19951109-20000825-20071027-20170211)

 

Ang aralin na ito ay tumatalakay sa pitong tatak ng Apocalipsis at ipinapaliwanag ang kahulugan ng mga ito. Ang pag-unlad ng mga tatak sa nakalipas na dalawang libong taon ay sinusuri at ang pagkakasunod-sunod hanggang sa pagbabalik ng Mesiyas ay ibinigay. Ang prosesong ito ay nagtatapos sa ikapitong tatak, na sa katunayan ay ang pitong pakakak.

  

 

Christian Churches of God

PO Box 369,  WODEN  ACT 2606,  AUSTRALIA

 

Email: secretary@ccg.org

 

Christian Churches of God

 

(Copyright ©  1994, 1995, 1999, 2000, 2007, 2017 Wade Cox)

 

This paper may be freely copied and distributed provided it is copied in total with no alterations or deletions. The publisher’s name and address and the copyright notice must be included.  No charge may be levied on recipients of distributed copies.  Brief quotations may be embodied in critical articles and reviews without breaching copyright.

 

 

This paper is available from the World Wide Web page:
http://www.logon.org and http://www.ccg.org

 

 

 

Ang Pitong Tatak

 

 

Tandaan: Ang aralin na ito ay dapat basahin kasabay ng audio tape.

 

Ang isang tsart na nagpapakita ng pagkakasunud-sunod ay nakalakip sa araling Ang Pitong mga Pakakak [141]. Ang gawain sa mga takdang-panahon ay sumasaklaw sa Pitong Tatak at Pitong Pakakak. Ang tsart na ito ay ginawa noong mga 1985, sa totoo lang, upang ipakita na imposibleng dumating si Jesucristo bago ang 1997 at na mali ang istruktura ng tatlo at kalahating taon ng lugar ng kaligtasan. Mayroong ilang mga alternatibo. Ang kanyang Pagparito ay maaaring 1997 o 1999 sa pinakamaaga, o anumang oras pagkatapos noon. Ipinapakita ng tsart na mayroong pitong tatak, na nahahati hanggang sa ikapitong pakakak at pitong mangkok ng poot ng Diyos. Ang mga ito ay nakasingit sa mga Saksi at mayroong tatlong mga alternatibo para sa pag-akyat ng mga Saksi, nakasingit sa panahon na tinatawag na Panahon ng Kabagabagan ng Jacob. Marami ang nag-aakalang maaari nilang ipagwalang-bahala, paikliin, o isantabi ito. Hindi tayo makakarating sa Milenyo hangga't hindi tayo dumaan sa pagkakasunod-sunod na ito. Ito ay propesiya at hindi masisira. Hindi natin ito maaalis at hindi natin ito maitatago.

 

Lahat ng mga bagay na nangyayari sa mga mangkok ng poot ng Diyos, at ng ikapitong pakakak, ay maiiwasan lahat. Walang anumang bagay sa Apocalipsis tungkol doon na kailangang maganap. Maaari natin itong iwasan, at hindi ito iniiwasan ng planeta dahil sa unang tatak, na siyang huwad na relihiyon. Nauna pa kay Cristo ang huwad na relihiyon. Si Cristo ay hindi ang unang tatak, ngunit pinasimulan niya ang labanan una mula sa Sinai, at pangalawa mula sa kanyang pagdating at kanyang pagwasak. Pinasimulan ni Satanas ang huwad na relihiyon mula noong araw na pinabagsak niya si Adan sa pamamagitan ng pagdaya kay Eva.

 

Tingnan natin ang Apat na Mangangabayo ng Apocalipsis, na matatagpuan sa Apocalipsis Kabanata 6. Ang Apocalipsis 6 ay nagsasabi:

"nakita ko nang buksan ng Kordero ang isa sa pitong tatak, at narinig ko ang isa sa apat na nilalang na buháy, na nagsalitang gaya ng tunog ng kulog, “Halika!” tumingin ako at nakita ko ang isang kabayong puti, at ang nakasakay doon ay may isang pana; binigyan siya ng isang korona at siya'y humayong lumulupig, at upang lumupig."

 

Ang konsepto ay ang Kordero, si Jesucristo, ang nagbubukas ng mga tatak. Matagal nang nabuksan ang unang tatak. Ang mga tatak na ito ay hindi binubuksan sa panahon ng katapusan. Ang unang tatak na ito ay patuloy na umuunlad sa loob ng 2,000 taon, at ang bawat tatak ay exponential. Sila ay nagbubukas at nananatiling bukas at umuunlad. Ang bawat isa ay nagdaragdag sa isa pa. Ang unang tatak, na tinatawag na pananakop, ay aktwal na nagsimula sa huwad na relihiyon. Nagsimula ito sa mga konsepto ng Iglesia, at ng mga organisasyon at institusyong iyon na itinatag sa ilalim ng mga huwad na relihiyon. Dahil sa pamamagitan ng pagkakaiba ng opinyon nagkakaroon tayo ng pagkakabaha-bahagi, ang pinakamalaking sanhi ng pagkakabaha-bahagi ay ang istruktura ng organisasyon ng planeta batay sa pagkakabaha-bahagi sa pagitan ni Cristo at ng tapat na Hukbo, at ni Satanas at ng nangahulog na Hukbo. Ang pagkakabaha-bahaging iyon ay nahayag sa planeta sa mga anyo ng relihiyon - ang buong istraktura ng mga relihiyon ng planetang ito ay sumasalamin sa mga digmaan sa kalangitan. Walang anumang bagay na nagkataon lamang. Si Satanas ay nagtatag ng isang kaisipan sa mga tao at mga bansa.

 

Ang konsepto ng pagpalit kay Satanas ni Cristo ay ang pagpapalit ng panrelihiyong istruktura ng sanlibutang ito, ang pamahalaan nito at ang mga sistema nito, ng isa pang sistema ng pamahalaan. Tingnan ang araling The Government of God (No. 174).

 

Ang Kordero ang siyang nag-pasimula ng proseso sa pamamagitan ng pagtatag sa planeta ng tunay na Pananampalataya: ang salita ng Diyos. Hindi ito isang bagay na itinakda at pagkatapos ay winasak. Si Satanas ay noon at hanggang ngayon ang Tala sa Umaga ng planetang ito. Si Cristo, matapos maging sakripisyo, ang siyang naging karapat-dapat na magtagumpay at palitan si Satanas bilang Tala sa Umaga sa kanyang ikalawang pagdating. Ipinadala niya ang katotohanan sa planeta sa pamamagitan ng mga propeta at patriyarka at sa huli nang personal.

 

Ang tunay na relihiyon ay naninindigan at ang mga tao ay inuudyukan na labanan ito ng mga nangahulog na Hukbo. Ito sa huli ay magsasalamin sa lahat ng mga bansang sasalakay laban sa Jerusalem sa Pagparito ni Cristo sa mga Huling Araw. Ang prosesong ito ng huwad na relihiyon ay lohikal na hahantong sa susunod o ikalawang tatak ng digmaan.

