Pagpapalaglag at Pagpatay ng sanggol [259B]

Ang Pagpatay sa mga Tao at mga Potensyal na Tao

Panimula

Karaniwang itinuturing ng lipunan ng tao na hindi katanggap-tanggap ang pagpatay ng mga tao nang walang pakundangan, sa halip na tuluyang alisin ang pagpatay. Karamihan sa mga lipunan sa buong kasaysayan ay nagpatupad ng parusang kamatayan para sa mga krimen na may iba't ibang antas hanggang sa pinakamababaw na dahilan; ginagawang ritwal ang pagpatay sa mga mamamayan nito o binibigyang-katwiran ang pagkawasak ng iba pang mga pangkat panlipunan dahil sa xenophobia, na halatang itinatago bilang makatwirang dahilan.

Ang mga bansang nagsasabing sila ay Cristiano ay sistematikong pinatay ang kanilang sariling mamamayan at ang iba pang mga mamamayan sa pinaka-nakakakilabot na kalupitan sa pinakamababaw na dahilan. Ganito rin ang ginawa ng mga bansang nagsasabing sila ay Muslim at sa mas barbarikong paraan pa. Ang pinakamalaki at hindi maipagtatanggol sa mga ritwal na pagpatay ng anumang grupo ay ginawa ng Simbahang Romano Katoliko sa ilalim ng Holy Office o Inkisisyon. Ang sistemang ito ay pumatay ng milyon-milyong lalaki, babae at bata at nag-udyok ng malaking bilang ng mga pagpapalaglag sa pamamagitan ng pagpapahirap nang walang dahilan maliban sa pagsunod ng biktima sa Sabbath at pagsunod sa kautusan ng Bibliya (o sa Koran). Ang huling organisadong pagpatay ng Holy Office ay mula 1823-1846 sa mga estado ng papa kung saan ayon sa mananalaysay ng Jesuita, si Malachi Martin, halos 200,000 mamamayan ang pinarusahan ng kamatayan, habambuhay na pagkakakulong, pagpapatapon o sapilitang paggawa sa mga barko at 1.5 milyon ang napapailalim sa patuloy na pagbabantay at pananakot ng pulisya (Malachi Martin, The Decline and Fall of the Roman Church, Secker and Warbury, London 1982, p. 254).

Ang organisadong malawakang pagpatay na ito ay muling naganap sa isang mas kakila-kilabot na antas noong ika-20 siglo sa ilalim ng Nazi Germany sa loob ng karamihan sa mga bansang Cristianong Athanasian sa pamantayang katulad ng Inkisisyon. Muli ang isang sistematikong pagpuksa sa mga Judio at iba pang mga maliliit na pangkat ang naganap. Isang halimbawa ng pagpatay sa mga 75,000 Serbians ng isang puwersang Croatian sa ilalim ng isang Heneral na isang Arsobispo ay kapansin-pansin. Ang talaan ng Russia ay kapansin-pansin rin sa ilalim ni Stalin, at hanggang sa mga nakaraang panahon; na parehong kakila-kilabot din sa talaan ng Tsina. Nakamit ni Pol Pot ang parehong antas ng pagpuksa na halos walang kapantay.

Kamakailan lamang natanggap ang ideya, sa anumang pambansang batayan, na hindi katanggap-tanggap ang pagpatay ng mga tao ngunit hindi sa pangkalahatan. Mas tamang sabihin na itinuturing ng mga tao na hindi katanggap-tanggap ang walang pinipili o hindi awtorisadong pagpatay sa mga indibidwal. Kaya naman, tila, ang pagtanggi sa konsepto ng kabanalan ng buhay sa lahat ng mga yugto nito, tulad ng itinuro ni Cristo at Buddha halimbawa, ay nagdudulot ng tanong kung sino ang maaaring patayin at sa anong yugto ng kanilang pagkatao.

Ang mga parusa laban sa pagkitil ng buhay ay maaaring pagaanin sa pamamagitan ng pagpapakita na sa anumang yugto sa ikot ng buhay mula sa paglilihi hanggang sa kamatayan ang isang tao iyon ay hindi pa itunuturing na aktwal na tao kundi isang potensyal na tao pa lamang o may mababang potensyal na mabuhay at kaya may mababang karapatan na mabuhay; o may mababang karapatan sa isang legal na kahulugan.

Ang konsepto ng indibidwal na mga karapatang pantao ay umabot sa isang halos pormal na yugto kung saan ang mga karapatang pantao ay nakapaloob sa International Covenant on Civil and Political Rights at gayundin ang Covenant on Economic, Social and Cultural Rights. Sa kasamaang palad ang Tsina, o isang-kapat ng populasyon ng mundo at ang tanging permanenteng miyembro ng United Nations Security Council ay hindi pumirma o pinagtibay ang mga kasunduang ito, ay nasa isang mahalagang posisyon upang pahinain ang anumang epekto ng pangunahing konseptong ito. Ang ibang mga bansa ay tahasang binabalewala ang ang isyung ito at ang mga hindi pa isinisilang at ang mga walang kalaban-laban o mahihina ay walang kakayahan na mabago ang paglabag sa kanilang karapatan. Ang mga hindi pa isinisilang ay mayroon lamang boses ng nagdadala sa kanila at kung ang nagdadala ay masama o walang pakialam kung gayon walang tunay na pagtatanggol laban sa mga argumento laban sa kanilang patuloy na pag-iral sa kasalukuyan.

