Christian Churches of God

No. F033

 

 

 

Komentaryo sa Mikas

 

(Edition 2.0 20150107-20230725)

 

 

 

Kabanata 1-7

 

 

 

 

Christian Churches of God

PO Box 369,  WODEN  ACT 2606,  AUSTRALIA

 

E-mail: secretary@ccg.org

 

 

 

(Copyright © 2015, 2023 Wade Cox)

 

 

This paper may be freely copied and distributed provided it is copied in total with no alterations or deletions. The publisher’s name and address and the copyright notice must be included.  No charge may be levied on recipients of distributed copies.  Brief quotations may be embodied in critical articles and reviews without breaching copyright.

 

This paper is available from the World Wide Web page:
http://www.logon.org and http://www.ccg.org

 

 

 

Komentaryo sa Mikas

 

Panimula

Ang propetang si Mikas ay nagmula sa mababang lupain ng Shephelah malapit sa hangganan ng mga Filisteo. Siya ay nagpahayag ng propesiya noong paghahari nina Jotham, Achaz at Ezechias (739-693 BCE). Siya ang mas bata sa kapanahunan niyang sina Oseas at Amos (cf. Soncino p. 153). Malaki ang pagkakatulad ni Mikas sa dalawang naunang propeta at makikita natin mula sa mga teksto ang pagkondena niya sa istruktura at sa pagkasaserdote at mga impluwensya nito mula sa mga kulto ng Araw ni Baal at ang mga propesiya kung paano haharapin ng Diyos ang Israel. Inihambing si Isaias kay Mikas sa Appendix.

 

Ginamit ng Diyos sina Mikas at Isaias upang magpahayag ng magkatulad na mga propesiya na magkasunod. Si Isaias ay sinundan ni Mikas makalipas ang tinatayang labimpitong taon at ang paghahambing ay nasa appendix. Kaya sina Amos, Oseas at Isaias ay nauna kay Mikas at ang buong istruktura ng mga propesiya ay sumasaklaw mula sa pagkabihag sa Asiria hanggang sa mga Huling Araw at ang pagdating ng Mesiyas at ang pagtatatag ng Milenyo.

 

Ang Istruktura ng aklat

Si Mikas, gaya ng sa ibang mga propeta, ay naglalaman ng pangunahing istruktura ng pagkondena at pagbabala sa isang banda at pagkatapos ay kaaliwan at pangako sa kabilang banda. Ang kabanata 1-3 (maliban sa dalawang versikulo) ay binubuo ng pagkondena sa kasalanan at pagpapahayag ng kaparusahan. Ang Kabanata 4 at 5 ay naglalaman ng mga salita ng pag-asa at kasiyahan at ang kabanata 6-7 ay pinagsama ang dalawang tema. Sinasabi ng mga modernong kritiko na ang akda ay inayos ng propeta o ng kanyang mga tagasunod sa isang lohikal na pagkakasunod-sunod sa halip na isang kronolohikal na pagkakasunod-sunod at ayon sa kanilang mga tema kaysa sa pagkakasunod-sunod ng pagkakahayag ng mga ito. 

 

Gaya ng nakita natin mula sa iba pa sa Labindalawang Propeta ang utos ay aktuwal na tumatalakay sa hinaharap na pagharap ng Diyos sa Israel at Juda at kung paano haharapin ng Diyos ang mga tao sa buong kasaysayan hanggang sa mga Huling Araw at sa Pagdating ng Mesiyas at sa ilang pagkakataon hanggang sa buong sistema ng milenyo. Sina Amos at Oseas ang mga pasimula sa pagsasailalim at pagpapanumbalik ng bansa. Binaggit ng mga manunulat ng Soncino na hindi sapat ang mga ganitong paliwanag at tinatanong nila, halimbawa, kung bakit may mga biglaang transisyon at pagbabago ng tema na hindi inaasahan sa isang sistematikong pagkakabuo. Nagtatanong sila, halimbawa, kung bakit may banta ng pagpapatapon sa versikulo 9f. kasama ng mga Mesiyanikong propesiya sa kabanata 4.   Makikita natin kung bakit nangyayari ito habang nagpapatuloy tayo.

 

Gayundin itinanong nila kung bakit ang mga pagkondena sa 6:9-7:6 ay hindi isinama sa iba pang pagkondena sa kabanata 1-3. Ang sagot ay nauugnay sila sa ibang panahon at nakatuon sa iba pang mga kasalanan ng bansa. Pinarusahan ng Diyos ang bansa sa paulit-ulit at sunod-sunod na batayan.   Gayunpaman ang mga saserdote ay nagtuturo para sa salapi gaya ng makikita natin at sila ay hinatulan ng Diyos dahil dito. Ang pagkakasunod-sunod ng mga propesiya ay isinaayos sa pagkakasunod-sunod ng pagbibigay ng Diyos nito sa propeta at tumutukoy sa pagkakasunod-sunod ng kaparusahan at mga pagliligtas sa hinaharap sa susunod na dalawampu't walong siglo.

 

Ang panahon ng mga propesiya

Noong ikawalong siglo BCE ang Israel ay lumitaw bilang isang maunlad na bansa mula sa pundasyong inilatag ni Jeroboam II (783-743) sa kapayapaan at seguridad para sa Israel at itinatag ni Uzziah (778-740 BCE) para sa Juda.

 

Sila ay namuno mula sa Damascus hanggang sa Dagat na Mapula at mula sa Mediterranean hanggang sa Disyerto at pagkatapos ay kinontrol ng mga Hebreo ang mga pangunahing ruta ng kalakalan noong panahong iyon.

 

Gayunpaman, sila ay nakorap ng kasalanan at pagwawalang-bahala sa mga kautusan ng Diyos at sa habag, pagkakawanggawa at pag-ibig sa kapatid. Ang mga sistema ng lupain ng Bibliya na nagtitiyak ng isang pagkakapantay-pantay na lipunan ay binalewala at ang lipunan ay bumagsak sa mga pagkakabahagi ng mga tao na pinrotektahan ng Bibliya na iwasan. Ang mayayaman ay nagtayo ng malalaking ari-arian sa tulong ng isang tiwaling hudikatura. Nagtayo sila ng bahay sa bahay at bukid sa bukid na ipinagbabawal nilang gawin at ang lipunan ay nagpakita ng lahat ng mga kasamaan na makikita natin ngayon sa ating mga lipunan sa mga huling araw. Walang katarungan para sa mahihirap.

 

Ang mga lungsod ay itinayo at ang mga walang lupain ay napilitang pumasok sa mga ito upang maghanapbuhay, tulad ng nangyayari ngayon. Ang kayamanan at karangyaan ay kalakip ng kasalanan at bisyo at ang mahihirap ay pinagsamantalahan dahil dito.

 

Dala ng sistema ng kalakalan ang mga huwad na diyos ng mga pagano lalo na mula sa hilaga at ang sistema ng Assyro-Babylonian at gayundin mula sa Ehipto. Pumasok sa Israel sina Baal at Ashtoreth (o Ishtar) at kinorap ito kasabay ng yaman na naidulot ng mga sistema ng kalakalan.

 

Ang pagtawag kay Mikas

Mula sa kasalanang ito ay pinili ng Diyos itong mga propetang sina Amos, Oseas, Isaias at pagkatapos ay si Mikas. Pinili niya si Mikas na taga-probinsya at binigyan siya ng mensahe hindi lamang sa pagsamba sa diyos-diyosan kundi pati na rin sa paglabag sa mga kautusan ng Diyos na sumira sa kabukiran at sa sistemang panlipunan ng Kautusan ng Diyos. Labis na naramdaman si Mikas ang epekto sa kanyang mga kababayan at ang paghihirap at kasamaan na idinulot ng mapansamantalang lipunan ng mayayaman sa kanilang sariling bayan.

 

Nakita niya na ang isang lipunang naitayo sa paniniil, katiwalian at mali at hindi patas na pamantayan ng kayamanan ay itinakdang wasakin ng Diyos at ito ang mensaheng ipinagkatiwala sa kanya. Si Mikas ay hindi nakatuon laban sa pagsamba sa diyos-diyosan at mga kilusang pampulitika kundi sa halip ay sa pamamagitan ni Mikas, hinahatulan ng Diyos ang nakasisirang paghahangad ng kayamanan na sumasalungat sa pinakapuso ng mga obligasyong iniatang ng Diyos sa tao mula pa sa simula. Si Mikas ay ginamit ng Diyos upang salungatin mismo ang ugat ng isang tiwaling lipunan.   Sa pamamagitan ni Mikas, kinondena ng Diyos ang pagkamkam ng mga bahay at lupain, ang maling paggamit ng kautusan para sa pagkamkam ng lupa ng mga magsasaka, ang maling paggamit ng mga karapatan ng mga nagpapautang upang pagsamantalahan ang mahihirap at ang katiwalian ng mga pinuno at mga hukom at ang nakagigimbal na kalagayan ng mga saserdote at mga propeta at ang kanilang kasuwapangan at pagkuha ng kayamanan sa pamamagitan ng pambobola ng mayayaman. 

 

Samantalang ginamit ng Diyos sina Amos at Oseas upang ipahayag ang pagkabihag ng Israel at Juda at ang kanilang pagsamba sa mga diyos-diyosan at kasamaan, ginamit Niya si Mikas upang salungatin mismo ang ugat ng katiwalian sa kanilang lipunan sa pamamagitan ng maling paggamit ng kanilang sistemang panlipunan at obligasyon sa ilalim ng mga kautusan ng Diyos. Tulad ng nangyari 28 daang taon na ang nakalilipas mas masama o mas malala pa ngayon at ang Juda at Israel at ang kanilang sistemang panlipunan ay lubhang tiwali at sinasamantala ng mga mayayaman ang mahihirap. Kinukuha ng mga bangko ang mga lupain na wala silang karapatang kunin sa ilalim ng mga kautusan ng Diyos. Ang mayayaman ay nagmamay-ari ng malaking bahagi ng kayamanan ng bayang nabigyan ng mana ni Abraham, Isaac at Jacob. Kinuha nila ito sa pamamagitan ng panlilinlang at pandaraya. Ang nangungunang 10% ng mga tao ay nagmamay-ari ng hanggang 80% ng yaman tulad ng sa USA. Gaya ng nangyari sa panahon ni Mikas gayundin ngayon at kung ano ang sinabi ng Diyos noon sa pamamagitan ni Mikas ay ipapatupad ngayon sa mga pinuno ng mga bansa hanggang sa pagdating ng Mesiyas at ang mga taong nagsasabing sila ay mga Judio ngunit hindi naman ay ipapadala sa pagkabihag. Gayunpaman, si Mikas ay binigyan ng pangitain sa katapusan ng mga araw at ang mas magandang kinabukasan ng bansa kapag ang Mesiyas ay muling itinatag ito sa ilalim ng Diyos at ng mga kautusan ng Diyos para sa sistemang milenyo.

 

Makikita natin na si Mikas (pinaikling anyo ng Micaiah na nangangahulugang sino ang katulad ng Diyos) ay mula sa bayan ng Moresethgath (v. 14) (Maresah v. 15) o nagpapahayag ng propesiya sa lugar ng Judea malapit sa Shephelah na una tungkol sa Samaria at pagkatapos ay sa Jerusalem.