 

Apocalipsis 6:3-4 At nang buksan niya ang ikalawang tatak, ay narinig ko sa ikalawang nilalang na buhay, na sinasabi, Halika. 4 At may lumabas na ibang kabayo, na kabayong mapula: at ang nakasakay dito, ay pinagkaloobang magalis sa lupa ng kapayapaan, at upang mangagpatayan ang isa't isa: at binigyan siya ng isang malaking tabak. (AB)

 

Ang unang tatak ay nagsimula at si Satanas ay naglunsad ng pag-atake sa Iglesia na nagdulot ng Gnosticismo mula sa base nito sa Alexandria. Inilagay niya ang Gnosticismo sa ibabaw ng mga Kulto ng Misteryo, at ng Roman Curial system, na isang paganong systema. May mga Cardinal sa Roma bago pa isinilang si Cristo at nakasuot sila ng pula, at nakasuot sila ng pulang sumbrero. May mga birhen sa Roma bago pa isinilang si Cristo, at ang mga birhen ay bahagi ng sistema sa Templo ni Vesta. Nagkaroon sila ng curial system sa mga Cardinal na ito na mga college of Pontiffs. Ang mga panrelihiyong opisyal na ito ang namamahala sa estado. Ito ay hindi isang sistemang Cristiano. Ang istrukturang iyon ay naging bahagi ng pangunahing sandigan na ito ng huwad na sistema ni Satanas.

 

Ang sistemang Greco-Romano na batay sa Platonismo at ang doktrina nito ng pamahalaan ay kinailangang tanggapin ang mga doktrinang itinaguyod ni Cristo upang baluktutin ang mga ito; kaya lumitaw ang huwad na relihiyon. Upang maitatag ang sistemang Greco-Romano kinailangan nilang buuin ang mga doktrina ng mga konseho. Ang mga Cappadocian fathers ay gumawa ng isang konsepto ng Diyos batay sa Konseho ng Nicaea, na unang nagbunga ng Binitarianismo, at hindi ito ang doktrina ng Iglesia. Ang Binitarianismo ay isang produkto ng Simbahang Katoliko mula sa Konseho ng Nicaea noong 325 CE. Ito ang kinakailangang hakbang para sa pagpapakilala ng Trinitarianismo sa Constantinople noong 381 CE.

 

Ang unang tatak ay nagresulta sa mga pagkakabaha-bahagi na nakita nating lumabas sa mga Konseho noong ikaapat at ikalimang siglo. Ang Konseho ng Elvira, noong 300 CE, ay nagsimulang tanggalin ang Sabbath. Binago ng Konseho ng Nicaea, noong 325 CE, ang istruktura ng Godhead at ipinakilala ang mga konsepto na si Jesucristo ay co-equal at co-eternal sa Diyos Ama. Hindi nila noon tinalakay ang Banal na Espiritu. Naging matagumpay sila sa loob ng dalawang taon. Gayunpaman, napagtanto ng Emperador Constantine na ang mga Athanasian, na tinatawag ngayong mga Katoliko, ay makapangyarihan lamang kapag nakasentro sa Roma at sa ilang iba pang mga lugar. Ang tunay na kapangyarihan sa Imperyo ay nasa mga Unitarian na maling tinatawag na Arians, na mga subordinationist. Ang iba pang mga Unitarian na obispo ay ipinatapon kasama si Arius (ang Arianismo ay isang maling katawagan; tingnan ang araling Consubstantial with the Father (No. 081)). Sila ay mga Unitarian subordinationist. Mayroong ilang mga bansa na naging subordinationist. Ang mga obispong ito ay pinabalik at ibinalik sa kanilang posisyon at nagkaroon ng ecclesiastical na kapangyarihan. Tingnan ang mga araling Arianism at Semi-Arianism [167] at The Unitarian/Trinitarian Wars (No. 268).

 

Ang pagkakaiba sa pagitan ng kanilang mga istrukturang administratibo ay ang isa ay nakabase sa bansa at ang isa ay nakabase sa imperyal. Ang mga Athanasian ay nagnanais ng pandaigdigang pamahalaan at patuloy pa ring nagsusumikap tungo sa layuning iyon.

 

Noong una ay inakala ni Constantine na ang nagnanais ng pandaigdigang kapangyarihan  ay ang pinakamalakas, ngunit hindi. Ang prosesong nagsimula sa mga digmaang Athanasian ay hindi masyadong naidokumento, o naipahayag sa publiko, dahil ang mga Katoliko ang nagsulat ng mga aklat ng kasaysayan. Ang isang kasaysayan ng mga digmaang Arian ay nakabalangkas sa araling Mysticism Chapter 4 Judeo-Christianity (No. B7_4).

 

Para sa proseso kung paano itinatag ng sistemang Babilonia ang kanyang sarili at sinakop ang planeta, tulad ng sinabi ni Cristo, tingnan ang araling Mysticism Chapter 1 Spreading the Babylonian Mysteries (No. B7_1).

 

Ang Teorya ng Makatarungang Digmaan (tingnan ang araling Theory of the Just War (No. 110)) ay isang proseso ng mentalidad ng mga Athanasian. Ang mga digmaang ito ay naging bahagi na ng ating lipunan. Nagkaroon tayo, sa unang pagkakataon, ng mga konsepto ng mga digmaang panrelihiyon. Ang pag-usbong ng Islam sa ilalim ng propetang si Qasim (na tinawag na Mohammed) ay isang direktang resulta ng Trinitarianismo. Nagsimulang mangaral ang propeta upang ganap na maiwasan ang mga doktrinang Trinitarian ng mga Athanasian na nakita niya bilang isang heresiya, at upang pag-isahin ang mga Arabo sa ilalim ng Monotheismo. Pinapangkat ng Koran ang mga Cristiano sa dalawang hanay ng mga pangalan - Mga Tao ng Kasulatan at mga Cristiano sa pangkalahatan. Ang mga pagkakaibang ito ay nawala na ngayon dahil ang mga modernong Cristiano ay hindi na nauunawaan ang mga pagkakaibang umiiral noong panahong iyon. Ang mga pagkakaiba ay kinasangkutan ng mga Trinitarians na lumaban sa Islam at ang inuusig na Iglesia ng Pergamo, na nakipag-alyansa sa Islam.

 

Ang mga huwad na istrukturang panrelihiyong ito ay nakatuon lahat sa pagtatangkang pahinain ang malawak na impluwensya ng orihinal na Iglesiang nangingilin ng Sabbath. Milyon-milyon na ang napagbagong-loob natin. Ang Inquisitions ay itinatag lamang upang lipulin ang Orihinal na Iglesia, at upang mapanatili ang kapangyarihan para sa mga Trinitarians. Ang dahilan kung bakit hindi nila magawa ay dahil hindi hahayaan ng Diyos na alisin nila ang Bibliya. Habang ito ay umiiral kahit sinumang marunong bumasa ay maaaring mabuksan ng Banal na Espiritu ang kanyang isip.