Ang mga argumento sa pagpatay sa mga hindi pa isinisilang o mahihina ay kadalasang isinusulong batay sa mga kaisipang utilitarian tulad ng pagpapagaan ng ilang pagdurusa ng indibidwal, o ilang nakikitang pangangailangan ng Estado; batay sa quasi legal, politikal, genetic o etnikong kadahilanan, o sa ilang kadahilanang traumatic sa indibidwal: o sa mga kadahilanang pang-ekonomiya. Kadalasan ang mga ito ay para sa mga dahilang pang-kagandahan o kaginhawaan. Napakadalang lumitaw ang argumento mula sa isang pangangailangan upang protektahan ang kalusugan ng ina sa panganganak.

Kaya't malinaw na ang pinakakaraniwang larangan ng pag-aalala ay ang tungkol sa panganganak at ang panganganak na hindi kanais-nais sa isa o higit pang mga partido o sa lipunan. Ang ikalawa at mabilis na lumalalang larangan ng pag-aalala ay ang larangan ng genetic engineering at ang paggawa ng mga embryo sa ilalim ng mga artificial na batayan (at ang larangan ng cloning) na lalong nagiging kanais-nais mula sa pananaw ng pagkuha ng mga pamalit na bahagi para sa pagpapahaba ng buhay. Kaya't ang utilitarian na argumento ay isinusulong na ang pagpatay ng potensyal na tao, i.e. ang isang hindi pa pinapanganak, ay mas mababa ang kahalagahan kaysa sa pagpapahaba ng buhay ng isang produktibong mas nakatatandang tao, kadalasan ito ay isang taong may sapat na pera upang magbayad para sa mga pamalit na bahagi. Ang pagpapalaglag at pagbitay para sa mga

ay isang napakalaking industriya sa US at sa Tsina.

Ang utilitarian na pamamaraan na ito ay nagsasangkot ng konsepto ng dagdag na kapakinabangan ng buhay kung saan ang pera ang nagiging pangunahing salik sa paglalaan ng mga mapagkukunan. Sa huli ito ay isang pagpapahayag ng kapangyarihan at samakatuwid sinusundan na ang mga susunod na desisyon na may kinalaman sa pagpapahaba ng buhay ay magiging isang paggamit ng kapangyarihan. Maaaring ituring ng mga susunod na utilitarian ang potensyal na tao na may mas malaking kapakinabangan kaysa sa mas nakatatandang tao sa isang pilosopikal na kahulugan ngunit hindi tinatanggap ng pro-abortion na grupo ang argumentong ito maliban sa pagbebenta ng mga bahagi ng katawan.

Dahil ang pinakakaraniwang nilalang o potensyal na nilalang na pinapatay sa ating mundo na madalas pinagtatalunan ay ang foetus ng tao, sa larangang ito tayo unang magsusuri mula sa isang makasaysayang pananaw.

Sa pagbuo ng pagtatanong na ito ihihiwalay natin ang iba't ibang teolohikal na posisyon, kabilang ang pilosopikal. Ang mga nagbabagong panlipunang pananaw sa pagpapalaglag ay ilalarawan sa loob ng karamihan sa posisyon ng kanlurang lipunan bilang halimbawa.

Isang pagsusuri sa posisyon ng Estado at ng indibidwal sa loob ng kasalukuyang balangkas ng batas natin, at isang pananaw sa pananagutan sa ilalim ng Tort Law ay ilalahad at pagkatapos ay susuriin ang kasalukuyang liberal na posisyon kaugnay ng ilang pangunahing pagtutol.

Mula sa mga posisyong iniharap ay magiging malinaw kung bakit kailangang tanggihan ng kasalukuyang liberal na posisyon na ang foetus ay isang tao at na ito ay may mga karapatan, o kahit na may potensyal ito hindi ito nagbibigay ng anumang pangunahing legal na proteksyon laban sa pagpatay dito. Ang lohikal na pagpapalawig ng posisyong ito ay may ilang nakakagambalang implikasyon para sa legal na pamamalakad ng buhay sa lipunan.

Pagpapalaglag at Pagpatay ng Foetus

Ang pagpapalaglag ay sumasaklaw sa dalawang magkaibang konsepto at ang mga termino na pinagpapalit gamitin.

Ang terminong, 'pagpapalaglag', ay mas angkop gamitin para sa natural na pagpapalaglag ng isang foetus dahil sa ilang problema sa foetus na pumipigil dito na umabot sa kumpletong panahon ng pagbubuntis. Ito ay detalyadong tinalakay sa artikulo tungkol sa Pagpapalaglag sa Catholic Encyclopedia, Vol. 1, 1907.

Ang aktwal na pagpapalaglag ng isang foetus ay mas angkop na tawaging 'pagpatay sa foetus' ngunit dahil sa kaugaliang modernong euphemism ito ay tinawag din na pagpapalaglag.

Ang Kasaysayan ng Pagpatay ng Foetus

Ang kontrobersiya sa pagpapalaglag o pagpatay ng foetus gaya ng dating tawag dito ay umabot sa magkabilang matinding posisyon mula sa konserbatibong pananaw ng lumang rabinikong paaralan na itinuturing ang pag-iwas o pagkabigo sa pagpaparami na katumbas ng pagpatay hanggang sa bagong radikal na posisyong feminist sa kabilang dulo na itinuturing ang pagpatay ng foetus bilang moral na hindi nakapipinsala; gaya ng paggupit ng buhok o mga kuko.

Ang parehong mga posisyong ito pati na rin ang mga nasa pagitan nito ay sumasaklaw sa tanong kung ano ang bumubuo sa buhay, ano ang isang tao? Ang foetus ba ay isang tao o isang potensyal na tao: at pinahihintulutan ba ang pagkuha ng buhay? Mula sa isang pangkalahatang posisyon sa buhay na karaniwang tinatanggap, i.e. hindi pinahihintulutan ang pumatay ng mga tao, ang tanong ay lumilitaw, pinahihintulutan bang pumatay ng mga potensyal na tao, i.e. Ilaglag ang isang foetus?