 

Mikas Kab. 1-7 (AB)

 

Kabanata 1

1Ang Salita ng Panginoon na dumating kay Mikas na Morastita, nang mga kaarawan ni Jotham, ni Achaz, at ni Ezechias, na mga hari sa Juda, na nakakita ng tungkol sa Samaria at sa Jerusalem. 2Dinggin ninyong mga bayan, ninyong lahat; dinggin mo, Oh lupa, at ng lahat na nasa iyo: at ang Panginoong Dios ay maging saksi laban sa iyo, ang Panginoon mula sa kaniyang banal na templo. 3Sapagka't, narito, ang Panginoo'y lumalabas sa kaniyang dako, at bababa, at yayapak sa mga mataas na dako ng lupa. 4At ang mga bundok ay mangatutunaw sa ilalim niya, at ang mga libis ay mauupos, na parang pagkit sa harap ng apoy, parang tubig na bumubuhos mula sa isang bundok. 5Dahil sa pagsalansang ng Jacob ang lahat na ito, at dahil sa mga kasalanan ng sangbahayan ni Israel, Ano ang pagsalangsang ng Jacob? hindi baga ang Samaria? at ano ang mga mataas na dako ng Juda? di baga ang Jerusalem? 6Kaya't gagawin ko ang Samaria na parang bunton sa parang, at parang mga pananim sa ubasan; at aking ilalagpak ang mga bato niyaon sa libis, at aking ililitaw ang mga patibayan niyaon. 7At lahat niyang larawang inanyuan ay pagpuputolputulin, at ang lahat niyang kaupahan ay susupukin sa apoy, at ang lahat niyang diosdiosan ay aking ihahandusay na sira; sapagka't sa kaupahan sa isang patutot ay kaniyang mga pinisan, at sa kaupahan sa isang patutot ay mangauuwi. 8Dahil dito tataghoy ako, at mananambitan; ako'y yayaong hinubdan at hubad; ako'y uungal na parang chakal, at mananangis na gaya ng mga avestruz. 9Sapagka't ang kaniyang mga sugat ay walang kagamutan; sapagka't dumarating hanggang sa Juda; umaabot hanggang sa pintuang-bayan ng aking bansa, hanggang sa Jerusalem. 10Huwag ninyong saysayin sa Gath huwag kayong pakaiyak: sa Bethle-Aphra gumumon ako sa alabok. 11Magdaan ka, Oh nananahan sa Saphir, sa kahubaran at kahihiyan: ang nananahan sa Haanan ay hindi lumalabas; ang taghoy ng Beth-esel ay magaalis sa iyo ng pangalalay niyaon. 12Sapagka't ang nananahan sa Maroth ay naghihintay na mainam ng ikabubuti, sapagka't ang kasamaan ay bumaba mula sa Panginoon hanggang sa pintuang-bayan ng Jerusalem. 13Isingkaw mo ang karo sa maliksing kabayo, Oh nananahan sa Lachis: siya ang pasimula ng kasalanan sa anak na babae ng Sion: sapagka't ang pagsalangsang ng Israel ay nasumpungan sa iyo. 14Kaya't ikaw ay magbibigay ng kaloob sa pagpapaalam sa Moresethgath: ang mga bahay sa Achzib ay magiging karayaang bagay sa mga hari sa Israel. 15Dadalhin ko pa sa iyo, Oh nananahan sa Maresah ang magaari sa iyo: ang kaluwalhatian ng Israel ay darating hanggang sa Adullam. 16Magpakakalbo ka, at pagupit ka dahil sa mga anak ng iyong kalayawan: palakihin mo ang iyong pagkakalbo na gaya ng aguila; sapagka't sila'y nangapasa pagkabihag mula sa iyo.

 

Layunin ng Kabanata 1

v. 1 Ang panahon ng kanyang pagkatawag ay mula kina Jotham at Achaz hanggang kay Ezechias na mula 739-693 BCE. Ang kanyang mga pangitain ay may kinalaman sa Samaria at Jerusalem at sa kanilang mga kaparusahan. Ang Samaria pa rin ang kabisera ng Israel at tumagal hanggang sa pagkabihag noong 722/1 BCE.

 

Ang kaparusahan ay ipapataw sa Israel at Juda para sa mga kasalanan ng Samaria at Jerusalem. Nakita ni Mikas ang dalawa sa pagkabihag na una ang Samaria na ginawang isang bunton ng pagkaguho noong 722 at pagkatapos ay inihayag din ang kapalaran ng Jerusalem (3:12) ngunit hindi nangyari hanggang sa panahon ng Babilonia noong 597 gayunpaman ito ay tiyak tulad ng makikita natin mula versikulo 9 sa ibaba. Ito ay ipinahayag mahigit 100 taon bago ito nangyari. Ang kapalaran ng Samaria ay ipinahayag bilang isang babala sa Jerusalem ngunit ang kapalaran ng dalawa ay ipinahayag at ang propesiya ay nagpatuloy tungkol sa Juda at Jerusalem. Nakatuon si Mikas sa buong Israel sa iba't ibang lungsod nito at sa kaparusahan na sa huli ay ipapataw sa buong mundo dahil sa pakikiapid ng Israel (cf. vv. 2-4). Kaya't ang kaparusahan ay magaganap sa buong mundo mula sa pagsalakay ng Asiria hanggang sa mga Huling Araw sa ilalim ng Mesiyas.

 

vv. 2-8 Ang pagsamba sa diyos-diyosang pakikiapid ng Israel sa Samaria bilang isang commercial at urban civilisation ang siyang sugat na naidulot sa Juda gaya ng makikita natin ngayon, at ang commercial at pagsamba sa diyos-diyosang pakikiapid ng Assyro-Babylonians ang wawasak sa mundo sa ilalim ng poot ng Diyos. Ang Israel ay inilagay doon upang mapigilan ang pagkawasak at sa pamamagitan ng pakikiapid nito ay nabigo ito. Ipinapakita sa Jeremias 4:23ff. kung paano ipinakita ng Diyos sa pamamagitan ng mga propeta na ang kabiguan at pakikiapid ng Israel ang sanhi ng mga sakuna ng mga lindol at pagkawasak na sumaklaw sa buong mundo (cf. vv. 4-5 sa itaas). Kaya pinahintulutan nila ang pagtatayo ng Matataas na Dako para din sa pagsamba sa mga diyos-diyosan.

 

vv. 9-16 ang teksto ay nasa prophetic perfects na nagpapakita na ito ay mangyayari at walang makakapigil dito. Ang Jerusalem ang pintuan ng bayan ng Israel at Juda bilang luklukan ng Templo ng Diyos.  

 

Ang tekstong ito ay puno ng Paronomasia o paglalaro sa mga salita at imposibleng kopyahin sa pagsasalin.

 

v. 10 Huwag ninyong saysayin sa Gath ay inihalintulad sa 2Samuel 1:20. Ang Gath ay nakuha mula sa mga Filisteo ni Uzziah (2Cron. 26:6) at sa gayon ay wala na ito doon at marahil na ito ay isang kasalukuyang kasabihan (cf. Soncino fn.).

 

Huwag kayong pakaiyak (Lit. Pagluha ay huwag umiyak (Heb. Bacho al tibku); ang LXX ay nagmumungkahi na huwag umiyak sa Acco.) Ang sangguni ay marahil isang pagtukoy sa Balah (inalis ang ain) bilang pagtukoy kay Baal ang Diyos ng Araw (cf. Soncino fn.) at sa darating na pagkawasak nito.

 

Ang pangalang beth-le-aphrah ay nangangahulugang ang bahay ng alabok at hindi tiyak ang lokasyon. Marahil ito ay tumutukoy sa mga templo nina Baal at Dagon ng mga Filisteo. Ito ay kethib hithpallashti o ako’y gumulong ngunit tila isang paglalaro sa mga salitang tumutukoy sa mga Filisteo.

 

v. 11 ay nagsasaad magdaan ka na nangangahulugang mapunta sa pagpapatapon. Ito ay para sa Israel at Juda.

 

Ang kahubaran ay nangangahulugang suot ng isang bihag (cf. v. 8).

 

Ang Zaanan ay nangangahulugang Zenan sa Shephelah (Jos. 15:37). Ang hindi lumabas ay isang paglalaro sa salita sa pandiwang Yatsa bilang lumabas. Si Zaanan ay pinanghinaan ng loob dahil sa panaghoy mula sa Beth-ezel (Bahay ng kalapitan) na nagpapahina sa kanila ng loob. 

 

v. 12 Ang Maroth ay kapaitan na salungat sa kabutihan bilang tulong.

 

v. 13 Itali ang mga karwahe ay nangangahulugang maghanda sa pagtakas. Gayunpaman, mayroon itong mas malalim na kahulugan. Ang Laish ay isang sentro ng Canaan sa hilaga sa Dan malapit sa lugar ng pagbagsak ng mga demonyo sa Hermon. Ang Lachis ay isang lungsod sa Juda na nasa kalagitnaan ng Jerusalem at Gaza ngunit ang salita ay isang paglalaro din sa Larechesh sa maliliksing mga kabayo. Ang Juda ay aasa sa Ehipto para sa mga kabayong pandigma. Ito ay isang kuta sa hangganan na may strategic na kahalagahan sa pagitan ng Juda at Ehipto na pinatatag ni David at pagkatapos ni Rehoboam (2Cron. 11:9) at marahil mas pinalakas ito ni Asa (14:7). Ginawa itong pansamantalang HQ ni Sennacherib noong 701 BCE. Ito ay maaari ring tumukoy sa pagkakagapos ng mga demonyo. Ito ay sinusuportahan ng terminong pasimula ng kasalanan na itinuring na isang malabong parirala ng mga tagapagpaliwanag. Ang pasimula ng kasalanan ay nagmula sa mga demonyo sa Bundok Hermon. Iminumungkahi ng mga tagapagpaliwanag na Judio na ang Lachis ay ang upuan ng isang anyo ng pagsamba sa diyos-diyosan (na kilala natin na Ginintuang Guya sa Dan na pinangalanan mula sa Diyos ng Buwan na si Sin, tulad ng Jericho rin na Lungsod ng Buwan). Ito ay isang napakalumang sentro at ginamit noong pamumuno ng Hyksos at tinukoy bilang La-ti-sa noong ika-18 Dinastiyang Ahmosid. Ito ay nasa ilalim ng pamumuno ng Ehipsiyo at Hyksos mula ika-12 hanggang ika-22 dinastiya.     

 

v. 14 Ang Moresethgath ay nasa teritoryo ng mga Filisteo at ang munting bayan ng Achzib sa Shephelah (Jos. 15:44) ay isang paglalaro sa mga salita na may mapanlinlang na bagay na achzab na hindi permanenteng batis (cf. Jer. 15:18). Ito ngayon ay isang tinik sa panig ng Israel.