 

Naging exponential ang mga tatak na ito. Ang mga digmaang Islamiko/Cristiano ay nagpatuloy hanggang sa sistema ng Ottoman Turk. Palaging mayroong pagkakabaha-bahagi sa pagitan ng Islam at Cristianismo, at ng Islam at ng silangang mga sistema. Nagkaroon ng buffer system na itinatag sa Russia sa ilalim ng Khazar Jewish Empire, kung saan ang mga angkan ng Ashkenaz at iba pang mga grupo ay nagbagong-loob sa Judaismo noong 740 CE. Ito ay isang pampulitikang desisyon. Kung sila ay naging Islamiko, kung gayon ang mga hangganan ay lilipat sa kanilang kanlurang sistema, at sila ang magiging nasa harapan ng digmaan sa pagitan ng Cristianismo at Islam.

 

Kung sila ay naging Cristiano sila sana ang hangganan ng Islam sa silangang bahagi. Kaya't kahit ano pa ang kanilang gawin, madadamay pa rin sila sa digmaan. Malamang kaya pinili nilang maging Judio dahil ito ay nasa gitna. Sa huli sila ay bumagsak bilang isang Imperyo at napunta sa Europa. Ngunit sila ay napasama sa mga sub-tribes ng Juda sa pamamagitan ng rabinikong impluwensya. Binigyan sila ng mga rabbi at idinagdag sa mga anak ni Abraham. Gayunpaman, ang mga pagkakabaha-bahagi at digmaang ito ay nagpatuloy hanggang sa kasalukuyan, na humantong sa Holocaust. Ang mga ito ay hindi lamang isang bahagi ng mga Huling Araw. Ang mga bagay na ito ay nagsimula ilang siglo na ang nakalipas at nagpatuloy, at nauugnay sa mga pag-uusig. Ang resulta ng digmaan ay salot dahil sa mga  pagkakawatak-watak sa lipunan; kaya't nabuksan ang ikatlong tatak.

 

Ang mga tatak na ito ay nagpapatuloy at sila ay umuunlad, mula sa digmaan na nagdudulot ng salot, na nagiging taggutom, at sa huli ay kamatayan. Ang ikaapat na tatak ay isang nagpapatuloy na bagay, at pinagsasama-sama nila ang isa't isa.

 

Ang ikalimang tatak ng Dakilang Kapighatian ay may dalawang aspeto dito. Binuksan ito nang magsimula ang mga digmaang panrelihiyong ito. Gayunpaman, nang ang sistemang Athanasian ay tuluyang naitatag, sinimulan nito ang isang grupo, o pagkakasunod-sunod ng mga kapighatian na nauunawaan natin mula sa propesiya ng Bibliya bilang ang 1,260 taon. Ngayong 1,260 taon na ang lumipas mula 590 CE hanggang 1850 na nagmarka sa pagtatapos ng Banal na Imperyo ng Roma, na ngayon ay nabuwag. Gayunpaman, ang ikalimang tatak na iyon ay may aplikasyon sa mga huling araw.

 

Tingnan din ang araling The Pre-Advent Judgment (No. 176).

Apocalipsis 6:5-6 At nang buksan niya ang ikatlong tatak, ay narinig ko sa ikatlong nilalang na buhay, na nagsasabi, Halika. At tumingin ako, at narito, ang isang kabayong maitim; at yaong nakasakay dito ay may isang timbangan sa kaniyang kamay. 6 At narinig ko ang gaya ng isang tinig sa gitna ng apat na nilalang na buhay na nagsasabi, Sa isang denario ay isang takal na trigo, at sa isang denario ay tatlong takal na sebada; at huwag mong ipahamak ang langis at ang alak. (AB)

 

Ang huling resulta ng salot ay taggutom at kakapusan, at ang pagsukat sa mga bahagi ng pagkain, dahil sa kakulangan. Ang konsepto ng pinsala sa langis at alak ay may espirituwal na kahulugan. Ang langis ay ang Banal na Espiritu; ang mga inuming handog sa Panginoon ay ang mga hinirang. Tayo ay ibinubuhos bilang inuming handog sa Panginoon. Ito ay nagpapahiwatig ng proteksyon ng mga hinirang sa buong yugto ng mga Tatak. Kaya dapat tayong dumaan sa kapighatian at pagkamartir, ngunit bilang mga handog na inumin sa Panginoon para sa mga tiyak na layunin ng panrelihiyon.

 

Apocalipsis 6:7-8 At nang buksan niya ang ikaapat na tatak, ay narinig ko ang tinig ng ikaapat na nilalang na buhay na nagsasabi, Halika. 8 At tumingin ako, at narito, ang isang kabayong maputla: at ang nakasakay dito ay may pangalang Kamatayan; at ang Hades ay sumusunod sa kaniya. At sila'y pinagkalooban ng kapamahalaan sa ikaapat na bahagi ng lupa, na pumatay sa pamamagitan ng tabak, at ng gutom, at ng salot, at ng mga ganid na hayop sa lupa. (AB)

 

Lumalala ito hanggang ang ikaapat na bahagi ng Lupa ay sa wakas ay sasailalim sa pagkawasak na ito. Hindi lamang ito simpleng digmaan. Patuloy itong tumitindi hanggang sa mga Huling Araw. Ang mga Pakakak at ang mga Mangkok ay nagpapakita ng mga bagay na ito ay magaganap. Alam natin kung ano ang mga pagkakasunod-sunod ng mga pangyayaring ito. Ang planetang ito ay pinatatakbo ng isang baluktot na pag-iisip, si Satanas. Nakikipagtunggali tayo sa mga demonyo na nagsisikap na pigilan ang pagpapatupad ng Plano ng Diyos.

 

Kailangan nating maging mulat dito at alamin ang mga nangyayari. Ang ating kaligtasan ay nasa ating pananampalataya sa Panginoon, sa pag-unawa sa Kanyang mga ginagawa, at sa pagtitiwalang ang Diyos ang namamahala; ito ay nangyayari para sa mga tamang dahilan, at na ito ay gagana. Ang Kasulatan ay natutupad sa harapan ng ating mga mata.

 

Ang Kapighatian sa ilalim ng ikalimang tatak ay muling itinakda noong Kapistahan ng mga Tabernakulo ng 1993. Sa Kapistahang iyon ito ay muling inanunsyo, o muling binuksan, sa pamamagitan ng bagong Papal Encyclical. Ang mga hinirang ay nahaharap sa lumalalang pag-uusig. Ang manunulat, na si Morris West ay inilantad sa publiko ang buong bagay tungkol sa encyclical. Sinabi niya na muling itinatag nito ang mga batayan para sa Inquisition.