Ang Rabinikong Paaralan ay itinuturing ang pagkakaroon ng mga supling bilang isang biyaya ng Diyos na mahalaga para sa pagpapalawig ng bansa sa paraang nagsasangkot ng paggamit at pagpapalawak ng potensyal sa bansa. Ang proteksyon sa foetus ay nakapaloob sa teolohikal na kautusan ayon sa katayuan ng isang tao sa sarili nitong karapatan. Mas mahalaga ayon sa Bibliya ang kahulugan kung kailan nagsisimula ang buhay ay kapag ang dugo ay nabuo dahil ang Dugo ang buhay nito. Habang nagsisimulang mabuo ang dugo sa unang linggo ng zygote kailangan nating ipagpalagay na ang buhay ay nagsisimula sa unang linggo ng zygote. Kaya ang pananagutan na magbigay-buhay ay nagsisimula sa unang linggo ng zygote. Ang pananagutang ito ay maaaring malabag lamang kapag ang foetus ay nagbabanta sa buhay ng magulang at samakatuwid ang buhay ng Ina ay mas inuuna kaysa sa buhay ng foetus.

Ngayo ang kontra-argumentong isinusulong ng tradisyong feminist ay naglalayong sirain ang mga tradisyunal na konsepto ng foetus at ang mga karapatan na ibinigay dito sa pamamagitan ng pagsasabing hindi ito isang tao at wala itong buhay at ang potensyalidad nito ay hindi nagbibigay sa kanya ng anumang katayuan o karapatan maliban sa ipinagkaloob ng ina na ang katawan ay ginagamit nito. Dahil dito ang pagtanggal sa foetus bilang isang hindi kanais-nais na pagpasok ay itinuturing na moral na hindi nakakapinsala.

Ang argumento na ang foetus ay maaaring maging isang indibidwal na may matinding kapansanan ay ginagamit din upang bigyang-katwiran ang pagpapalaglag. Ang parehong argumento ay ginagamit din sa kaso ng panggagahasa. Ang isyu dito ay ang mga magiging bunga. Ang mga pangyayaring ito ay kadalasang bunga ng ilang paglabag sa kautusan o etika at may implikasyon na dahil may nagawang kasamaan o krimen o may paglabag sa moral o genetic code ay may katwiran ang karagdagang aksyon. Sa usaping ito nagpasya ang Korte Suprema ng U.S. na dahil naganap na ang isang kasamaan hindi nila papayagan ang isa pang kasamaan sa pamamagitan ng pagpapahintulot sa pagpapalaglag. Tila ito ay tama alinsunod sa kasalukuyang kabuuan ng kautusan natin na hindi naghahangad na itama ang isang kasamaan sa pamamagitan ng isa pang kasamaan.

Ang kautusan ay nakabatay sa konsepto ng pagsasauli at maging sa balangkas ng Bibliya ang tema ay tungkol sa pagsasauli. Ang doktrina ng mata sa mata at ngipin sa ngipin ay batay sa pagsasauli. Kinakailangan maging malinaw ang konsepto ng magiging bunga.

Ang pagpapanatili ng extended family o tribo ay kinakailangan sa pamamagitan ng proteksyon ng mga miyembro nito sa pamamagitan ng legal na parusa at ito ay kinakailangang kaakibat ng proteksyon ng kanilang buhay sa pamamagitan ng kasabihang “huwag kang papatay.”

Ang kautusang ito ay inalis sa mga Canaaneo sa pamamagitan ng relihiyosong pag-aalay kay Molec ng mga hindi kanais-nais na bata sa ilang antas na nagpapababa sa pangangailangan para sa pagpapalaglag.

Lumilitaw na ang pangangailangan para sa pagpapalaglag ay nagmula sa pagbabago sa istruktura ng isang lipunan at isang pagbabago sa katayuan ng mga kababaihan sa loob ng lipunan. Tila ito’y gumagana bilang isang pamamaraan para sa kaginhawaan.

Hanggang sa unang bahagi ng siglo na ito sinabi ni A.E. Crawley sa The Encyclopedia of Religion and Ethics, ed. Hastings sa artikulong Foeticide, Vol. 6, p. 54-57 na, "ang pagpatay sa embryo ng tao ay hindi naging isang kaugalian sa lipunan sa anumang bayan tulad ng pangkalahatang pagpatay ng sanggol na ginagawa ng ilang sinaunang modernong komunidad at ng mga sinaunang Griyego at Italyano." Sa dalawang lugar sa Indonesia (Tenimber at Timorlaut) sinasabing ito ay hindi naiisip bilang isang posibilidad. Ang pinaka-karaniwang dahilan ay kahirapan at ang parehong dahilan na nag-udyok sa krimen ng pagpatay ng sanggol ay nag-udyok din sa pagpatay ng foetus bilang mas maagang pag-iwas sa parehong suliraning panlipunan. Kaya naman ito ay kahalintulad ng contraception.

Masasabi rin na:

“Sa parehong mas mababa at mas mataas na lahi ang moral na pagtutol sa krimen ay nag-iiba ayon sa paniniwala ng lipunan sa tungkuling palaguin ang birth rate. Kaya't maaaring sabihin na ang pagpatay ng sanggol at pagpatay ng foetus ay may posibilidad na bumaba sa paglipat mula sa isang natural patungo sa artificial na paraan ng pamumuhay. Kung saan naitatag ang agrikultura at pagpapastol, ang kahalagahan ng bilang ay naunawaan.”