 

Binigyan si Mikas ng pangitaing ito mula sa kanyang sariling bayan at nakita ang malayong hinaharap na mga pagsalakay hanggang sa mga Huling Araw. Ang mga lungsod na ito na binanggit dito mula versikulo 10-15 ay hindi sa pagitan ng Samaria at Jerusalem kundi sa pagitan ng mga pintuan-bayan ng Jerusalem at sa baybayin ng kapatagan ng dagat ng mga Filisteo. Ito ang ruta kung saan dumating ang lahat ng mananakop sa Judea ay mula kay Sargon (719 BCE laban sa Ehipto at 711 laban sa Asdod), at ni Sennacherib noong 704-1 nang salakayin niya ang Shephelah kasabay ng kanyang pagsalakay sa Judea; sa pamamagitan ng mga Ehipsiyo at sa mga Romano sa ilalim ni Vespasian at noong Middle Ages sa ilalim nina Saladin at Richard (G.A. Smith; cf. Soncino fn). Ipinapakita ng propesiyang ito na nakita ni Mikas ang lahat ng mga pagsalakay at kung paano ito mangyayari sa mga Huling Araw at sa huli sa Kapangyarihan ng Hayop ng Hari ng Hilaga sa Daniel 11:40-44.

 

Kabanata 2

1Kahabag-habag sila na nagbabalak ng kasamaan, at gumagawa ng kasamaan sa kanilang mga higaan! Kapag dumating ang umaga, ay ginagawa nila ito, sapagkat ito'y nasa kapangyarihan ng kanilang kamay. 2Sila'y nag-iimbot ng mga bukid, at kanilang kinakamkam; at ng mga bahay at kanilang kinukuha; at kanilang inaapi ang isang tao at ang kanyang sambahayan, ang tao at ang kanyang mana. 3Kaya't ganito ang sabi ng Panginoon: Laban sa angkang ito ay nagbabalak ako ng kasamaan na doo'y hindi ninyo maaalis ang inyong mga leeg, ni makalalakad man na may kahambugan; sapagkat iyon ay magiging isang masamang panahon. 4Sa araw na iyon ay aawit ako nang pagtuya laban sa inyo, at mananaghoy ng mapait na panaghoy, at sasabihin, “Kami ay lubos na nasira; kanyang binabago ang bahagi ng aking bayan; ano't inilalayo niya sa akin! Kanyang binabahagi ang aming mga bukid sa mga bumihag sa amin.” 5Kaya't mawawalan ka na ng maghahagis ng pisi sa pamamagitan ng palabunutan sa kapulungan ng Panginoon. 6“Huwag kayong mangaral”—ganito sila nangangaral— “walang dapat mangaral ng gayong mga bagay; hindi tayo aabutan ng kahihiyan.” 7Ito ba ay dapat sabihin, O sambahayan ni Jacob, Ang pagtitiis ba ng Panginoon ay ubos na? Ang mga ito ba ang kanyang mga gawa? Di ba ang aking mga salita ay gumagawa ng mabuti sa lumalakad nang matuwid? 8Kamakailan ang aking bayan ay bumangon na gaya ng isang kaaway: inyong hinubaran ng kasuotan ang mga walang malay na nagdaraan, na galing sa digmaan. 9Ang mga babae ng aking bayan ay inyong pinalalayas sa kanilang masasayang bahay; mula sa kanilang mga bata ay inyong inaalis ang aking kaluwalhatian magpakailanman. 10Bumangon kayo at humayo, sapagkat hindi ito lugar na pahingahan; dahil sa karumihan na lumilipol sa pamamagitan ng malubhang pagkawasak. 11Kung ang isang tao ay lumalakad at nagsasalita ng hangin at kasinungalingan, na nagsasabi, “Ako'y mangangaral sa iyo tungkol sa alak at matapang na inumin.” Siya ang magiging tagapagsalita para sa bayang ito! 12Tiyak na titipunin ko kayong lahat, O Jacob, aking titipunin ang nalabi ng Israel; akin silang ilalagay na magkakasama na parang mga tupa sa isang kulungan, na parang kawan sa pastulan nito, isang maingay na pulutong ng mga tao. 13Nangunguna sa kanila ang nagbubukas ng daan; sila'y lalampas at daraan sa pintuan at lalabas doon. Ang kanilang hari ay daraan sa harapan nila, at ang Panginoon ang nasa unahan nila.

 

Layunin ng Kabanata 2

Ang Kabanata 2 ay isang karagdagang pagkondena sa mga kasalanang hindi kailanman pinagsisihan sa kabanata 1. Ito ay tumutukoy sa paglabag sa mga kautusan ng Diyos tungkol sa Jubileo at sa pagmamay-ari ng mga lupain at mga ari-arian. Dahil sa kanilang kasalanan ipinadala sila ng Diyos sa pagkabihag. Wala silang maihahagis sa pamamagitan ng palabunutan sa Kapisanan ng Diyos. Ito ay tumutukoy din sa pagpapanumbalik ng mga lupain sa pamamagitan ng palabunutan sa mga Jubileo. Sapagka't gayundin ang lupain ng Canaan na ibinahagi sa mga lipi. Gayunpaman, binalewala nila ang mga kautusan ng Diyos at hindi naipanumbalik ang mga pamilya at mga lingkod sa mga Sabbath at Jubileo. Hanggang ngayon ay binabalewala ng mga iglesia ng Diyos ang mga Jubileo at pinagsasamantalahan ang kapatiran ng mga iglesia ng Diyos at sinusunod ang huwad na kalendaryo ng modernong Juda. Dahil sa mga kasalanang ito sila ay parurusahan. Ang awit na pagtuya ay isang pandalamhati o panaghoy na kinuha gaya ng makikita rin natin sa Jeremias 9:9; Amos 5:1. Ang mga malalawak na lupain na hindi makatarungang nakuha ay hahatiin at ilalaan sa mga hukbong mananakop ng mga bansang makasalanan.

 

vv. 1-5 Dito makikita natin ang pagsalungat sa propesiya ni Mikas na nagmumula sa mga korap na saserdote at propeta. Itinuturo nila na hindi sila daranas ng kahihiyan ngunit ang Diyos ang nagsasakdal sa kanila hindi si Mikas. Ang mga masasayang bahay ay ang masayang pamilya na kanilang sinisira. Laganap ito ngayon at dahil dito sila ay ipapadala sa pagkabihag at aalisan ng kanilang kayamanan.

 

vv. 6-13 Ang pagbuo ng masasamang plano ng pagpapatubo, pagkuha ng ari-arian sa pamamagitan ng utang at panunuhol sa mga saksi at ng panunuhol sa paghatol ay sumunod kaagad sa kanilang pagpapatupad

 

Ang mga saserdote at mga propeta ay nangangaral ng kasinungalingan sa kanila at nagpapahayag ng propesiya ng kayamanan at matapang na inumin at inaabuso nila ang mga kababaihan at kabataan at kinukuha ang kayamanan, na siyang Israel ng Diyos, at ginagamit ito sa maling paraan.

 

Pagkatapos sa Kabanata 3 makikita natin ang kasamaan na ginawa sa Israel sa mahihirap at nangangailangan.

 

Kabanata 3

1At aking sinabi, Isinasamo ko sa inyo, na inyong dinggin, ninyong mga pangulo ng Jacob, at mga pinuno ng sangbahayan ni Israel: hindi baga sa inyo ang pagalam ng katuwiran. 2Kayong napopoot sa mabuti at umiibig sa kasamaan; na siyang umaagaw sa mga dukha ng balat nila, at ng kanilang laman sa kanilang mga buto; 3Kayo ring kumakain ng laman ng aking bayan, at lumalapnos ng kanilang balat, at bumabali ng kanilang mga buto, at kanilang pinagputolputol yaon, na wari'y para sa palyok, at parang laman sa loob ng caldera. 4Kung magkagayo'y magsisidaing sila sa Panginoon, nguni't hindi niya sasagutin sila; oo, kaniyang ikukubli ang kaniyang mukha sa kanila sa panahong yaon, ayon sa kanilang ginawang kasamaan sa kanilang mga gawa. 5Ganito ang sabi ng Panginoon tungkol sa mga propeta na nagliligaw sa aking bayan; na nagkakanggigitil ng kanilang mga ngipin at nagsisihiyaw, Kapayapaan; at yaong hindi naglalagay sa kanilang bibig, ay pinaghahandaan siya nila ng digma: 6Kaya't magiging gabi sa inyo, na hindi kayo magkakaroon ng pangitain; at magkakaroon ng kadiliman, na hindi kayo makapanghuhula; at ang araw ay lulubog sa mga propeta, at ang araw ay mangungulimlim sa kanila. 7At ang mga tagakita ay mangapapahiya, at ang mga manghuhula ay mangatutulig; oo, silang lahat ay mangagtatakip ng kanilang mga labi; sapagka't walang kasagutan ng Dios. 8Nguni't sa ganang akin, ako'y puspos ng kapangyarihan sa pamamagitan ng Espiritu ng Panginoon, at ng kahatulan, at ng kapangyarihan, upang ipahayag sa Jacob ang kaniyang pagsalansang, at sa Israel ang kaniyang kasalanan. 9Dinggin ninyo ito, isinasamo ko sa inyo, ninyong mga pangulo sa sangbahayan ni Jacob, at mga pinuno sa sangbahayan ni Israel, na nangapopoot sa kahatulan, at nangagbabaluktot ng matuwid. 10Kanilang itinatayo ang Sion sa pamamagitan ng dugo, at ang Jerusalem sa pamamagitan ng kasamaan. 11Ang mga pangulo niya'y nagsisihatol dahil sa suhol, at ang mga saserdote, niya'y nangagtuturo dahil sa upa, at ang mga propeta niya'y nanganghuhula dahil sa salapi: gayon ma'y sila'y sasandal sa Panginoon, at mangagsasabi, Hindi baga ang Panginoon ay nasa gitna natin? walang kasamaang darating sa akin. 12Kaya't ang Sion ay bubukirin na parang isang bukid dahil sa inyo, at ang Jerusalem ay magiging mga bunton, at ang mga bundok ng bahay ay parang mga mataas na dako sa isang gubat.

 

Layunin ng Kabanata 3

Ang mga tagapagturo ng relihiyon at lalo na ang mga propeta ay humihiyaw ng kapayapaan kapag sila ay may makakain ngunit naghahayag ng pakikipagdigma sa mga hindi nagpapakain sa kanila dahil sa kanilang kasamaan. Gayundin sa iglesia ng Diyos sa huling siglo ng mga Huling Araw. Ipinapahayag nila ang tungkol sa mga propeta ng Diyos sa mga iglesia ng Diyos na tayo ang nasa Apocalipsis kabanata 10 na nagpapahayag ng propesiya na kasing tamis ng pulot sa bibig ngunit magiging mapait sa tiyan dahil dito. Haharapin ng Diyos ang mga huwad na gurong ito sa mga Huling Araw. Hindi kailanman nagkaroon ng tamang propesiya ang mga huwad na propetang ito ng mga iglesia ng Diyos sa ikadalawampung siglo at sila ay nababalot ng kadiliman (tingnan ang araling False Prophecy (No. 269)).

 

Laganap na ngayon ang katiwalian sa mga bansa sa daigdig kaya't kailangang muling ipatupad ang parusang kamatayan upang ang lahat ng mga pulitiko at bureaucrats at mga hukom at mga pinuno ng korporasyon ay mapatay upang maalis ang kasamaang ito mula sa atin.