 

Apocalipsis 6:9-10 Nang buksan niya ang ikalimang tatak ay nakita ko sa ilalim ng dambana ang mga kaluluwa ng mga pinaslang dahil sa salita ng Diyos, at dahil sa patotoong taglay nila. 10 Sila'y sumigaw nang may malakas na tinig, “Kailan pa, O Makapangyarihang Panginoon, banal at totoo, bago mo hatulan at ipaghiganti ang aming dugo sa mga naninirahan sa ibabaw ng lupa?”

 

Ito ang una sa dalawang aspeto. Bawat isa ay binigyan ng puting balabal at sinabihan na maghintay pa ng kaunting panahon hanggang sa mabuo ang bilang ng kanilang mga kapwa alipin at mga kapatid, na mga papatayin namang gaya nila na pinatay. Ang konsepto ay ang mga taong iyon ay nasa dalawang pangkat. Ang ilan sa mga kapatid ay pinaslang dahil sa salita ng Diyos at sa patotoong kanilang ibinigay at sila ay sumigaw (tingnan sa itaas). Kaya naghihintay sila. Nasa ilalim sila ng banal na proteksyon, ngunit pinahintulutan silang mamatay.

 

Ang katotohanan ay hindi sila buhay at nakikipag-usap sa Diyos, ngunit ang kanilang dugo ay sumisigaw, habang sila ay nakahimlay doon, sa ilalim ng dambana, naghihintay para sa Unang Pagkabuhay na Mag-uli. Ito ay isang komento kay Cristo bilang isang rhetorical na tanong: "Yamang ikaw ang namamahala, bakit kailangan pa naming mamatay?"

 

Bakit sila namatay? Malinaw ito. Ito ay dahil sa salita ng Diyos at sa patotoo na kanilang ibinigay. Tayo ay nasa ilalim ng banal na proteksyon; gayunpaman, ang ilan sa mga hinirang ay kailangang maging mga martir ng Pananampalataya upang magsilbing mga saksi sa sanlibutan. Marami na sa mga hinirang ang namatay at marami pang iba ang namatay kasama nila. Kapag naitatag na ang huwad na relihiyon, tinalikuran ang salita ng Diyos, at binago ang interpretasyon ng mga bagay, ang mga hidwaan at pagkamuhi ay susunod. Pagkatapos ang panunupil at pag-uusig ay susunod.

 

Ang huling Inquisition ay naganap sa Papal States sa pagitan ng 1823 at 1846. Ang dating Jesuit na mananalaysay, si Malachi Martin, ay sumulat ng mahaba sa isyu, sa Decline and Fall of the Roman Church (pp. 254-255). Ang pagkakasunud-sunod ay, mula 1823, narating nila ang punto kung saan mayroon silang gallows sa bawat bayan, na may 200,000 katao, sa mga Papal States na ito, na sinentensiyahan sa mga galleys (kamatayan), o habambuhay na pagkakakulong. Iba't ibang uri ng tao ang nadamay dito, kabilang ang mga kalaban sa pulitika, atbp. Kadalasan, ito ay nakatuon upang alisin ang mga taong naitatag doon sa ilalim ng Panahon ng Tiatira na laban sa sistemang Katoliko.  Sa huli, ito rin ang naging sanhi ng pagbagsak ng mismong sistemang Katoliko sa ilalim ng 1,260 taon, na natapos noong 1850. Bumagsak ito dahil hindi na ito kayang tiisin ng mga tao. Nagsagawa sila ng plebisito noong 1850 kung sino ang gustong manatili sa mga Papal States o sumama sa Republika ng Roma. 1,505 katao ang bumoto na manatili sa ilalim ng sistema ng papal states, at lahat ng iba (132,681) ay bumoto na tanggalin na sila, dahil sukdulan na ang kanilang pagkasuya sa sistemang pampulitika ng Romano Katoliko ng pamahalaang Simbahan.

 

Iyan ang propesiya na natutupad tungkol sa pagbaling ng Hayop laban sa patutot. Muli itong babaling laban sa patutot sa mga huling araw at lubusan itong wawasakin. Gayunpaman, ang 1,260 na taon ay natapos nang ang Hayop ay bumaling laban sa patutot at winasak ang kapangyarihan nito. Ito ay naisakatuparan ng bahagya ni Napoleon nang siya ay nagsimulang mamuno noong 1806. Binuwag niya ang Papal States ng Banal na Imperyong Romano. Siya ay natalo sa Battle of Waterloo at ipinatapon, at nang siya ay pinaslang ito ay muling itinatag. Noong 1815 ang Banal na Imperyong Romano ay muling itinatag bilang isang bagong sistema, at noong 1823, pagkaraan lamang ng walong taon, nang muling makabalik sa kapangyarihan ang Simbahang Romano Katoliko sa mga lugar na kanilang kontrolado, muli nilang itinatag ang Inquisition.

 

Mayroong matinding pagtutunggali para sa pandaigdigang pamumuno. May tatlong aspeto ang pagtatatag ng huwad na istrukturang panrelihiyong ito. Ang una ay isang sistemang nakasentro sa Europa kung saan sinusubukan ng Roma na makakuha ng kontrol. Ang isa pa ay isang sekular na sistema na sa tingin ng Estados Unidos ay kaya nitong makontrol. Mula sa sistemang iyon, ang internasyunalistang ekonomiyang ito ay sisikaping paganahin. Ang ikatlong sistema ay isang sistemang Asyano na umuunlad ngayon. Tatawagin natin ito sa mga termino ng bibliya na 'ang pagkakaisa ng mga hari ng Silangan'. Ang mga salita sa Apocalipsis ay anatoli helios, na ang ibig sabihin ay Mga Haring mula sa Sikatan ng Araw, hindi mga hari ng Silangan. Gayunpaman, ito ay nakasentro sa Eastern China complex kasama ang Japan.

 

Iyon ay sa loob ng walong taon, na naglagay ng 1.5 milyong tao sa ilalim ng political surveillance. Ang mentalidad na nakapaloob sa ikalimang tatak na ito ay lubos na sumasakop sa lahat. Sa mga Huling Araw, gaya ng sinasabi:

Apocalipsis 6:11 … "nang binigyan ang bawat isa sa kanila ng isang puting balabal at sa kanila'y sinabi na magpahinga pa sila ng kaunting panahon, hanggang sa mabuo ang bilang ng kanilang mga kapwa alipin at ng kanilang mga kapatid, na mga papataying tulad nila na pinatay."

 

Ang puting balabal na ito ay pagiging martir.