“Sa ikalawang antas ang pagtutol ay nag-iiba depende sa moralidad ng sekswal, na nakadepende sa sistema ng pag-aasawa ng sinumang tao. Ang mga kaso ng karangyaan tulad sa paganong Gresya at Roma ay may maliit na kahalagahan. Napansin ni Westermarck na ang parehong antas ng simpatiya ay hindi nararamdaman para sa isang batang hindi pa ipinapanganak tulad ng sa isang sanggol at na ang pagpatay ng foetus ay nagawa ng mga taong hindi kailanman hindi pumatay ng sanggol” (ibid).

Habang ang pagpatay ng sanggol ay ganap na hinatulan sa kautusan ng Bibliya, ang pagpatay sa foetus ay partikular na binanggit kaugnay ng pinsalang naidudulot sa babae o sa foetus sa Exodo 21:22-25. Ang sumusunod na pagsusuri ay magpapakita na ito ay ebidensya na ang foetus ay itinuturing na ganap na isang tao at na ang pagpatay o pagpinsala dito ay itinuturing na katumbas ng pagpatay ng sanggol, bilang isang paglabag sa kautusan, at bilang isang paglabag sa mga tungkulin ng pagiging magulang at sa mga pagpapala ng isang pamilya.

Ang sipi sa Exodo 21:22-25 ay gumagawa ng dalawang pagkakaiba kaugnay ng pinsalang nagawa sa babaeng nagdadalang-tao at ito ay tinalakay ni Rousas John Rushdooney (sa The Institutes of Biblical Law - The Craig Press – 1977, pp. 263ff.). Tinalakay ni Rushdooney ang mga komento nina Cassuto pati na rin nina Keil at Delitzsch tungkol sa siping ito, at ang mga komentong ito ay ibinuod ng sumusunod:

Kung ang mga tao sa isang pisikal na pagtatalo, ay hindi sinasadyang nasaktan ang isang babaeng buntis kaya't napaaga ang pagkapanganak ng bata ngunit walang naganap na malalang pinsala sa babae o sa bata ang nakasakit sa babae ay dapay parusahan ng multa na itatakda ng asawa at tinutukoy sa pamamagitan ng tagapamagitan, depende sa lawak ng paghihirap o pinsalang naranasan ng babae o ng bata.

Kung walang nagawang pinsala sa babae o sa bata/mga bata ipinapataw pa rin ang multa dahil sa posibilidad ng paglalagay sa panganib ng buhay. Gayunpaman, kung ang insidente ay nagresulta sa pagkamatay ng sinuman sa babae o sa bata (o mga bata) sa sinapupunan kung gayon "magbibigay ka nga ng buhay para sa buhay." (KJV)

(Pinagsama ni Moffatt ang salin sa buhay sa buhay; mata sa mata, ngipin sa ngipin, at iba pa. Ito ay naitatag na batas sa kasong ito.)

Ang mga argumento ng Antinomian, na nagsasaad na ang Biyaya ay nagpapawalang-bisa sa Kautusan, ay naglalagay sa kanila sa isang mabigat na problema (lalo na sa mga grupong protestante tungkol sa Biyaya) dahil hindi nalalapat ang kautusan sa kanila, na nag-aalis ng pananagutan at ng malinaw na moral na pamantayan.

Bago ang posisyon ng Antinomian ang sinaunang iglesiang Cristiano ay ganap na sumusunod sa kautusan ng Bibliya, kasama na ang mga kautusan sa pagkain. Ito ay totoo hanggang sa mga Konseho ng ika-apat na siglo sa rehiyon ng Mediterranean na karaniwang nakasentro sa Roma, at sa kaso ng Celtic church, hanggang sa Synod of Whitby noong 663/4 CE.

Ayon kay David L. Edwards (Christian England, Vol. 1, Collins Fount, 1982, p. 27), literal na sinunod ng Celtic church ang Bibliya, "sumusunod dito nang buong puso; kahit ang mga tuntunin sa pagkain sa Lumang Tipan ay tinanggap bilang kautusan ng Diyos."

Nang ang mga konseho ng iglesia sa ilalim ng sistemang Athanasian ng Roma ay binago ang mga kautusan ng Bibliya sa pamamagitan ng Canon, at binago rin ang mga pista at banal na araw, ginawa nila ito batay lamang sa awtoridad ng iglesia. Nang mangyari ang repormasyon na itinanggi ang awtoridad ng iglesiang Athanasian sa Roma, nagkaroon ng moral na salungatan sa posisyon ng mga Protestante. Sa pagtanggi nila sa awtoridad ng sistemang Romano wala silang batayan para sa istruktura ng pagsamba na kanilang ginagawa at dapat ay bumalik sila sa orihinal na istruktura ng Bibliya, ngunit hindi nila ito ginawa maliban sa ilang pagtatangka noong panahon nina Henry VIII at Cromwell sa England.

Upang bigyang-katwiran ang kanilang posisyon binuo ang argumento ng Antinomian na nagsasaad na ang biyaya ay nagpapawalang-bisa sa kautusan at samakatuwid ang isang Cristiano ay hindi naliligtas sa pamamagitan ng pagsunod sa anumang alituntunin ng kautusan, maging ito man ay biblikal o hindi biblikal.

Ngayon nagdulot ito ng malubhang salungatan sa moral na pag-iisip ng mga protestante. Ang Bibliya ang itinuturing na batayan ng moral na alituntunin, ngunit hindi sinusunod ng mga tao ang mga tuntunin nito kahit sa lingguhang batayan. Ito ay nakaapekto sa mga konsepto ng kabanalan ng buhay at ang likas na biblical pacifism.

Hindi naging malinaw ang mga pamantayang moral sa mga ganap na ganap na tuntunin ng bibliya. Ang mga moral na sanggunian ay nabago at naging relatibo depende sa kaugnayan nito sa anumang pormal na awtoridad.