 

Kabanata 4

1Nguni't sa mga huling araw ay mangyayari, na ang bundok ng bahay ng Panginoon ay matatatag sa taluktok ng mga bundok, at matataas sa mga burol; at mga tao'y paroroon sa kaniya. 2At maraming bansa'y magsisiparoo't mangagsasabi, Magsiparito kayo, at tayo'y magsiahon sa bundok ng Panginoon, at sa bahay ng Dios ni Jacob; at siya'y magtuturo sa atin ng kaniyang mga daan, at tayo'y magsisilakad sa kaniyang mga landas. Sapagka't sa Sion ay lalabas ang kautusan, at ang salita ng Panginoon ay mula sa Jerusalem; 3At siya'y hahatol sa gitna ng maraming bayan, at sasaway sa mga matibay na bansa sa malayo: at kanilang papandayin ang kanilang mga tabak upang maging sudsud, at ang kanilang mga sibat upang maging karit; ang bansa ay hindi magtataas ng tabak laban sa bansa, ni magaaral pa man ng pakikipagdigma. 4Kundi sila'y uupo bawa't isa sa ilalim ng kaniyang punong ubas at sa ilalim ng kaniyang punong igos; at walang tatakot sa kanila: sapagka't sinalita ng bibig ng Panginoon ng mga hukbo. 5Sapagka't ang lahat na bayan ay magsisilakad bawa't isa sa pangalan ng kanikaniyang dios: at tayo'y magsisilakad sa pangalan ng Panginoon nating Dios magpakailan kailan man. 6Sa araw na yaon, sabi ng Panginoon, aking pipisanin siya na napipilay, at aking titipunin siya na natapon, at siya na aking pinagdalamhati; 7At aking gagawin ang pilay na isang nalabi, at ang natapon sa malayo na isang matibay na bansa: at ang Panginoon ay maghahari sa kanila sa bundok ng Sion mula ngayon hanggang sa walang hanggan. 8At ikaw, oh moog ng kawan, na burol ng anak na babae ng Sion, ito sa iyo'y darating, oo, ang dating kapangyarihan ay darating, ang kaharian ng anak na babae ng Jerusalem. 9Ngayo'y bakit ka sumisigaw ng malakas? Wala ka bagang hari, ang iyo bagang kasangguni ay namatay, upang ang mga paghihirap ay suma iyo na gaya ng babae sa pagdaramdam? 10Magdamdam ka, at magtiis ka ng hirap, Oh anak na babae ng Sion, na gaya ng babae sa pagdaramdam: sapagka't ngayo'y lalabas ka sa bayan, at ikaw ay tatahan sa parang, at ikaw ay darating hanggang sa Babilonia: doon ka maliligtas; doon ka tutubusin ng Panginoon sa kamay ng iyong mga kaaway. 11At ngayo'y maraming bansa ay nangagpupulong laban sa iyo, na nangagsasabi, Madumhan siya, at makita ng ating mata ang nasa natin sa Sion. 12Nguni't hindi nila nalalaman ang mga pagiisip ng Panginoon, ni nauunawa man nila ang kaniyang payo; sapagka't kaniyang pinisan sila na parang mga bigkis sa giikan. 13Ikaw ay bumangon, at gumiik, Oh anak na babae ng Sion; sapagka't aking gagawing bakal ang iyong sungay, at aking gagawing tanso ang iyong mga kuko; at iyong pagluluraylurayin ang maraming bayan: at iyong itatalaga ang kanilang pakinabang sa Panginoon, at ang kanilang pagaari ay sa Panginoon ng buong lupa. (AB)

 

Layunin ng Kabanata 4

Ang Kabanata 4 ay nagpapatuloy sa mga Huling Araw nang maitatag ang bundok ng bahay ng Panginoon ay sa Sion sa ilalim ng Mesiyas. Ang mga Kautusan ng Diyos ay ipapanumbalik at susundi ng buong mundo ang pagkakasunod-sunod at ang mga Kapistahan o sila ay parurusahan at hindi magkakaroon ng ulan sa takdang panahon at daranas ng mga salot ng Ehipto tulad ng ipinakita ng Diyos sa sangkatauhan sa pamamagitan ni propeta Zacarias, at siya ay pinatay nila dahil sa kanyang propesiya. Bilang isang patakaran ang mga saserdote at mga propeta ng Israel ang pinagmulan ng kasamaan sa halip na solusyon. Sila ang pumatay sa mga propeta na sinugo ng Diyos at inusig ang mga hinirang ng iglesia ng Diyos. Ang kanilang pagsamba ay alinsunod sa mga kulto ni Baal at ng Araw at hindi ang mga kautusan at Patotoo ng Diyos.

 

Ang propesiyang ito ay milenyal sa pamamagitan ng pagkakasunod-sunod ng mga pagkabihag.

 

Kaya't ang Juda ay sinabihan nang maaga na ito ay ipapadala sa pagkabihag at hindi magsisisi at pagkatapos ay ibabalik upang itatag ang mga kondisyon para sa Mesiyas at pagkatapos ay ang ikalawang pagkabihag at pangangalat mula 70 CE sa pagtatapos ng 70 sanglinggo ng mga taon ng Daniel 9:23-27 (tingnan din ang Tanda ni Jonas at ang Kasaysayan ng Muling Pagtatayo ng Templo [013]).

 

Kabanata 5

1Ngayon ay magtipun-tipon kayo sa mga hukbo, O anak na babae ng mga hukbo, sila'y naglagay ng pagkubkob laban sa atin; kanilang hahampasin ng tungkod ang pisngi ng hukom ng Israel. 2Ngunit ikaw, Bethlehem sa Efrata, na maliit upang mapabilang sa mga angkan ng Juda, mula sa iyo ay lalabas para sa akin ang isa na magiging pinuno sa Israel; na ang pinagmulan ay mula nang una, mula nang walang hanggan. 3Kaya't kanyang ibibigay sila hanggang sa panahon na siya na nagdaramdam ay manganak; kung magkagayon ang nalabi sa kanyang mga kapatid ay babalik sa mga anak ni Israel. 4At siya'y titindig at pakakainin ang kanyang kawan sa lakas ng Panginoon, sa kamahalan ng pangalan ng Panginoon niyang Diyos. At sila'y mananatili, sapagkat sa panahong iyon siya'y magiging dakila hanggang sa mga dulo ng lupa. 5At ang isang ito ay magiging kapayapaan. Kapag ang taga-Asiria ay sumalakay sa ating lupain, at kapag tinapakan niya ang ating mga muog, kung gayon tayo ay maglalagay laban sa kanya ng pitong pastol, at walong pinuno ng mga tao. 6Kanilang pamumunuan ng tabak ang lupain ng Asiria, at ang lupain ng Nimrod sa mga pasukan niyon, at kanyang ililigtas tayo sa taga-Asiria, kapag siya'y sumalakay sa ating lupain, at kapag siya'y tumapak sa ating nasasakupan. 7At ang nalabi sa Jacob ay magiging parang hamog na mula sa Panginoon sa gitna ng maraming bayan, parang ulan sa damo na hindi naghihintay sa tao, ni naghihintay man sa mga anak ng tao. 8At ang nalabi sa Jacob ay makakasama ng mga bansa, sa gitna ng maraming bayan, parang leon sa gitna ng mga hayop sa gubat, parang batang leon sa gitna ng mga kawan ng mga tupa; na kapag siya'y dumaan, yumapak at lumapa, at walang magligtas. 9Itataas ang iyong kamay sa iyong mga kaaway, at lilipulin ang lahat ng iyong mga kaaway. 10At sa araw na iyon, sabi ng Panginoon, aking aalisin sa iyo ang mga kabayo mo, at aking sisirain ang iyong mga karwahe, 11at aking wawasakin ang mga lunsod ng iyong lupain, at aking ibabagsak ang lahat ng iyong tanggulan. 12Aalisin ko ang mga panghuhula sa iyong kamay; at hindi ka na magkakaroon ng mga manghuhula: 13Aalisin ko ang iyong mga larawang inanyuan at ang iyong mga haligi sa gitna ninyo, at hindi ka na sasamba sa gawa ng iyong mga kamay; 14at aking bubunutin ang iyong mga Ashera mula sa gitna mo; at aking wawasakin ang iyong mga bayan. 15Sa galit at poot ay maglalapat ako ng paghihiganti sa mga bansa na hindi nakinig.

 

Layunin ng Kabanata 5

Ang Kabanata 5 ay nagpapatuloy sa pagdedetalye ng pagdating ng Mesiyas at ang lugar ng kanyang angkan sa Bethlehem Efrata. Pagkatapos ang propesiya ay tumatalakay sa Mesiyas na mamamatay (cf. Awit 110:1ff.) hanggang sa lahat ng kanyang mga kapatid, na mga hinirang ng Diyos (ng Zac. 12:8) ay maipanganak sa loob ng 40 Jubileo ng iglesia sa ilang alinsunod sa Tanda ni Jonas sa batayang isang Jubileo para sa isang taon.

 

vv. 1-4 Kaya't ang Mesiyas ay dapat pre-existent at tumatayong may kapangyarihan ng Panginoong na Kanyang Diyos (tulad ng makikita natin mula sa Awit 45:6-7; cf. din sa Awit 72:7; Is. 9:6-7; Zac. 9:10). Tingnan din ang Micah 5:2-3 (No. 121).

 

vv. 5-6 Binigyan ang Mesiyas ng pitong pastol na wawasak sa sistemang Assyro-Babylonian at gayundin ng walong pinuno ng mga tao. Ang katotohanan ay mayroong pitong anghel ng Pitong Iglesia at pitong panahon ng mga iglesia ng Diyos. Wawasakin ng mga ito ang sistema ng relihiyon  ng mga kulto ng Araw at Misteryo. Gayundin ang walong pinuno ng mga tao ay ang mga pwersa mula sa bayan ng Diyos sa ilalim ng pamumuno sa mga Huling Araw. Binubuo nila ang walong bansa at walong hukbo. Ang kapangyarihan ng sistemang Assyro-Babylonian ay mawawasak at muling lilipat sa Gitnang Silangan.

 

vv. 7-9 Pagkatapos ang natitira sa Jacob ay gagamitin sa mga bansa upang ang mga Gentil ay maipasok at sa kanila ang Efraim ay tatayo bilang komunidad ng mga bansa at sa kanya magtitiwala ang mga Gentil (Gen. 48:15-16).

 

vv. 10-15 Ang buong sistema ay lilinisin sa mga Mga Digmaan ng mga Huling Araw at ang mga Mangkok ng Poot ng Diyos [141B]. Ang sistema ng pagsamba sa Linggo ng kulto ng Araw at Misteryo ng Pasko at Easter ay mawawasak at bawat pari sa sistemang iyon ay magsisisi o mamamatay. Ipangingilin nila ang mga Sabbath at Bagong Buwan o mamamatay (Is. 66:23-24). Ipangingilin nila ang mga kapistahan ng Diyos o mamamatay (Zac. 14:16-19).

 

Ang bawat obelisk at phallus sa bawat simbahan, katedral, templo o mosque at bawat diyos-diyosan at imahen ay mawawasak. Walang hindi nagsisising pari, rabbi, imam, o sheik, abbot o monghe ang maiiwang buhay.