Apocalipsis 3:14-22 “At sa anghel ng iglesya sa Laodicea ay isulat mo: Ang mga bagay na ito ay sinasabi ng Amen, ng saksing tapat at totoo, nang pasimula ng paglalang ng Diyos: 15 “Alam ko ang iyong mga gawa; ikaw ay hindi malamig o mainit man. Ibig ko sanang ikaw ay malamig o mainit. 16 Kaya, dahil ikaw ay malahininga, at hindi mainit o malamig man, ay isusuka kita mula sa aking bibig. 17 Sapagkat sinasabi mo, ‘Ako'y mayaman, at naging mariwasa at hindi ako nangangailangan ng anuman.’ Hindi mo nalalamang ikaw ay aba, kahabag-habag, maralita, bulag at hubad. 18 Ipinapayo ko sa iyo na bumili ka sa akin ng gintong dinalisay ng apoy upang ikaw ay yumaman, at ng mapuputing damit upang iyong maisuot, at upang huwag mahayag ang iyong kahiyahiyang kahubaran, at ng pampahid na ilalagay sa iyong mga mata, upang ikaw ay makakita. 19 Ang lahat na aking iniibig ay aking sinasaway at dinidisiplina. Ikaw nga'y magsikap, at magsisi. 20 Makinig ka! Ako'y nakatayo sa may pintuan at tumutuktok; kung diringgin ng sinuman ang aking tinig at buksan ang pinto, ako'y papasok sa kanya, at kakaing kasalo niya, at siya'y kasalo ko. 21 Ang magtagumpay ay pagkakalooban ko na umupong kasama ko sa aking trono, gaya ko naman na nagtagumpay at umupong kasama ng aking Ama sa kanyang trono. 22 Ang may pandinig ay makinig sa sinasabi ng Espiritu sa mga iglesya.” (AB01)

 

Ang sistemang ito ng Laodicea ay sa katunayan bahagi ng sistema ng mga Huling Araw. Kapag binasa natin ang mga pangako sa mga Iglesia sa Apocalipsis makikita natin na may apat na iglesia na umiiral sa pagdating ng Mesiyas. Tatlo ang nawala at mayroong apat na umiiral: Tiatira, Sardis, Filadelfia at Laodicea, sa pagkakasunud-sunod na ibinigay. Ang mga puting damit ay katulad ng mga puting damit na ibinigay sa mga taong pinatay dahil sa salita ng Diyos at sa kanilang patotoo. Ang Iglesiang Laodicea ay walang pinahahalagahan at iniisip na ito ay mayaman. Ito ay dadaan sa apoy ng pagdadalisay upang ang ilan sa kanyang bilang ay maaaring maligtas.

 

May pangako sa Iglesiang Filadelfia at sinasabi nito:

Apocalipsis 3:11-12 Ako'y dumarating na madali; panghawakan mong matibay ang nasa iyo, upang walang makaagaw ng iyong korona. 12 Ang magtagumpay ay gagawin kong haligi sa templo ng aking Diyos. Pagkatapos ay sinabi ng RSV: Never shall he go out of it, and I will write on him the name of my God.


Ang Interlinear ay nagsabi: “he shall no more go out”. Ang mga Filadelfia ay inilalagay sa isang sitwasyon kung saan sila ay pinilit na palabasin sa mga kongregasyon na nag-aangkin na sila ang Templo ng Diyos, dahil sila ay naninindigan sa kung ano ang mayroon sila. Wala silang kahinaan na pinagdadaanan ng Iglesiang Laodicea. Nananatili sila sa salita ng Diyos, umuunlad at tumitibay. Ginawa silang mga haligi sa Templo ng Diyos.

 

Sila ang mga gitnang haligi na humahawak sa Templo. Ang mga bakal na baras ay inilalagay mismo sa mga haligi, na nagiging batayan ng istraktura na sumusuporta sa Templo. Ang dahilan kung bakit sila mga haligi ay dahil sila ay mas matibay; sila ang sumusuporta. Ang pag-unawa ay mahalaga. Hindi ka nagiging taga-Filadelfia dahil sa pangalan ng iyong iglesia, kundi dahil sa iyong mga ginagawa at sinasabi. Ang katotohanan ang nagpoprotekta sa atin (tingnan ang araling Pillars of Philadelphia  (No. 283)).

 

Sinasabi ng Apocalipsis 3:10:

… sapagkat tinupad mo ang salita ng aking pagtitiis, ikaw naman ay aking iingatan sa oras ng pagsubok na darating sa buong daigdig, upang subukin ang mga naninirahan sa ibabaw ng lupa.

 

Ito ay kinuha upang mangahulugan na mayroong isang lugar ng kaligtasan. Ang buong komentong ito ng isang lugar ng kaligtasan ay hindi nangangahulugan na ang mga tao ay ilalagay saanman sa isang lugar kung saan walang nakakaalam kung nasaan sila. Ito ay isang katotohanan lamang na inilagay sa atin ang kamay ng Diyos. Ang Iglesiang Laodicea sa mga Huling Araw ay nahaharap sa sunud-sunod na problema dahil hindi ito handang manindigan para sa katotohanan. Sa huli ito ay kailangang isuka sa Ikalawang Pagkabuhay na Mag-uli.

 

Ang oras ng pagsubok ay darating pagkatapos ng pagdating ng Mesiyas. Ang ibig sabihin nito ay makakasama natin ang Mesiyas sa kanyang Pagparito.

 

May isang grupo na pinalabas sa sinagoga at sila ay pinag-usig. Sila ay nagpahayag ng kanilang saloobin sa pamamagitan ng pag-alis – isang maliit na grupo. Ang mga ito ay iniingatan mula sa oras ng pagsubok. Walang garantiya na ang sinuman sa mga taong ito ay hindi magbubuwis ng kanilang buhay para sa Pananampalataya sa Diyos. Walang sinuman ang magbibigay sa atin ng garantiya na hindi tayo haharap sa pag-uusig. Walang sinuman kundi ang Diyos at si Jesucristo ang nakakaalam kung ano tayo, kung ano ang nasa loob natin at  kung ano ang ating makakayanan o matitiis. Tayo ay sinusubok sa pamamagitan ng apoy.

 

Ang kailangan nating gawin ay ihanda ang ating sarili na harapin ang buong konsepto. Mayroong ilang mga pangako sa iba't ibang mga iglesia. Halimbawa, kung titingnan natin ang Apocalipsis 2:24 mayroong pangako sa mga Tiatira. Mayroon silang mga dakilang gawa sa simula at huli, at ang mga huling gawa ay higit na dakila kaysa sa una. Pinasan nila ang bigat ng 1,260 taon ng pag-uusig. Isang malaking bilang ng mga martir ang namatay sa panahong iyon. Sa inyong mga natitira sa Tiatira na hindi sumusunod sa doktrinang ito (ng pag-aalay ng pagkain sa mga diyus-diyosan) na hindi naturuan ng malalalim na bagay ni Satanas... kumapit lamang nang mahigpit hanggang sa aking pagdating... Ang panahon ng Tiatira ay mananatili hanggang sa mga Huling Araw, at sila ang ating mga kapatid sa Europa.  Si Cristo ay hindi na naglalagay ng anumang malaking pasanin sa kanila. Dinaanan na nila ang mga pag-uusig noong panahon ni Stalin. Dumaan na sila sa 1,260 taon at inusig na sa loob ng mahabang panahon. Ang kapighatian ay dinanas nila sa loob ng daan-daang taon.