Ito ay naging malinaw mula pa sa simula ng Repormasyon na agad itinatag ng agad itinatag Antinomianismo ang sarili sa Alemanya mula noong 1535. Dahil sa pagkalitong ito na ang moral relativism ay naging laganap, bagaman maaari rin itong ituring na isang paglihis sa pilosopiya.

Sa pagsusuri ng mga pahayag sa Bibliya lumilitaw na ang posisyon ng Bibliya ay itinuturing ang isang foetus na katumbas ng buhay ng isang lalaki o babae sa isang pantay na batayan.

Ang tanging relatibong hindi pagkakapantay-pantay na ibinibigay sa isang foetus ay ayon sa interpretasyong biblikal ng mga Judio. Ayon kay Michael Asheri (sa Living Jewish, Everest House, USA, 1980, pp. 101-102) ang therapeutic abortion ay kinakailangang isagawa kahit pa tutol dito ang babae. Ang foetus ay kailangang patayin habang ipinapanganak upang mailigtas ang ina. Kapag lumitaw na ang ulo sa labas ng sinapupunan ay saka lamang ito itinuturing na may hiwalay na buhay mula sa ina. Kaya't pinahihintulutan ang pagpatay sa potensyal na buhay upang mailigtas ang buhay ng ina at sa kasong ito ito ay sapilitan kahit pa tumutol ang ina. Sa pagsusuri lumalabas na ito ang nag-iisang pagbubukod sa posisyon na nakabatay sa ikaanim na utos. Ang malinaw na pagbubukod ay kapag ang bata ay maaaring mailigtas sa pamamagitan ng caesarian section at maililigtas ang buhay ng parehong ina at anak.

Tila may posisyon na nagmula sa ikapitong utos sa Mga Bilang kabanata 5:27 na batay sa akusasyon ng pangangalunya na nagdudulot ng pagiging baog ng ina batay sa banal na pamamagitan dahil sa pag-inom ng tubig ng kapaitan na ipinaliwanag sa kabanatang iyon. Ang kasamang pagkamatay ng anumang ipinaglihi na foetus sa maagang yugto nito ay tila malinaw mula sa paglalarawan ngunit kailangang ipalagay mula sa mga salita at nananatiling pahiwatig. Sa anumang kaso hindi kinakailangan ng anumang gawa ng tao.

Sa posisyong ito ay nakapaghinuha na dahil ang hininga o nephesh ay ang espiritu ng tao ayon sa kautusan ng Bibliya (ang kaluluwa ay ang kalaunan paglihis sa Cristianismo na kinuha mula sa mga taga-Babilonia sa pamamagitan ng Mithraismo at Pilosopiya), ang foetus ay walang sariling buhay. Dahil dito wala itong karapatan bilang indibidwal. Malinaw na hindi ito ang kaso mula sa kautusan sa Exodo 21:22-25. Kung ang aksidenteng pagkamatay ng foetus ay isang krimen na may parusang kamatayan malinaw na ang balaking pagpatay dito ay karaniwang paglabag sa ikaanim na utos. Sa katunayan isinabatas ng Kongreso ng US noong Setyembre 2015 na ang pagpatay sa sanggol na nabuhay matapos ang isang nabigong pagpapalaglag ay isang krimen sa unang antas ng pagpatay.

Ang posisyon ng nephesh ay nagsasaad na ang babae ay may responsibilidad sa bata. Ito ay isang hiwalay na nilalang na may sarili nitong daluyan ng dugo o fluid system na pinapakain sa pamamagitan ng inunan. Samakatuwid ito ay may buhay.

Ang argumento na hindi ito humihinga ay maling paggamit ng konsepto ng nephesh kung saan, mula pa sa simula, ito ay ang paglikha ng tao. Kumukuha ng oxygen ang bata mula sa ina sa pamamagitan ng inunan. Ang mga argumento na hindi ito nalalapat mula sa zygote hanggang sa ika-10 o ika-12 sanglinggo ay maling pananaw dahil ang sistema ay nagsasagawa ng normal na proseso ng paghahati at paglaki upang maitatag ang sistema ng daluyan ng dugo mula sa pangunahing istruktura ng foetus. Ang paghahating ito ay maaaring magbunga ng dalawa o higit pang mga nilalan ay hindi isang limitasyon sa mga karapatan ng alinman sa nag-iisang istruktura o ng iba pang mga istruktura ng foetus.

Ang argumento mula sa potensyalidad ng pag-iral (na inilalapat sa sangkatauhan) ay may kaugnayan, o kinakailangan lamang, kung itinatanggi na ang istruktura, mula sa zygote, ay hindi isang nilalang sa sarili nitong karapatan, na malinaw na ito nga ayon sa pananaw ng Bibliya. Na maaari itong patayin kung ito ay nagdulot ng panganib sa buhay ng kanyang ina ang tamang pagsasakatuparan lamang ng ikaanim na utos, huwag kang papatay, dahil ito ay maaaring kunin ang buhay ng kanyang ina kahit na hindi sinasadya ngunit sistematiko pa rin.

Ang mga parehong teorya ay matatagpuan din, na hindi kataka-taka, sa loob ng Islam at Hinduismo. “Ang Hinduismo at Islam ay nagpapakita ng hindi pagkakapareho sa pagitan ng teorya at pagsasagawa.” (ERE ibid.)

Sa India naging karaniwang gawain sa malawakang saklaw ang pagpapalaglag subalit ito ay partikular na ipinagbabawal ng mga Batas ng Aryan (tingnan Sacred Laws of the Aryans (SBE ii (1897) 74, 281) kung saan ito ay inilagay sa parehong kategorya tulad ng pagpatay ng tao at iba pa.