 

Kabanata 6

1Pakinggan ninyo ngayon ang sinasabi ng Panginoon: Bumangon ka, ipaglaban mo ang iyong usapin sa harapan ng mga bundok, at hayaang marinig ng mga burol ang iyong tinig. 2Pakinggan ninyo, kayong mga bundok, ang usapin ng Panginoon, at kayong matitibay na pundasyon ng lupa; sapagkat ang Panginoon ay may usapin laban sa kanyang bayan, at siya'y makikipagtalo sa Israel. 3“O bayan ko, anong ginawa ko sa iyo? Sa ano kita pinagod? Sagutin mo ako! 4Sapagkat ikaw ay aking iniahon mula sa lupain ng Ehipto, at tinubos kita mula sa bahay ng pagkaalipin; at aking sinugo sa unahan mo sina Moises, Aaron, at Miriam. 5O bayan ko, alalahanin mo kung ano ang isinasagawa ni Balak na hari ng Moab, at kung ano ang isinagot sa kanya ni Balaam na anak ni Beor; at kung ano ang nangyari mula sa Shittim hanggang sa Gilgal, upang iyong malaman ang mga matuwid na gawa ng Panginoon.” 6“Ano ang aking ilalapit sa harapan ng Panginoon, at iyuyukod sa harap ng Diyos sa kaitaasan? Lalapit ba ako sa harapan niya na may mga handog na sinusunog, na may guyang isang taon ang gulang? 7Nalulugod ba ang Panginoon sa mga libu-libong tupa, o sa mga sampung libong ilog ng langis? Ibibigay ko ba ang aking panganay dahil sa aking pagsuway, ang bunga ng aking katawan dahil sa kasalanan ng aking kaluluwa?” 8Ipinakita niya sa iyo, O tao, kung ano ang mabuti. At ano ang itinatakda ng Panginoon sa iyo, kundi ang gumawa na may katarungan, at umibig sa kaawaan, at lumakad na may kapakumbabaan na kasama ng iyong Diyos? 9Ang tinig ng Panginoon ay sumisigaw sa lunsod isang mainam na karunungan ang matakot sa iyong pangalan: “Pakinggan ninyo, O lipi at ang pagtitipon ng bayan! 10Mayroon pa kayang mga kayamanan ng kasamaan sa bahay ng masama, at ng kulang na panukat na kasuklamsuklam? 11Pawawalang-sala ko ba ang taong may masamang timbangan at may isang supot ng mapandayang panimbang? 12Sapagkat ang mayayamang tao ng lunsod ay punô ng karahasan; ang kanyang mga mamamayan ay nagsasalita ng mga kabulaanan, at ang kanilang dila ay mandaraya sa kanilang bibig. 13Kaya't pinasimulan kitang saktan, ginawa kitang wasak dahil sa iyong mga kasalanan. 14Ikaw ay kakain, ngunit hindi ka mabubusog; at iyong karumihan ay mapapasa gitna mo; ikaw ay magtatabi, ngunit hindi makakapag-ipon; at ang iyong inipon ay aking ibibigay sa tabak. 15Ikaw ay maghahasik, ngunit hindi ka mag-aani: ikaw ay magpipisa ng mga olibo, ngunit hindi ka magpapahid ng langis sa iyong sarili; ikaw ay magpipisa ng ubas, ngunit hindi ka iinom ng alak. 16Sapagkat iningatan ang mga tuntunin ni Omri, at ang lahat ng mga gawa ng sambahayan ni Ahab, at kayo'y nagsisilakad sa kanilang mga payo; upang gawin kitang wasak, at ang iyong mamamaya'y hahamakin, at inyong papasanin ang pagkutya ng aking bayan.”

 

Layunin ng Kabanata 6

Pagkatapos sa Kabanata 6 ang Panginoon ay nananawagan sa Israel at ipinapaalala sa kanila ang Kanyang pamamagitan at Kanyang pagliligtas sa kanila at hindi nila Siya pinakinggan ni hindi sila nagpasalamat.

 

vv. 1-7 Ipinakita sa kanila ng Diyos na hindi Siya humihingi ng napakalaking sakripisyo ngunit humihingi Siya ng katarungan at kabaitan at lumakad nang mapagpakumbaba kasama ng ating Diyos. Nais Niya ang pagsunod hindi alay gaya ng sinabi Niya sa pamamagitan ni propeta Samuel.

 

vv. 8-12 Pagkatapos kinondena ng Diyos ang mga pinuno at mayayaman ng Israel sa lipi at lungsod. Sila ay mandaraya at mapanlinlang at ang kanilang yaman ay puno ng karahasan. Ang mga maling panimbang at panukat ay nasa kanila at ang bulaang saksi ay laganap sa kanila. Ipinapahayag ng Diyos ang kanilang kapalaran. Sinimulan Niya silang saktan at gagawin Niya silang wasak dahil sa kanilang mga kasalanan. Gugutumin niya tayo ng at hindi tayo makakapag-ipon at ang ating inipon ay ibibigay sa tabak. Sa mga Huling Araw ay dadami ito upang kung hindi isusugo ang Mesiyas ay walang matitirang laman na nabubuhay.

 

vv. 13-16 Tandaan na sinusunod nila ang mga huwad na tuntunin ng mga bansa at ng mga kulto ng Araw at Misteryo nina Ahab at Jezebel ngunit hindi ang mga Kautusan ng Diyos. Sinusunod nila ang mga pamamaraan ng Babilonia at ang mga pamamaraan ng mga Bansa na Nagkakaisa ngunit hindi ng mga Kautusan ng Diyos. Dahil dito lahat sila ay parurusahan. Ang bawat aspeto ng mga kulto ng Araw at Misteryo ay mapapawi.

 

Kabanata 7

1Kahabag-habag ako! Sapagkat ako'y naging gaya nang tipunin ang mga bunga sa tag-init, gaya nang pulutin ang ubas sa ubasan, walang kumpol na makakain walang unang hinog na bunga ng igos na aking kinasabikan. 2Ang mabuting tao ay namatay sa lupa, at wala nang matuwid sa mga tao; silang lahat ay nag-aabang upang magpadanak ng dugo; hinuhuli ng bawat isa ang kanyang kapatid sa pamamagitan ng lambat. 3Ang kanilang mga kamay ay nasa kasamaan upang sikaping isagawa; ang pinuno at ang hukom ay humihingi ng suhol; at ang dakilang tao ay nagsasalita ng masamang pagnanasa ng kanyang kaluluwa, ganito nila ito pinagtatagni-tagni. 4Ang pinakamahusay sa kanila ay parang dawag; ang pinakamatuwid sa kanila ay gaya ng bakod na tinikan. Ang araw ng kanilang mga bantay, ang araw ng kanilang kaparusahan ay dumating; ngayo'y dumating na ang kanilang pagkalito. 5Huwag kayong magtitiwala sa kapitbahay; huwag kayong magtiwala sa kaibigan; ingatan mo ang mga pintuan ng iyong bibig sa kanya na humihiga sa iyong sinapupunan, 6sapagkat lalapastanganin ng anak na lalaki ang ama, ang anak na babae ay titindig laban sa kanyang ina, ang manugang na babae ay laban sa kanyang biyenang babae; ang mga kaaway ng tao ay ang kanyang sariling kasambahay. 7Ngunit sa ganang akin, ako'y titingin sa Panginoon; ako'y maghihintay sa Diyos ng aking kaligtasan; papakinggan ako ng aking Diyos. 8Huwag kang magalak laban sa akin, O aking kaaway; kapag ako'y nabuwal, ako'y babangon; kapag ako'y naupo sa kadiliman, ang Panginoon ay magiging aking ilaw. 9Aking papasanin ang galit ng Panginoon, sapagkat ako'y nagkasala laban sa kanya, hanggang sa kanyang ipagsanggalang ang aking usapin, at lapatan ako ng hatol. Kanyang ilalabas ako sa liwanag, at aking mamasdan ang kanyang pagliligtas. 10Kung magkagayo'y makikita ng aking kaaway, at kahihiyan ang tatakip sa kanya na nagsabi sa akin, “Nasaan ang Panginoon mong Diyos?” Makikita ng aking mga mata ang nais ko sa kanya; siya'y yayapakan na parang putik sa mga lansangan. 11Isang araw para sa pagtatayo ng iyong mga kuta! Sa araw na iyon ay palalawakin ang iyong hangganan. 12Sa araw na iyon ay pupunta sila sa iyo mula sa Asiria at sa mga lunsod ng Ehipto, at mula sa Ehipto hanggang sa Ilog, at mula sa dagat hanggang sa dagat, at mula sa bundok hanggang sa bundok. 13Ngunit masisira ang lupa dahil sa kanila na naninirahan doon, dahil sa bunga ng kanilang mga gawa. 14Pastulin mo ang iyong bayan sa pamamagitan ng iyong tungkod, ang kawan na iyong mana, na mag-isang naninirahan sa gubat sa gitna ng mabungang lupain; pakainin mo sila sa Basan at sa Gilead, gaya ng mga araw noong una. 15Gaya ng mga araw nang ikaw ay lumabas sa lupain ng Ehipto ay pagpapakitaan ko sila ng mga kagila-gilalas na bagay. 16Makikita ng mga bansa at mapapahiya sa lahat nilang kapangyarihan; kanilang ilalagay ang kanilang kamay sa kanilang bibig, ang kanilang mga tainga ay mabibingi. 17Hihimurin nila ang alabok na parang ahas; gaya ng gumagapang na mga hayop sa lupa; sila'y lalabas na nanginginig mula sa kanilang mga kulungan; sila'y lalapit na may takot sa Panginoon nating Diyos at sila'y matatakot dahil sa iyo. 18Sino ang Diyos na gaya mo, na nagpapatawad ng kasamaan, at pinalalampas ang pagsuway ng nalabi sa kanyang mana? Hindi niya pinananatili ang kanyang galit magpakailanman, sapagkat siya'y nalulugod sa tapat na pag-ibig. 19Siya'y muling mahahabag sa atin; kanyang tatapakan ang ating kasamaan. Kanyang ihahagis ang lahat nating kasalanan sa mga kalaliman ng dagat. 20Igawad mo ang katotohanan kay Jacob, at tapat na pag-ibig kay Abraham, na iyong isinumpa sa aming mga ninuno mula pa nang unang panahon.

 

Layunin ng Kabanata 7

Sa kabanata 7 makikita natin na wala nang mabuting tao ang natitira sa mundo sa anumang antas o dami. Wala nang matuwid na tao. Nag-aabang sila upang magpadanak ng dugo at bawat isa ay hinuhuli ang kanyang kapatid gamit ang lambat. Gayundin ngayon sa buong mundo at ang mga Semites ay bumaling sa barbarism. Ang katuwiran at katarungan ay lumisan mula sa sangkatauhan. Ang panunuhol at katiwalian ang namahala sa buong mundo. (vv. 1-4)

 

vv. 5-6 Huwag magtiwala sa sinuman kahit siya ay sa iyong sinapupunan. Kahit sa mga iglesia ng Diyos nakita nating nilalapastangan ng mga anak na lalaki ang mga ama at nakita natin ang ilan ay namatay sa kanilang kabataan dahil sa kanilang maling pananampalataya.