 

Kung hindi tayo handang magsakripisyo para kay Jesucristo, wala tayong bahagi sa kanya. Iilan lamang ang mga Apostol na hindi namartir. Isa na si Juan. Hindi lamang siya ang nag-iisa ngunit iyon ay upang isulat niya ang Aklat ng Apocalipsis. Ito ay upang malaman natin kung ano ang darating sa atin sa mga Huling Araw. Walang mga matiwasay bagay na maririnig (tingnan ang araling Fate of the 12 Apostles (No. 122B)).

 

Kailangan nating maunawaan kung ano ang nangyayari sa pagkakasunod-sunod na ito. Ang Israel ay dadaan sa katapusan ng panahon ng Kabagabagan ng Jacob. Tayo ay tatakas, bayan tungo sa kasunod na bayan, at ang ating mga tao ay hindi matatapos sa pagtakbo sa mga bayan ng Israel hanggang sa dumating ang anak ng tao (Mat. 10:23). Iyan ay isang mahalagang teksto. Ang ideya ng pagtakbo sa mga bayan ng Israel ay nagpapahiwatig na may isang bansang kumikilos. May mga refugee, atbp. Ang panghihina ng loob ay sandata ni Satanas. Ginagamit niya ito laban sa atin, lalo na kung binibigyan tayo ng isang tila magandang senaryo gaya ng isang lugar ng kaligtasan. Kaya kapag naranasan na natin ang pag-uusig, at tinitiis ang mga bagay na ito na isinulat para sa atin, tayo ay pinanghihinaan ng loob (tingnan ang araling The Place of Safety (No. 194)).

 

Walang madaling solusyon. May trabaho tayong dapat gawin sa ilalim ng mga sistemang ito. Mula dito susunod ang kapighatian, kapag dumating na tayo sa puntong iyon. Ang tunay na layunin ni Satanas ay lipulin ang mga hinirang.

 

Ang dahilan kung bakit nahahati ang Iglesia ay dahil inilagay ng Diyos ang mga tao sa iba't ibang lugar, upang pigilan ang gawain na mahadlangan sa mga Huling Araw. Gusto ni Satanas na pigilan ang mga hinirang, dahil ang mga hinirang ay ang nucleus, ang gulugod, sa Milenyo. Ang tanging alam lang natin ay poprotektahan tayo ni Cristo; para sa mga matuwid, ang kanilang tinapay at tubig ay tiyak.

 

Ang mga hinirang ang tanging dahilan ng panghihimasok ni Cristo sa planeta. Ang mga hinirang ay higit pa sa 144,000; higit pa sa Lubhang Karamihan sa bansa at sa mga konsepto ng Israel, ang mga pisikal na grupo na itinalaga ng Diyos na maging bahagi ng Kanyang sistema. Pansinin ang mga propesiya sa Bundok ng Olibo. Kundi dahil sa kapakanan ng mga hinirang, ang buong mundong ito ay hahayaang mapahamak. Si Cristo ay nakialam upang walang sinuman sa mga taong iyon sa Plano ng Diyos, kahit na hanggang sa dulo ng Milenyo, ang mapagkaitan ng katarungan. Natukoy na ng Diyos kung sino ang tatawagin at sa anong yugto. Hindi kalooban ng Diyos na sinomang nasa laman ay mapahamak at iyon ang nagsasabi sa atin na walang nasa laman ang mapapahamak. Mamamagitan si Cristo dahil sa mga hinirang. Hindi niya hahayaan ang kahit isa sa mga hinirang na magdanas ng anumang pinsala maliban kung ito ay nagsisilbi sa layunin ng Diyos. Kung tayo ay dumaranas ng anumang pinsala, alam nating ito ay dahil magagamit tayo ni Cristo at ang ating mga kakayahan upang maging mga saksi sa sistema ng Diyos. Bawat isa ay may angking lakas. Lahat ay may ginagawa bilang patotoo sa iba't ibang paraan at gumagawa sa loob ng sistema. Nalinlang ang buong mundo. Maraming mga iglesia sa kasalukuyan, karamihan sa mga ito ay may mga doktrina ng rapture, kung saan ang isa ay na-rapture sa Langit pagdating ni Cristo, at lahat ng iba ay mawawasak maliban sa mananampalataya, dahil sila ay bahagi ng dakilang "sistema ng mga hinirang.".

 

Tayong lahat ay bayan ng Diyos. Ang mga hinirang ay isang maliit na nucleus sa loob ng bayan ng Diyos, na mga karagdagang hinirang. Ang lahat ng nangyayari sa ating mga tao ay bahagi ng patuloy na pagkakasunud-sunod na ito hanggang sa katapusan ng ikapitong tatak. Ang ikapitong tatak ay nagtatapos sa katapusan ng ikapitong pakakak, na siyang katapusan ng pitong mangkok ng poot ng Diyos. Ito ay isang kumpletong pagkakasunod-sunod.

 

Ang mga hinirang ay hindi tumatayong hiwalay sa bansa. Ang hinirang na walang bansa ay isang elitistang konsepto.

 

Ang halimbawa ni Moises sa Sinai ay makabuluhan. Inilagay niya ang kanyang sarili sa harap ng Anghel ng Panginoon, upang ialay ang kanyang sarili na patayin upang ang kanyang bayan ay maligtas.

 

Iyan ang ating dapat tularan. Kailangan nating patuloy na manalangin, mag-ayuno, at magtulungan upang mailigtas ang mga taong ito. Tinawag tayo ng Diyos upang maihanda natin ang ating sarili. Kailangan nating linisin ang ating isipan sa mga makamundong sistema. Literal na iwaksi sa ating isipan ang mga bagay na nagpaparumi dito.  Tayo ay banal sa Panginoon at hindi dapat maaliw sa mga sistema ng libangan ng mundo. Binabago nito ang ating pag-iisip, kaya nawawalan tayo ng kakayahang maglingkod nang tapat sa Panginoon. Hindi natin dapat basta na lamang hayaang maimpluwensyahan tayo ng mga konsepto, video, atbp. na umaatake sa mismong espirituwal na istruktura na sinusubukan nating itayo. Dapat tayong maging maingat sa panonood ng TV, kung posible pa nga ito sa panahon ngayon. Kung hindi natin gagawin, mawawala ang ating kakayahang mag-alay ng ating sarili sa Panginoon.

 

Ang malaking Kapighatiang ito ay daranasin sa lahat ng mga hinirang, na siyang buong Israel. Ang buong layunin ay sirain ang ating espirituwalidad o relasyon sa Diyos, dahil tayong lahat ay mga taong pinili. Nakasalalay na lamang sa panahon kung kailan ang bawat isa ay tatawagin at hahatulan. Ang bansang iyon ay isang banal na bayan at tayo ay ibinukod upang maging mga saserdote sa Diyos. Ang ating trabaho ay dalhin ang bansa sa punto kung saan naiintindihan nila na sila ay isang banal na bayan, na magkakaroon ng gulo at na walang madaling pagpipilian. Kailangan nating magpakumbaba sa harap ng Diyos.