Kinukutya ng Atharvaveda ang bhrunahan, ang gumagawa ng pagpapalaglag, na ang pangalan at krimen ang nagtatapos sa listahan na "hindi mapapatawad ang kasalanan ng isang gumawa ng pagpapalaglag" (ibid. SBE xiv (1882) 133); tingnan ang Laws of Manu (SBE xxv (1886) v. 90 na sinipi sa ERE).

Katulad nito para sa mga Teksto ng Vinaya ng Budismo, ang nag-aayos ng pagpapalaglag ay isinasama sa "sinomang sinasadyang pumatay ng tao, kahit na sa pag-aayos ng pagpapalaglag, ay hindi Samana, at hindi tagasunod ng Sakyaputta."

Ang Avesta ay may detalyadong paghatol sa pagpatay sa foetus, na nagsusuri sa petsa kung kailan nagiging buhay ang embryo. Mula sa Vendidad (xv.13ff.) ang krimen ay parehong nasa ama at ina pati na rin ng gumawa ng pagpapalaglag na may parehong parusa tulad ng sa sadyang pagpatay. Ang opisyal na paniniwala ng Zoroastrian kung kailan nabubuo ang foetus at tumatanggap ng kaluluwa ay sa loob ng apat na buwan at sampung araw. (tingnan din ang SBE iv (1895) 177ff), (ibid).

Mula sa pagsasalin ni Mills ng The Zarathushtrian (Zoroastrian) Gathas (Oxford 1892 at Leipzig 1894 (inilathala ng AMS New York 1977, partikular ang LIII 2-5 pp. 377-387) nagiging malinaw na ang posisyon ng Zoroastrianismo ay isa sa tamang layunin sa pagitan ng mag-asawa. Ang isang patutot at kriminal ay sumasagisag kabaligtaran ng kabutihan at layunin ng gawain ng pagpaparami. (Maaaring mas malinaw ito mula sa pagsasalin ng Pahlavi sa p. 384.) Ang pagpatay sa foetus ay ipinagbabawal sa mga tagasunod ng lahat ng pangunahing relihiyon sa mundo: Judeo-Christian, Islamic, Hindu, Buddhist (at maging Zoroastrian na may impluwensya sa dalawang huli). Ang mga relihiyong ito ay tinuturing ang pagpapalaglag o pagpatay sa foetus katumbas ng pagpatay ng tao, i.e. Pagpatay ng sanggol at walang ginagawang pagkakaiba. Mayroon lamang isang kaso ng pagkakaiba sa buhay ng foetus.

Tanging ang Zoroastrianismo at pilosopiyang Griyego sa pamamagitan ng mga Hyperborean, ayon sa kakaibang doktrina ng Babilonia ng kaluluwa, ang nagtatag ng konsepto ng pinakahuling posibleng oras para ang pinagsama-samang cells ay maging isang legal na foetus.

Ang gawing regular ang pasilidad ng pagpapalaglag ay itinatag ng mga Griyego. Ang pananaw ng mga Griyego ay ang karapatang magdesisyon ay nasa ina at ang pananaw na ito ay muling binuhay sa ika-dalawampung siglo, ngunit kamakailan lamang isinama ang opsyonal (pagpatay sa foetus) na pagpapalaglag sa ating kasalukuyang panlipunang moralidad.

Ayon kay Balestrini (A borto etc Turin 1888, p.191)

“Whenever abortion becomes a social custom, it is the external manifestation of a people's decadence and far too deeply rooted to be cured by the mere attempt to suppress the external manifestation.” (tr. Crawley ibid. p. 56)

Si Plato (mula sa The Republic V.460f) bilang bahagi ng kanyang eugenic proposals ay nagrerekomenda ng pagpatay ng foetus kung saan ang mga magulang ay lampas na sa edad ng pag-aanak. Ito ay nagmumula sa tradisyon ng Griyego na walang may kapintasan o may depektong bata ang dapat pahintulutang mabuhay. Ito ay pinalawak ni Aristotle upang irekomenda ang pagpatay ng foetus bago maging buhay ang foetus sa mga kaso kung saan ang ina ay nanganak na ng maraming anak “na inutos ng Estado.” (Pol.VII 16.1335, nabanggit din ni Crawley). Ang mga Romano ay pumapatay ng foetus dahil sa kahirapan, kahalayan o karangyaan.

Sinabi ni Seneca (sa Digesta xxv 3,4; Seneca ad Helviam, 16) na ito ay ginagawa ng mga nagpapagandang babaeng upang mapanatili ang kanilang kagandahan. Sinubukan ng mga Antonines na pigilan ang pagpatay sa mga bata.

Ayon kay Crawley, “nagsimula ang mga Griyego at Romano sa mga haka-haka tungkol sa biological value ng embryonic life. Malinaw na tinukoy ang pagpatay ng foetus at pagpatay ng sanggol, sa pagsasabing ang hindi pa isinisilang na bata ay hindi homo, ni hindi infans kundi isang spes animantis lamang” (ibid).

Itinakwil ni Tertullian ang pananaw na ito (sa Apology: 9) nang kinastigo niya ang lahat ng uri ng pagpatay ng sanggol na laganap noon sa Africa kay Saturn, kay Jupiter sa pangkalahatan, o kay Mercury sa Gaul, “Sa kaso natin, ang pagpatay ay ipinagbabawal nang minsanan, hindi natin maaaring sirain kahit ang foetus sa sinapupunan, habang tumatanggap pa ng dugo mula sa iba pang bahagi ng katawan para sa kabuhayan nito. Ang pagpigil sa isang kapanganakan ay mas mabilis na paraan lamang ng pagpatay ng tao; at wala namang pagkakaiba kung ikaw ay kukuha ng buhay na isinilang na, o papatayin ang isa na ipapanganak pa lamang. Iyon ay magiging tao; hawak mo na ang bunga sa kanyang binhi.” (The Anti-Nicene Fathers, Vol. III p.25, T& T Clark - Eerdmans 1986 reprint.)