 

vv. 7-8 Gayunpaman ang matuwid ay mabubuhay sa pananampalataya at sila ay tutubusin ng Diyos tulad ng makikita natin dito.

 

vv. 1-9 Tandaan na dapat nating tiisin ang galit ng Panginoon dahil tayong lahat ay nagkasala. Ang sinumang nagsasabing siya ay walang kasalanan ay sinungaling at ang katotohanan ay wala sa kanya (1Juan 1:8-10).

 

vv. 10-17 Sa pamamagitan ng pag-ibig at katuwiran ng mga hinirang ang buong sangkatauhan ay mapapahiya at sila ay babalik sa Israel mula sa buong mundo. Ang lupa ay masisira dahil sa kanilang kasalanan ngunit sila ay babalik upang maipanumbalik at ang mga himala ng Diyos sa ilalim ng Mesiyas ay magdadala ng pagsisisi sa mga bansa.

 

vv. 18-20 Ang sistemang milenyo ay pinamamahalaan mula sa Jerusalem at gagamitin ang mga anak ni Jacob at ang mga lahi ni Abraham upang magbigay ng pamumuno at patnubay sa pamamagitan ng Mesiyas at mga hinirang.

 

Appendix sa Komentaryo sa Mikas

Si Mikas ay mula halos sa parehong panahon ni Isaias na anak ni Amos. Ang buhay ni Isaias sa aklat ay may dagdag na bahagi sa 2Hari lalo na sa 18:13-20:21. Ipinagpalagay na siya ay ipinanganak sa Jerusalem bandang o bago ang 760. Ang kanyang pagkatawag ay dumating sa kanya sa taong namatay  si Haring Uzziah (i.e. 742). Siya ay may asawang babae at tinutukoy ang kanyang asawa bilang isang propeta (Is. 8:3). Ang kanyang ministeryo ay tumagal nang mahigit 40 taon sa paghahari nina Uzziah, Jotham, Achaz at Ezechias (Is. 1:1). Ang huling narinig natin tungkol kay Isaias ay noong banta ni Sennacherib sa Jerusalem noong 701 BCE.

 

Natanggap niya ang kanyang pagkatawag sa Templo malapit sa santuwaryo. 

 

Siya ay naiulat na nilagari sa kalahati noong panahon ng paghahari ni Manases na anak ni Ezechias (687-642 BCE) (cf. Heb. 11:37 at 2Hari 21:16 at Jos. Antiq. x, 3.1). Si Manases ay 12 noong siya ay naging hari at napasailalim sa impluwensya ng Asiria at ipinanumbalik ang pagsamba kay Baal at ang mga Matataas na Dako. Walang duda sinalungat siya ni Isaias at ng iba pang mga propeta at iniulat na marami sa kanila ang pinatay.

 

Direkta rin ang pagsipi ni Jeremias mula sa Mikas 26:16-19 at ang pagpapalagay tungkol sa ilan sa mga teksto ni Mikas na hindi niya isinulat ay mga hindi totong pagpapalagay.

 

Lumilitaw na sina Isaias at Mikas ay pinili ng Diyos upang itatag ang kanyang paghatol sa bibig ng dalawang saksi (cf. Is. 1:1 at Mik. 1:1).

 

Nakita natin na si Mikas ay nagmula bago matapos ang paghahari ni Jotham noong 735 mula 739-693 BCE. Kaya tinawag si Isaias at naging aktibo mula 742 BCE at sumunod si Mikas pagkaraan ng ilang taon at tumagal ng mga walong taon pagkatapos ng huli nating narinig mula kay Isaias ngunit malamang ilang taon lamang pagkatapos ng kanyang kamatayan. Ang mga petsa ni Bullinger ay mali sa bagay na ito. Gayunpaman gumawa siya ng ilang kapaki-pakinabang na paghahambing sa kanyang mga teksto sa Companion Bible.

 

Sinabi ni Bullinger na makikita natin “sa paghahambing sa Mik. 4:10 sa Is. 39:6, mayroon tayong isa pang pagkakataon ng magkatulad na mga salita na naganap sa dalawang magkaibang propeta; at ang ilan, na naisip na ang isang propeta ay kumopya mula sa isa pa, ay pinagbatayan ito, ng ilang mga teorya tungkol sa mga petsa, atbp. Ngunit walang matibay na argumento ang maaaring ibatay sa gayong pagkakatulad: sa simpleng dahilan na hindi lamang tayo nahaharap sa mga salita ng mga Propeta, kundi sa mga salitang sinalita ng Diyos sa pamamagitan nila (Heb 1:1, atbp). Tiyak na maaaring magsalita ang Diyos ng parehong mensahe, kahit sa parehong mga salita, sa pamamagitan ng dalawa, tatlo, o higit pa sa Kanyang mga propeta. Kung pareho ang pangangailangan, bakit hindi magiging pareho ang mga salita?" Tulad ng nakita natin halos magkapareho ang panahong sakop nina Mikas at Isaias. “Hindi nakakapagtaka na ang mga pangyayari ay nangangailangan ng magkaparehong mga pahayag, na bumubuo ng pagpapatibay ng Salita ni Jehovah ‘sa bibig ng dalawa o tatlong saksi’. Parehong nabubukod, nang walang ideya ng ‘pagkopya’ ng isa mula sa isa pa, tulad ng sinasaad ng manunulat sa The Encyclopedia Britannica, eleventh (Cambridge) edition, 1910, 1911, vol. xviii, p. 357, na nagsasabing: ‘imposibleng ang malaking bahagi, kung mayroon man, ng mga kabanatang ito (Mikas 4-7) ay maaaring maiugnay kay Mikas mismo’. Ito ay sinabi sa harap ng katotohanan na si Jeremias (Mik. 26:16-19) ay tiyak na sumipi at tumukoy kay Mikas.

 

Ang mga sumusunod na teksto ay bumubuo ng mga kapaki-pakinabang na paghahambing:

Mik 1:9-16, Is 10:28-32.

Mik 2:1, Mik 2:2, Is. 5:8.

Mik 2:6, Mik 2:11, Is 30:10,11.

Mik 2:11, Is 28:7.

Mik 2:12, Is 10:20-23.

Mik 3:5-7, Is 29:9-12.

Mik 3:12, Is 32:14.

Mik 4:1, Is 2:2.

Mik 4:4, Is 1:20 .

Mik 4:7, Is 9:7.

Mik 4:10, Is 39:6.5.

Mik. 2-4, Is 7:14.

Mik 5:6, Is 14:25.

Mik 6:6-8, Is 58:6, Is 58:7.

Mik 7:7, Is 8:17.

Mik 7:12, Is 11:11.

 

Bullinger’s Notes on Micah Chs. 1-7 (for KJV)

Chapter 1

 

In Israel and Judah

Verse 1

The word of the LORD. The only occurrence of this expression in this book: bidding us to receive it from Jehovah, not Micah, and to note Micah's pen but Jehovah's words.

the LORD. Heb. Jehovah. Ap. 4.

Micah = Who is like Jehovah? An abbreviated form of Micaiah (2Ch 18:7, &c.); it is used in Jer 26:18 (in the Heb). Cp. 7:18.

Morasthite: Mareshah (v. 15) or Moresheth-gath (v. 14); now Tel Sandahanna, in the Shephelah, or plain, between Judea and Philistia. In the excavations at Sandahanna the ancient name is seen as Marissa. Marissa was a Sidonian colony (cent. 3 B. C), and was afterward used as the capital of Idumea by the Edomites during the captivity of Judah (see Records of the Past, vol. iv, part x, pp. 291-306).

which he saw. Cp. Isa 1:1. Oba 1:1. Nah 1:1.

concerning, &c. This furnishes the subject.

 

Verse 2

Hear, all ye people. Micah begins by taking up the concluding words of the other Micah or Micaiah (1Ki 22:28), and recurs to them in 3:1, 9; 6:1, 2. Five times, not three, as some say; and forms no part of the Structure of the whole book. Ref. to Pent. (Deu 32:1). Ap. 92.

all ye = ye peoples, all of them.

people = peoples. Including ourselves.

all that therein is = her fullness.

let the Lord GOD be witness. Ref. to Pent. (Gen 31:50).

the Lord. Heb. Adonai. Ap. 4.

GOD Heb. Jehovah. Ap. 4.

the LORD*. One of the 134 places where the Sopherim say they altered "Jehovah" of the primitive text to "Adonai". See Ap. 32.

from His holy temple. Cp. Psa 11:4. Jon 2:7. Hab 2:20.

holy. See note on Exo 3:5.

 

Verse 4   the mountains, &c. This verse foretells the calamities of 2Ki 17 and 25.

 

Verse 5

transgression = rebellion. Heb. pasha'. Ap. 44.

sins. Heb. chata'. Ap. 44. Aram, and Syr. read sing.

What = Whose.

is it not Samaria? = is it not Samaria's [idolatry]? Fig. Erotesis. Ap. 6.

high places. Cp. 1Ki 12:31; 14:23. Eze 6:6. These existed in Jerusalem (Jer 32:35); hence the mention of them in the further question. Fig. Erotesis. Cp. 2Ki 16:4.

are they not Jerusalem? = is it not Jerusalem's [idol altars]?

 

Verse 6

discover, &c. This has now recently (1911) been done in the unearthing of Ahab's wine-cellars.

 

Verse 7

graven images. Heb. pesilim. Ref. to Pent. (Exo 20:4). Ap. 92.

hires. The technical Pentateuchal word for a harlot's hire, to which idolatry is compared. Cp. Hos 8:9, 10; 9:1. Ref. to Pent. (Deu 23:18). Ap. 92.

they shall return, &c.: i.e. the wealth gained by idolatry shall be taken away by the Assyrian idolaters.

 

Verse :8

wail = lament. Cp. the Structure above; and note weight of the prophetic "burden".

dragons = jackals.

owls. Heb. daughters of a doleful cry.

 

Verse 9

wound = stroke. Heb. makkah (fem.)

it. Aram. and Syr. read "she". Referring to her stroke, which is fem.

he = he, referring to some unnamed foe. Aram, and Syr. read "she", referring to the "stroke" of judgment.

the gate. Cp. Oba 1:11, 13.

 

Verse 11

Pass ye away: i.e. go into exile.

Saphir, having thy shame, &c. Here we have contrast. Saphir = Beautytown, with beauty shamed; now es Suafir.

inhabitant of Zaanan came not forth. Heb. not gone forth hath . . . Zaanan. Heb. Fig. Paronomasia (Ap. 6): lo yatz'ah . . . tz'anan = not gone out [to weep] hath the inhabitant of Outhouse.

in the mourning . . . his standing. Commence a fresh sentence here; thus: "The trouble of Beth-ezel (Neighbour-town) shall be a useless neighbour". Gr. "the Bystander's house will, from you, get its standing-room".

he shall receive, &c. : or, he will take from you its support.

 

Verse 12

Maroth waited carefully. The inhabitress of Bitter town bitterly grieved for her goods [taken from her].

evil = calamity. Heb. ra'a'. Ap. 44.

the LORD. Heb. Jehovah. Ap. 4. Not by chance.

the gate of Jerusalem. In Taylor's Cylinder, Sennacherib mentions his breaking of this gate (col. iii, lines 22:23).