 

Ang isang sundalo ay umaasa sa lakas ng militar at makamilitar ang pag-iisip.  Iyan ay proseso ng pag-iisip ng isang taong hindi pa lubusang nagbabago. Ang karaniwang reaksyon ng tao ay ang lumaban. Hindi iyon ginawa ni Moises. Si Moises ay isang heneral at dinala niya ang kanyang bayan sa isang posisyon na hindi kailanman dadalhin ng ibang heneral ang kanyang hukbo. Dinala sila ni Moises sa Pi-ha-hiroth. Hindi sila makatawid sa dagat; walang mga bangka, walang aatrasan, at wala ring kakayahang bumuo at muling-iorganisa ang isang di-sapat na puwersa upang labanan ang hukbo ng Egipto. Walang heneral, o kahit isang korporal, sa mundo ang gagawa niyan. Gayunpaman, ginawa ito upang ipakita na ang ating pagtitiwala ay hindi sa lakas o kapangyarihan, kundi sa Espiritu ng Diyos. Kaya naman ang pinakamakapangyarihang mga bansa ng Israel ang unang haharapin. Ang Juda, na ngayon ay kabilang sa pinakamahina sa mga lipi, ay unang iniligtas (Zac. 12:1ff.). Tingnan din ang Commentary on Zechariah (No. F038).

 

Tila sisirain ng Banal na Espiritu ang kapangyarihan ng mga bansa. Ang mga tao ay ginagamit sa pamamagitan ng Espiritu ng Diyos, upang ipakita sa malalakas sa pamamagitan ng mahihina na ang Diyos ang namamahala.

 

Sa palagay natin, bakit inilagay ni Moises ang mga Israelita sa ganoong posisyon, na may mga karwaheng pandigma na bumababa sa kanila? Hindi sinabi ni Moises: "Bumuo ng tatlong hanay, maghukay ng ilang hukay, magbaon ng mga tulos sa lupa at makakakuha tayo ng super duper na sandata at nakuha ko na ang super tirador". Hindi, hindi niya ito ginawa. Sinabi niya: "magpakatatag kayo, at masdan ninyo ang pagliligtas ng Diyos". Walang sinoman ang sumubok na lumaban. Iyan ang mangyayari sa panahong ito. Wala tayong kailangang gawin maliban sa manalangin at mag-ayuno at umunlad, sumusunod sa mga Kautusan ng Diyos, at mag-organisa at kausapin ang ating mga tao at pasiglahin sila at hikayatin sila.

 

Haharapin ng Diyos ang lahat ng mga taong ito. Ang mga teksto sa Mga Pakakak ay eksaktong nagpapakita kung paano ito mangyayari.

 

Ang problema ng mundo ay hindi magsisisi ang mga tao. Gayunpaman, hindi ito nangangahulugang wala nang pag-asa. Ang Kasulatang ito ay hindi isang di-maaaring masira sa diwa na ang mga naunang Kasulatan ay di-maaaring masira, dahil ang mga ito ay binuo sa mga seksyon, ayon sa salita ng Diyos, na nagsasabing ang mga taong ito ay MAAARING magsisi! May mga takdang panahon kung saan sila ay pinahihintulutan na magsisi. Ngunit ang sabi ng Bibliya: "at gayon ma'y hindi sila nagsisi". Gayunpaman, maaari silang magsisi, at ang kabaliwan na ito ay maaaring itigil ngayon kung mahikayat natin ang mga tao sa bansang ito na magsisi. Dapat nating ipanalangin na itatag ng Panginoon ang Kanyang mga anghel sa paligid ng bansang ito at tayo ay pahintulutang tawagin ang ating mga bansa sa pagsisisi, at upang tayo ay maging isang tanglaw sa Milenyo sa sanlibutang ito.

 

Nakikitungo sa atin ang Diyos sa pamamagitan ng ating mga kahinaan, at ipinapakita Niya sa atin ang ating sariling mga kahinaan. Hinugot niya ang mahihina at ginagawang silang malakas. Wala tayo rito dahil sa anumang likas na lakas natin. Narito tayo dahil sa ating mga kahinaan, at ang ilang mga kahinaan ay kitang-kita. Tayo ay tinawag upang hiyain ang makapangyarihan at hindi dahil sa ating sariling lakas. Gayunpaman, sa pamamagitan ng Banal na Espiritu tayo ay malakas. Makakaya nating tiisin ang lahat ng ito, at hindi tayo bibigyan ng Diyos ng mas malaking pasanin higit sa ating makakakaya. Wala ni isa man sa atin ang hihilingang gumawa ng anumang bagay na hindi tayo kayang tulungan ng Diyos na malagpasan nang maayos.

 

Ang ating kaligtasan ay hindi maaapektuhan ng Kapighatiang ito. Tayo ay huhubugin at pauunlarin. Malalaman natin kapag natapos na ang Kapighatiang ito dahil sa makalangit na mga tanda, at sila ay magiging isang pagpapala sa atin.

 

Ang ikaanim na tatak ay nasa Apocalipsis 6:12-17:

Nang buksan niya ang ikaanim na tatak, nagkaroon ng malakas na lindol; at ang araw ay umitim na gaya ng damit-sako at ang bilog na buwan ay naging gaya ng dugo; at ang mga bituin sa langit ay nahulog sa lupa, gaya ng puno ng igos na nalalaglag ang kanyang mga bungang bubot kapag inuuga ng malakas na hangin. Ang langit ay nahawi na gaya ng isang balumbong nilululon, at ang bawat bundok at pulo ay naalis sa kanilang kinalalagyan. Ang mga hari sa lupa, ang mga prinsipe, ang mga pinuno ng hukbo, ang mayayaman, ang malalakas at ang bawat alipin at ang bawat malaya, ay nagtago sa mga yungib, sa mga bato at sa mga bundok; at sinasabi nila sa mga bundok at sa mga bato, “Mahulog kayo sa amin at itago ninyo kami mula sa mukha ng nakaupo sa trono, at mula sa poot ng Kordero; sapagkat dumating na ang dakilang araw ng kanilang pagkapoot, at sino ang makakatagal?

 

Iyan ay isang napakatinding proseso. Alam natin na ito ay nagbabadya ng katapusan ng ating kapighatian. Iyon ang mahalagang sandali kung kailan makikita nating malapit na ang ating pagtubos. Ang prosesong iyon ay nagpapahintulot sa pagkakasunud-sunod na umunlad. Ang makalangit na mga tandang iyon ay nagmamarka sa pagtawag sa mga huling elemento ng 144,000.