Mula sa interpretasyon ni Tertullian ng kautusan ng Bibliya sa itaas, ipinagbabawal sa mga Cristiano ang pagpatay ng foetus bilang pagpatay ng sanggol.

Ang mga Griyego, sa pamamagitan ng pilosopiya, na isang pag-unlad mismo ng sistemang Hyperborean (isang uri ng ritwal ng paglilinis ng “gulong ng kapanganakan” na kinabibilangan ng doktrina ng kaluluwa at transmigration ng Indo-Aryan) ay binuo ang konsepto na matatagpuan sa teorya ng embryonic animation ng Zoroastrianismo. Walang duda na ito ay minana ng mga Zoroastrian mula sa mga Magi, isang sekta na nagmula sa neo-Babylonian Animism at kalaunan ay Shamanism. Ang mga sektang ito ay naging mabigat na magkalaban kalaunan. Nakuha ng mga Hyperborean ang kanilang mga uri ng shamanismo mula sa parehong pinagmulan.

Ang relihiyosong konseptong ito na may kaugnayan sa kaluluwa ay dinala sa mga Griyego sa pamamagitan ng mga Hyperborean. (Tingnan J. Burnet, Early Greek Philosophy, 1948 pp. 81-84.)

Binuo ni Aristotle ang pananaw na ito upang sabihin na ang kaluluwa ng zygote sa pagbubuntis ay tulad ng sa halaman lamang, na pagkalipas ng ilang araw ito ay magkakaroon ng kaluluwang may buhay at kalaunan ay ng katwiran. Ang kanyang mga tagasunod ay nabubukod ang lalaki at babaeng embryo sa petsa ng pagiging buhay. Ang lalaki ay itinuturing na nagkakaroon ng buhay apatnapung araw pagkatapos ng paglilihi; ang babae walumpung araw (kamangha-manghang may kaugnayan sa mga panahon ng paglilinis pagkatapos ng kapanganakan sa Bibliya).

Kalaunan ang sandali ng pagiging buhay ay itinakda para sa parehong kasarian sa apatnapung araw at ang Roman jurists ay tinanggap ang pananaw na ito. (Leckey, History of European Morals, London 1890 ii 21f.)

Sa gayon nagkaroon ng pangkalahatang pagkakaiba sa pagitan ng buhay at hindi buhay na foetus na nakapasok sa canon at batas ng Romano at nagpatuloy hanggang sa modernong panahon.

Pinalawak ni Augustine ang doktrina ng kaluluwa bilang 'informatus' at 'formatus' sa loob ng embryo. Ang embryo formatus “ay may kaluluwa; ito ay isang buhay na nilalang; ang pagpatay nito ay pagkitil, at dapat parusahan ng kamatayan.” (Mula sa E.R.E. tulad sa itaas). Ito ay tinanggap ng Sixth Ecumenical Council at noong Gitnang Panahon ang mga babaeng nagkasala ng krimen ay hinatulan ng kamatayan. Ang pagpatay ng embryo informatus ay nagreresulta sa multa.

Mula sa paganong doktrinang ito ng embryo formatus at ang pagpasok nito sa Iglesiang Athanasian, kasama ang pagpasok ng kaugalian ng pagbibinyag sa mga sanggol, naitatag na ang embryo formatus ay bibinyagan din. Sinabi ni Augustine na ang embryo ay maaaring makibahagi sa pagkabuhay na mag-uli at pinalawak ni Fulgentius paganong paglihis nito ng magdurusa sa walang hanggang apoy at sumpa sa impiyerno kung hindi mabibinyagan. Ang biblikal na konsepto (mula sa Apoc. 20) na lahat ng tao, binyagan man o hindi, ay makikibahagi sa ikalawang pagkabuhay na mag-uli ay hindi niya naunawaan.

Ang Konseho ng Iglesiang Athanasian kalaunan ay hindi gumawa ng pagkakaiba sa pagitan ng mga panahon ng pagbubuntis, at hinatulan ang lahat ng pagpatay sa foetus bilang pagkitil. Pinananatili ni Plato at Aristotle ang karaniwang pananaw ng Griyego na ang ina ang may karapatan sa pagpapalaglag. Sa pangkalahatan, ang kasanayan ng mga Romano ay nagsasaad na ang ama lamang ang may karapatang mag-utos ng pagpapalaglag (Balestrini, p.30f).

Ang posibilidad ng pagpatay sa foetus, sa teolohiya, ay naipasok sa lipunan sa pamamagitan ng mga epekto ng teolohiyang Babilonia sa Cristianismo sa pamamagitan ng pilosopiyang Griyego at paganong Roma, kung saan ang syncretic adoption ng teolohiyang Caldeo kasama ang konsepto ng kaluluwa nito ay nagbigay-daan sa pagkakaiba sa pagitan ng mga yugto ng foetus. Walang relihiyon ang nagpapahintulot sa pagpatay ng isang buhay na foetus. Ang mga pagtanggap ng Griyego ng doktrina ng Caldeo sa pamamagitan ng pilosopiya ay nagpahintulot sa pagkamatay ng “pre-animate foetus” at ang pagtanggap ng mga Stoics, na tinuring ang foetus bilang bunga lamang ng sinapupunan, ay pinahintulutan ang pagpatay ng mga foetus sa mga batayan ng euthanasia, at pagiging puro ng lahi o kaginhawaan.