 

Verse 13

inhabitant = inhabitress.

Lachish . . . swift beast. Note the Fig. Paronomasia (Ap. 6). Heb. larekesh . . . lakish = [bind the chariot] to the horse, O inhabitress of Horse-town,

Lachish. Now Ummtum Lakis, or Tell el Hesy. See notes on 2Ki 14:19; 19:8.

she. Evidently Samaria. Cp. vv. 5:9; 6:16.

 

Verse 14

give presents to = give up possessions at.

Achzib . . . a lie. Note the Fig. Paronomasia, = the houses of False-town ('Akzib) shall prove false (iakzab).

Achzib. Now es Zib (Jos 15:44; 19:29. Jdg 1:31).

 

Verse 15

an heir . . . Mareshah. Heb. the possessor (hayyoresh) . . . O Possession (Mareshah). The possessor whom Jehovah would bring was Assyria.

he shall come, &c. The glory: i.e. the nobility (Isa 5:13) of Israel shall go (or flee) unto [the cave] Adullam; as David had done (1Sa 22:1).

 

Verse 16

Make thee bald, &c. The signs of mourning. Cp. Job 1:20. Isa 15:2; 22:12. Jer 7:29; 16:6; 47:5; 48:37). This is addressed to Judah. It was forbidden under the law (Deu 14:1). Judah had become as the heathen: let them mourn as the heathen.

children = sons.

 

Chapter 2

Woe to Oppressors

Verse:1

iniquity. Heb. 'aven. Ap. 44. Not the same word as in 3:10. Note the incrimination in vv. 1, 2. See the Structure, p. 1253.

work = plan.

evil = wickedness. Heb. ra'a'. Ap. 44.

is = exists. Heb. yesh. See note on Pro 8:21.

in the power of their hand. A Pentateuchal idiom. Ref. to Pent. (Gen 31:29). Cp. Pro 3:27. Neh 5:5. Does not occur elsewhere.

 

Verse 4

take up a parable. Ref. to Pent. (Num 23:7, 18; 24:3, 15, 20, 23). Twice in Job (Job 27:1; 29:1); once in Isaiah (Isa 14:4); once in Habakkuk (Hab 2:6). Not elsewhere. Ap. 92. Note the Fig Chleuasmos (Ap. 6).

lament with a doleful lamentation. Note the Figs. Polyptoton and Paronomasia (Ap. 6), for emphasis. Heb. venahah nehi nihyah = wail a wailing of woe.

changed = changed [for the worse]. Heb. mur; not halaph = changed [for the better]. See note on Lev 27:10.

turning away = to a heathen: i.e. our enemy the Assyrian.

 

Verse 5

cast a cord by lot. Referring to the custom, by which, round every village in Palestine, the land was divided by lot every year to the various families; hence, the expression in Psa 16:6, "cord" being put by Fig. Metonymy (of Cause), Ap. 6, for the portion of land marked out by it. It therefore = divide your inheritances. Ref. to Pent. (Num 26:55, 56). Ap. 92.

congregation = assembly. Cp. Deu 23:1-3, Deu 23:8.

 

Verse 6

Prophesy = Do not sputter.

say they to them that prophesy = so they sputter.

they shall not prophesy. Not the usual word for prophesy, but Heb. nataph.

they: i.e. these false prophets.

them = as to these things: i.e. these doings of Jehovah.

that, &c. Supply, "[saying], must He put away these suppressers".

 

Verse 7

Jacob. See notes on Gen 32:28; 43:6; 45:26, 28.

is the Spirit, &c. ? Ref. to Pent. (Num 11:23, the same word). Ap. 92.

Spirit. Heb. ruach. Ap. 9.

do not = are not?

My. Sept. reads "His", as in preceding clause: or = are not My words pleasant [saith Jehovah]?

do good = pleasant.

 

Verse 8 

Even of late = Only yesterday, or recently: this highway robbery was a new and recent evil.

 

Verse 10

Arise ye, &c. Usually misquoted in a good sense; but the Structure shows it to be part of the lamentation (p. 1253).

this = this [land]. Ref. to Pent. (Deu 12:9). Ap. 92.

it: i.e. this [land].

it is polluted. Ref. to Pent. (Lev 18:27, 28, the same word). Ap. 92.

it shall destroy. Ref. to Pent (Lev 18:28; 20:22; 26:38). Cp. Eze 36:12-14.

 

Verse 11

wine. Heb. yayin. Ap. 27.

strong drink. Heb. shekar. Ap. 27.

prophet = sputterer; as in 2:6. Lit. dropper [of words].

 

Verse 12

I will, &c. See the Structure, p. 1253.

Israel. See note on Gen 32:28; 43:6; 45:26, 28.

of Bozrah: or, with Sept., in tribulation. The member (vv. 12, 13) does not speak of mercy, but of judgment, corresponding with the member (1:2-4). Not "a complete change", and no "promise to a remnant" Cp. Isa 34:6. Amo 1:12.

make great noise = be in commotion.

men = human beings. Heb 'adam. Ap. 14.

 

Verse 13

The breaker = One making a breach. The Assyrian. Heb. paratz, as in Exo 19:22, 24; 2Sa 5:20. 1Ch 14:11; 15:13. Generally in a bad sense.

broken up = broken in.

gone out = gone forth . . . [into captivity].

shall pass = hath passed through.

on = at: for it is Jehovah's judgment. Cp. 1:2-4.

 

Chapter 3

Rulers Denounced

Verse 1

Hear. This is no indication of Structure. It is a continuation of the threatening against the rulers (3:1-4, p. 1253, corresponding with "-3", 3:9-12, below).

princes = judges.

 

Verse 3 chop them in pieces, as for the pot = spread them out, as flesh for the pot.

 

Verse 5

err = go astray.

bite with their teeth. Alluding to the idolatrous practices of the heathen round the altars of Baal, biting an olive in their mouths and crying "peace", of which the olive was the symbol (Gen 8:11). Cp. Zec 9:7.

and he, &c. = but against him that putteth not [the olive] into his mouth they declare war.

war = crusade.

 

Verse 6   that ye shall not divine. Ref. to Pent. (Deu 18:10,14. Num 22:7; 23:23). Ap. 92.

 

Verse 10   iniquity = deceit. Heb. 'aval. Ap. 44. Not the same word as in 2:1.

 

Verse 12

Zion. See Ap. 68.

be plowed as a field. This is true of the site on Ophel, but not true of the traditional site south-west of Jerusalem. See Ap. 68. Cp. 1:6. Jer 26:18.

Jerusalem. The city proper, on Mount Moriah.

heaps = ruins. Note the Fig. Paronomasia (Ap. 6). Heb. yirushalaim 'iyyin. Cp. 1:6.

the mountain of the house. Moriah and the Temple. See Ap. 68.

the high places of the forest. = a height of a jungle.

 

Chapter 4

Peaceful Latter Days

Verse 1

in the last days = at the end of the days. Here we are carried forward to a yet future day. Ref. to Pent. (Gen 49:1, the same phrase. Num 24:14). Ap. 92. Cp. Isa 2:2, &c. Eze 38:8, 16. Hos 3:5

the mountain, &c. Cp. 3:12; and see Isa 2:2-4. Both prophecies are independent, and complementary (see Psa 24:3. Eze 28:16).

the LORD. Heb. Jehovah. Ap. 4.

established: abidingly: not merely for a time.

people = peoples.

 

Verse 8

tower of the flock. Heb. tower of 'Eder. Ref. to Pent. (Gen 35:21; nowhere else). Used here of Bethlehem (cp. Gen 35:19 with 5:2); coupled here with "Ophel" in next clause, "David's birth-place" and "David's city".

the stronghold. Heb. 'Ophel. See Ap. 68. and Ap. 54, line 21, "citadel", p. 78. See note on 2Ch 27:3.

first = former. For this rendering cp. Exo 34:1 (tables). Num 21:26 (kings). Deu 4:32; 10:10, &c. (days). 2Ch 9:29; 16:11; 20:34 (acts).

 

Verse 9

why dost thou Cry. ? This refers to the birth-pangs of the new nation which will be brought forth in that day and at that time. Cp. Isa 13:8; 21:3, &c.

 

Verse 10

now = mean-while: i.e. before that day. Cp. 4:11 and 5:1.

even to = as far as. Cp. Isa 39:7; 43:14.

Babylon. May "not have been on Micah's political horizon", but it was on Jehovah's. Cp. Amo 5:25-27. Act 7:42, 43.

there . . . there. Note the repetition for emphasis: i.e. there and then in that future day.

redeem = redeem [as a kinsman]. Heb. ga'al. See note on Exo 6:6.

 

Verse 11

Now = Meanwhile: as in 4:10; 5:1. Referring to the then immediately impending hostility.

many nations. Cp. Isa 33:3. Lam 2:16. Oba 1:11-13.

eye. So some codices, with two early printed editions, Aram., Syr., and Vulg.; but Heb. text reads "eyes". Cp. Psa 54:3.

 

Verse 12

they know not. Cp. Isa 55:8. Jer 29:11.

thoughts = purposes, or plans: i.e. for Israel in purging him of idolatry by his tribulation.

counsel: i.e. with regard to themselves. The reason follows.

for: or, that.

floor = threshing-floor.

 

Verse 13

thresh = tread as oxen.

horn . . . hoofs. Referring to the strength of the oxen, and to the completeness of the destruction. Ref. to Pent. (Deu 25:4). Ap. 92. Cp. Isa 41:15. Jer 51:33.

I will. Aram., Sept., Syr., and Vulg. read "thou shalt".

consecrate = devote; as in Jos 6:19, 24. Cp. Zec 14:14. Ref. to Pent. (Lev 27:28).

THE LORD. Heb. 'Adon. The Divine title, relating to dominion in the earth. See Ap. 4.

 

Chapter 5

Birth of the King in Bethlehem

Verse 1

Now = Meanwhile; as in 4:10, 11. Showing that 5:1 relates to the interval between the then present time and "that day" of 4:1, 6.

gather thyself, &c.: or, thou shalt have sore tribulation [for thy sins], thou daughter of affliction.

he: i.e. the enemy. The Assyrian.

us. The prophet includes himself.

the judge. Gr. the then ruler (cp. 1Ki 22:24. Lam 3:30; 4:20; 5:8, 12), who would thus be the type of the Messiah (Mat 27:30).

rod = sceptre. Heb. shebet = the club (of defence), as in 7:14; hence, of office; not matteh, the rod or staff (of support), as in 6:9. See note on Psa 23:4.

 

V erse 2

But thou. This marks out the Structure. Cp. 4:8 with 5:2. Quoted in Mat 2:5, 6. Joh 7:42.

Beth-lehem Ephratah. The full name given, as in Gen 35:19, thus connecting Gen 35:21 with 4:8.

little = too little [to rank among]. Cp. 1Co 1:27-29.

thousands = districts (1Sa 23:23). Like our old English divisions, called "hundreds". Cp. Exo 18:25. Ref. to Pent. (Exo 18:25).

come forth. Note the difference between Heb. here (yatza) and bo' = come unto, in Zec 9:9. All the events between these two make up the period we call "the first Advent", and thus are typical of the "second Advent"; the coming forth being 1Th 4:16, and the coming unto being 1Th 5:2, 3, and 2Th 2:8, the former being in grace, the latter in judgment. A similar period may elapse in the antitypical comings as in the typical comings of 5:2, and Zec 9:9.

unto = for.

everlasting. Cp. Psa 90:2. Pro 8:22, 23. Joh 1:1, 2.