 

Apocalipsis 7:1-8 Pagkatapos nito ay nakakita ako ng apat na anghel na nakatayo sa apat na sulok ng lupa, na pinipigil ang apat na hangin ng lupa, upang huwag humihip ang hangin sa lupa, o sa dagat man, o sa anumang punungkahoy. 2 At nakita ko ang isa pang anghel na umaakyat mula sa sikatan ng araw, na taglay ang tatak ng Diyos na buháy at siya'y sumigaw nang may malakas na tinig sa apat na anghel na pinagkalooban ng kapangyarihang pinsalain ang lupa at ang dagat, 3 na nagsasabi, “Huwag ninyong pinsalain ang lupa, o ang dagat, o ang mga punungkahoy, hanggang sa aming matatakan sa kanilang mga noo ang mga alipin ng ating Diyos.” 4 At narinig ko ang bilang ng mga tinatakan, 144,000, tinatakan mula sa bawat lipi ng mga anak ni Israel: 5 Sa lipi ni Juda ay 12,000 ang tinatakan; sa lipi ni Ruben ay 12,000; sa lipi ni Gad ay 12,000; 6 sa lipi ni Aser ay 12,000; sa lipi ni Neftali ay 12,000; sa lipi ni Manases ay 12,000; 7 sa lipi ni Simeon ay 12,000; sa lipi ni Levi ay 12,000; sa lipi ni Isacar ay 12,000; 8 sa lipi ni Zebulon ay 12,000; sa lipi ni Jose ay 12,000; sa lipi ni Benjamin ay 12,000 ang tinatakan. (AB01)

 

Ang mahalaga dito ay hindi ito sumusunod sa karaniwan na lipi. Isang lipi ang nawawala, at isang lipi ang kasama. Ang Levi ay karaniwang hindi binibilang sa mga lipi, ngunit sa talatang ito sila ay kasama. Ibinigay sa kanila ng lipi ni Dan ang kanilang mana. Ang Dan ay hindi bahagi ng 144,000 bilang isang hiwalay na lipi. Ang lipi ni Jose ay karaniwang sumasaklaw sa lipi nina Efraim at Manases. Gayunpaman, binanggit ang lipi ni Jose kasama ni Manases. Ang Manases ay binanggit nang hiwalay kay Jose! Ngunit si Jose ay ginamit lamang bilang isang pinagsamang grupo sa nakaraang Kasulatan. Kaya ang lipi ni Dan ay isinama sa lipi ni Efraim upang mabuo ang lipi ni Jose para sa paglalaan ng kanilang 12,000 sa mga Huling Araw sa 144,000. Ito ay makabuluhan. Ipinapakita rin nito sa atin na sina Dan at Efraim ay magkasama bilang isang bayan sa mga Huling Araw. Sila ay pinagsama sa kanilang espirituwal na pamana. Hindi iyon dapat kaligtaan. Gayundin ang paghuhukom ay ibinigay kay Dan alinsunod sa pangako ng kanyang karapatan sa pagkapanganay na ginawa sa Genesis 49:16-18. Ang hatol na ito kay Dan ay batay sa kanyang huwarang pagtrato sa Juda noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig.

 

Apocalipsis 7:9-17 Pagkatapos ng mga bagay na ito ay tumingin ako, at naroon, ang napakaraming tao na di-mabilang ng sinuman, mula sa bawat bansa, sa lahat ng mga lipi, mga bayan at mga wika, na nakatayo sa harapan ng trono at sa harapan ng Kordero, na nakasuot ng mapuputing damit, at may mga sanga ng palma sa kanilang mga kamay; 10 at nagsisigawan nang may malakas na tinig, na nagsasabi, “Ang pagliligtas ay sa aming Diyos na nakaupo sa trono, at sa Kordero!” 11 At ang lahat ng mga anghel ay tumayo sa palibot ng trono, at ng matatanda at ng apat na nilalang na buháy at sila'y nagpatirapa sa harapan ng trono at sumamba sa Diyos, 12 na nagsasabi, “Amen! Ang pagpapala, kaluwalhatian, karunungan, pagpapasalamat, karangalan,

kapangyarihan, at kalakasan, ay sa aming Diyos magpakailanpaman. Amen.” 13 At sumagot ang isa sa matatanda na nagsasabi sa akin, “Ang mga ito na may suot ng mapuputing damit, sino ba sila at saan sila nanggaling?” 14 Sinabi ko sa kanya, “Ginoo, ikaw ang nakakaalam.” At sinabi niya sa akin, “Ang mga ito ang nanggaling sa malaking kapighatian, at naghugas ng kanilang mga damit at pinaputi ang mga ito sa dugo ng Kordero. 15 Kaya't sila'y nasa harapan ng trono ng Diyos at naglilingkod sa kanya araw at gabi sa kanyang templo; at siyang nakaupo sa trono ay kakanlungan sila. 16 Sila'y hindi na magugutom pa, ni mauuhaw man; ni hindi na sila tatamaan ng araw, o ng anumang nakakapasong init, 17 sapagkat ang Kordero na nasa gitna ng trono ay siyang magiging pastol nila, at sila'y papatnubayan patungo sa mga bukal ng tubig ng buhay; at papahirin ng Diyos ang bawat luha sa kanilang mga mata.” (AB01)

 

Sa panahong ito ang 144,000 ay natatakan na upang ang isang tiyak na bilang ay bubuo ng isang gobyerno. Sa ilalim ng mga nilalang na iyon ay isang malaking bilang ng mga taong naabot na. Hindi nila tinatanggap ang tanda ng Hayop at dadaan sila sa Kapighatian. Ayaw ni Cristo sa mga taong nag-aalinlangan o natatakot. Mas natatakot tayo sa Diyos kaysa sa takot natin tao. Tayo ay inihahanda upang harapin ang sistema at pagkakasunud-sunod na iyon, at upang matulungan ang mga taong ito at upang tulungan ang Lubhang Karamihan na ito na makaligtas upang maisaayos na ni Cristo ang lahat bago ang kanyang Pagparito. Pagkatapos kapag dumating ang Mesiyas haharapin niya ang natitirang bahagi ng sanlibutan na may tanda ng Hayop at pasusukuin niya ang mga bansang iyon. Napakarami nila. Nagtatagumpay tayo sa pag-akay sa mga tao, ngunit hindi tayo nagpapabalik-loob ng mga bansa. Maraming tao ang lalapit para makaunawa. Ang puntong ito ang siyang hudyat ng mahalagang pagbabago. Pagkatapos ay may katahimikan sa loob ng kalahating oras.

 

Ang komposisyon ng 144,000 ay binubuo ng mga serye ng mga hain na isinasagawa taun-taon sa apatnapung Jubileo. Ito ay tatalakayin nang hiwalay.

 

Apocalipsis 8:1 Nang buksan ng Kordero ang ikapitong tatak ay nagkaroon ng katahimikan sa langit nang may kalahating oras. ... pagkatapos nito'y nakita ko ang pitong anghel na nakatayo sa harapan ng Diyos at sila'y binigyan ng pitong pakakak.