 

Verse 3

until the time: i.e. the end of the "meanwhile" (v. 1).

she which travaileth. Cp. 4:9, 10-, above. and note there; also Joh 16:21, 22, and Rev 12:1-6.

children = sons.

 

Verse 4

He: i.e. the Shepherd of Israel. Ref to Pent. (Gen 49:24). Ap. 92. Cp. Psa 80:1. Jer 31:10. Eze 34:23.

feed = tend, or shepherd (as a flock). Cp. 7:14. Isa 40:11; 49:10.

the LORD. Heb. Jehovah. Ap. 4.

God. Heb. Elohim. Ap. 4.

they. Israel, His flock.

shall abide. In everlasting security.

shall He be great. Cp. Psa 22:27; 72:8; 98:1. Isa 49:5, 7; 52:13. Zec 9:10. Luk 1:32. Rev 11:15.

 

Verse 5

this Man, &c. = this [great Shepherd of Israel]. Cp Psa 72:7. Isa 9:6, 7. Zec 9:10.

Assyrian. This is emphatic in Heb.

when, &c. Cp. Isa 7:20 8:7-10; Isa 37:31-36.

then, &c. Cp. Isa 44:28; 59:19. Zec 1:18-21; Zec 9:13; 10:3; 12:6.

seven shepherds . . . men. When that time comes the meaning of this will be seen.

men. Heb. 'adam. Ap. 14.

 

Verse 8

shall be, &c. This refers to restored Israel "in that day"; not to any other people now.

people. Heb. = peoples.

as a lion, &c. Ref. to Pent. (Num 23:24; 24:9). Ap. 92.

 

Verse 9

shall be out off. Note the Fig. Anaphora (Ap. 6), in the repetition, "cut off", four times in vv. 9-13. All this refers eventually to restored Israel.

 

Verse 10

in that day. The Structure connects 5:10-14 with 4:6 -- 5:8, and shows it to be the same, and yet future time, called in 4:1 "the last days".

saith the LORD = [is] Jehovah's oracle.

I will cut off, &c. See note on 5:9. Ref. to Pent. (Deu 17:16). Ap. 92. Cp. Isa 2:7. Zec 9:10.

 

Verse 12

witchcrafts = sorceries. Ref. to Pent. (Exo 22:18. Lev 19:26. Deu 18:10). Ap. 92.

hand. Some codices, with Sept., and Syr., read "hands".

soothsayers: i.e. users of secret or occult arts.

 

Verse 14

pluck up = root up, or tear down.

thy groves = thine 'Asherahs. Ap. 42. Ref. to Pent. (Exo 34:13. Deu 7:5; 12:3).

thy cities. Ginsburg thinks "thine idols". A. V. marg. suggests "enemies".

 

Chapter 6

God's Indictment of His People

Verse 4

I brought thee up, &c. Ref. to Pent. (Exo 12:51; 14:30; 20:2. Deu 4:20). Ap. 92.

and redeemed thee. Ref. to Pent. (Exo 6:6; 13:13-16).

house of servants = house of bondage. Ref. to Pent. (Exo 13:3, 14; 20:2. Deu 5:6; 6:12; 7:8).

I sent before . . . Miriam. Ref. to Pent. (Exo 15:20, 21. Num 12:4, 10, 15; 20:1; 26:59). Miriam not mentioned after Deu 24:9, except 1Ch 6:3.

 

Micah 6:5

remember now, &c. Ref. to Pent. (Num 22:5; 23:7; 24:10, 11; 25:1; 31:16. Deu 23:4, 5). Ap. 92.

Balak. Not mentioned since Jdg 11:25.

Balaam. Not mentioned since Jos 24:9, 10, except in Neh 13:2. Cp. 2Pe 2:15, and Jud 1:11. Rev 2:14.

righteousness = righteous acts.

 

Verse 8

man. Heb. 'adam. Ap. 14.

mercy = lovingkindness, or grace.

walk humbly. The Heb. expression (hatzene' leketh) occurs only here. This verse embodies the principles governing Jehovah's administration under the Law, but not under the Gospel. Now, He requires faith in the Substitute Whom He has provided for the sinner; and His righteousness must be imputed in grace. See Ap. 63. IX: and 72. Cp. also Rom 3:23, 24. Eph 2:3-9. Tit 3:5-8, &c.

 

Verse 9

city. Put by Fig. Metonymy (of the Subject), Ap. 6, for the inhabitants.

the man of wisdom shall see Thy name = [such as would have] true stability (or safety) will regard Thy name. The Mugah Codex, quoted in the Massorah (Ap. 30), reads: "such as revere".

wisdom. Heb. tushiyah. See note on Pro 2:7.

Thy. The Sept. reads: "and He (the LORD) will save such as revere His name".

rod. Heb. matteh = staff (for support or chastisement). Not the same word as in 5:1; 7:14. Either put by Fig. Metonymy (of Cause), Ap. 6, for the chastisement inflicted, or supply the Ellipsis thus: "hear ye the rod, and [Him] Who hath appointed [the chastisement]."The suffix of the verb, "it", is fem.; while "rod" is masc. Therefore we may supply "chastisement "(Heb. tokahath), which is fem.

 

Verse 10

wickedness . . . wicked = lawlessness . . . lawless. Heb. rasha'.

the scant measure, &c. Note the word "abominable" below. In this form, only in Pro 22:14.

measure = ephah. See Ap. 51.

abominable. Ref. to Pent. Out of six words thus rendered, Heb. za'am is chosen in Num 28:7, 8, 8, "defied" = abhorred. It occurs only eight times elsewhere. Ap. 92.

 

Verse 14

Thou shalt eat, &c. Ref. to Pent. (Lev 26:26).

thy casting down = thy dissatisfaction or emptiness. Heb. yeshach. Occurs only here.

shall be in the midst of thee = [shall remain] in thee.

take hold. Some codices, with one early printed edition (Rabbinic, marg), read "take possession".

 

Verse 16

the statutes. Heb. hukkoth = in a religious sense (Lev 20:8. 2Ki 17:34. Jer 10:3).

of Omri. Cp. 1Ki 16:31, 32, as to the worship of Baal.

kept = strictly kept. Cp. Hos 5:4.

the house of Ahab. Cp. 1Ki 16:30. &c.; 21:25, 26. See Ap. 65.

that I should make, &c. Ref. to Pent. (Deu 28:37).

 

Chapter 7

Prophet Acknowledges Israel's Misery

Verse 3

evil. Heb. ra'a'. Ap. 44.

asketh = asketh [for a reward]. Ref. to Pent. (Deu 16:19). Ap. 92. Cp. 3:11. Hos 4:18.

the judge asketh = the judge [judgeth], &c. Fig. complex Ellipsis. Cp. 3:11. Isa 1:23.

reward = bribe.

his mischievous desire = the mischief of his soul. Heb. nephesh. Ap. 13. Cp. 3:9-11.

they: i.e. the prince and the judge.

wrap it up = weave it together. Occurs only here.

it. Heb. suffix is fem., so we must supply a fem. noun: e. g. zimmah = wicked purpose, or mischievous device. Isa 32:7.

 

Verse 4

the day of thy watchmen. Put by Fig. Metonymy (of Adjunct), Ap. 6:. the day [of punishment] foretold by thy watchmen.

 

Verse 5

Trust ye not = Put ye no faith in. Heb. 'aman. See Ap. 69.

put ye not confidence in. Heb. batah. See Ap. 69. So the Western Massorites. The Eastern, with three early printed editions, Sept., Syr., and Vulg, read "neither put", &c. Quoted in Mat 10:35, 36; Luk 12:53.

 

Verse 6

dishonoureth, &c. Ref. to Pent. (Exo 20:12. Deu 5:16). Ap. 92.

man’s. Heb. ‘ish. Ap. 14. II.

men. Heb. pl. of 'enosh. Ap. 14. III. Verse 6 does not end "abruptly", nor does there "yawn a century". Verse 7 gives the true remedy in contrast with the vain remedies of vv. 5, 6.

 

Verse 8

when I fall: i.e. into calamity; not into sin. Lit. I have fallen, I have arisen; though I should sit in darkness, Jehovah, &c.

 

Verse 11

decree = prescribed limit or boundary. So the Oxford Gesenius, p. 349. Cp. Job 26:10; 38:10. Pro 8:29. Isa 24:5. Jer 5:22. Heb. chok.

be far removed = become distant: i.e. extended. See the Oxford Gesenius, p. 935. Heb. rachak, as in Isa 26:15. Note the Fig. Paronomasia (Ap. 6), yir'chok.

 

Verse 12

he = one. But a special various reading called Sevir (Ap. 34), reads "they": i.e. thine exiles. come = come home; as in 1Sa 11:5. Psa 45:15. Pro 2:10, or, into blessing; as in Psa 69:27. Nothing has "fallen out" of the text!

Assyria. See the "enemy", 7:10.

the fortified cities = the cities of Matzor (i.e. the fortress) put for Egypt. Cp. Isa 19:6; 37.

 

Verse 14

Feed, &c. Note here, the prayer of Micah. Supply the Ellipsis: "[Then Micah prayed, and said: O Jehovah] Feed Thy People", &c.

Feed = shepherd Thou (masc).

rod. Heb. shebet, as in 5:1; not as in 6:9. Here it is the token of rule.

which dwell, &c. = dwell thou (fern.): i.e. the "flock". Heb. tz'on (com. gender).

solitarily = alone. Ref. to Pent. (Num 23:9. Deu 33:28). Ap. 92.

as in the days of old = as in the age-past times: so shall be the yet future day of Israel's consolation; not Micah's day, when Israel was in possession of Bashan, &c. No ground, therefore, for dating this prayer in "the latest period of Israel's history, the days of Haggai and Zechariah", as alleged.

 

Verse 15

According, &c. Verses 15-17 are Jehovah's answer as to the subjugation of Israel's enemies. Ref. to Pent. See note on 6:4. Ap. 92. Not the continuation of Micah's prayer.

will I shew unto him. Ref. to Pent. (Exo 34:10).

 

Verse 16

lay their hand, &c Put by Fig Metonymy (of Adjunct), Ap. 6, for silence, of which it was the token their ears. Some codices, with four early printed and sign. See Job 21:5; 29:9; 40:4.

their ears. Some codices, with lour early printed editions, read "and their".

 

Verse 17

lick the dust. Put by Fig. Metonymy (of Adjunct), for the utmost humiliation, as in Gen 3:14. Cp. Psa 72:9. Isa 49:23.

move = come quaking.

holes = fastnesses. Heb. misgereth.

worms. Ref. to Pent. (Deu 32:24, the same word). Occurs only in these two places.

 

Verse 20

Thou wilt perform, &c. Quoted in Luk 1:72, 73.

sworn unto our fathers. Ref. to Pent. (Gen 50:24. &c.) Ap. 92. See Psa 105:9, 10, 42,

 

 

q