Ang mga argumento ng modernong panahon ay lokihal na pagpapatuloy ng mga nakaraang debate para sa kaginhawaan; ang radical feminist ay gumagamit ng parehong retorika gaya ng mga babaeng Griyego at Romano mula sa posisyon ng pansariling interes. Walang dudang naitatag na teolohikal sa loob ng mga pangunahing sistema ng relihiyon ng mundo na ang pagpatay ng foetus ay pagpatay ng tao at walang pagkakaiba sa krimen. Ang pagkakaiba na ginawa sa katayuan ng foetus sa iba't ibang agwat ay nagmula sa Zoroastrianismo at sa Griyegong hango sa teolohiyang Caldeo, i.e. Pilosopiya. Ang pagkakaibang ito, gaya ng naunawaan ng mga Griyego, ay tumutukoy sa kaluluwa ng halaman at hayop. Ang kalaunang posisyon ng Romanong Cristianong Athanasian ay nabuo mula rito at ang mas mababang unang katayuan ng foetus ay nakilala bilang embryo informatus. Kaya nagsimula ang paghahanap kung kailan eksaktong maaaring patayin ang isang embryo. Sa Bibliya at sa loob ng mga istrukturang Islam, Hindu at Buddhist ang sagot ay na pagkatapos ng paglilihi - hindi kailanman; maliban kung (sa kaso ng Judio) ito ay nagdudulot ng panganib sa buhay ng ina, na tila ang tamang interpretasyon ng mga kautusan ng Bibliya.

Ang pagpatay ng foetus sa pagkakataong ito ay naiiba sa pagpatay ng tao batay sa prinsipyo ng pagbabayad-pinsala. Sa pagpigil sa foetus na labagin ang ikaanim na utos naibalik ang buhay ng ina. Ang pagkamatay ng foetus ay pumigil sa sistematikong pagpatay sa ina, kahit na hindi alam ng foetus ang mga aksyon nito ito pa rin ay saklaw ng kautusan sa pagkakataong ito. Matapos suriin ang teolohikal na posisyon tingnan naman natin ngayon ang kasalukuyang medical at pilosopikal na posisyon sa bagay na ito.

Modernong Pananaw Tungkol sa Pagpatay ng Foetus

Sa loob ng huling dalawampu't limang taon, ang pagpapalaglag o pagpatay ng foetus ay nagbago mula sa pagiging hindi katanggap-tanggap at kriminal na aksyon sa lipunan patungo sa pampublikong pagtanggap sa loob ng legal na balangkas ng karamihan sa mga mas maunlad na bansa sa mundo, kabilang ang mga bansang nagsasalita ng Ingles, Silangan at karamihan sa Kanluran, Europa, ang Soviet Union, Tsina, India at Japan. Tanging sa Latin America, Africa at ilang bahagi ng Asya nananatili ang mga dating pagbabawal.

Mayroong mga malaking pagbabago sa opinyon ng publiko sa lahat ng mga bansang ito na kinasasangkutan ng konsepto at kabanalan ng buhay ng tao. Sinuri ni L.W. Sumner (Abortion and Moral Theory - Princeton 1981) ang mga malaking pagbabagong ito sa opinyon at binanggit ang mga gawa nina Badgley (1977 pp. 459-460) sa Canada, at Lane (1974, Vol. 2 pp. 20-23) sa Britanya, na nagpakita na ang karamihan sa opinyon ng publiko ay pabor sa isang katamtamang patakaran na nagpapahintulot ng legal na pagpapalaglag.

Ang mga malaking pagbabagong ito sa pananaw ay nagresulta sa pagkakahati ng opinyon sa isyu ng pagpapalaglag na pinangungunahan ng dalawang grupo na ayon kay Sumner ay ang grupong pro-life na nagtataguyod ng tradisyunal na mahigpit na patakaran at grupong feminists na nagtataguyod para sa pagbabago o pagtatanggal ng mga kautusan sa pagpapalaglag. “Ang mga layuning pampolitika ng mga partidong ito ay malinaw na hindi magkatugma” (ibid p.4). Ang pagpapalaglag ay isang moral na suliranin na, dahil walang malinaw na nagkakaisang aksyon o maling gawain sa kasong ito, kundi isang paghahati ng opinyon, kung gayon ay nagpapahiwatig ng ilang salungatan ng interes, mga pinahahalagahan o layunin.

Ang salungatan na ito sa katunayan ay isang debate tungkol sa pagkakaayos ng lipunan. Kabilang dito ang tanong sa pagbuo ng pamilya at ang istruktura ng lipunan. Kabilang dito ang tanong sa responsibilidad at layunin ng pagkakaisa at pakikipag-ugnayan ng mga indibidwal at ang responsibilidad sa pagpapatuloy ng isang lipunan.

Ang argumento tungkol sa pagpatay ng isang foetus ay hindi lamang tungkol sa pagpapalaglag ng hindi pa isinisilang na buhay, ito ay may kaugnayan din sa relatibong halaga ng buhay para sa mga indibidwal sa loob ng mga grupong iyon.

Habang nabubuo ang debate, ang tanong ay hindi lamang kung ano ang halaga ng buhay, kundi kung kailan ito dapat ilapat. Ang tanong tungkol sa kung ano ang bumubuo sa karapatan sa buhay batay sa ilang argumento tulad ng kay Michael Tooley, ay lumalampas sa foetus upang tanggapin ang mga nilalang na may kamalayan at walang kamalayan pati na ang mga maaaring maiugnay sa isang konseptwal na halaga o kapasidad. Ito ay nagpapahiwatig na ang halaga ng buhay ay nagiging relatibo, na nababawasan sa mga indibidwal ng ilang arbitraryong salik tulad ng konseptuwal na kakayahan o nabawasan na kapasidad. Kaya ang buhay ay kinakailangang magkaroon ng relatibong halaga sa pagitan ng mga indibidwal at ito ay dapat nitong pahintulutan ang pagpapalawak sa euthanasia at iba pang mga konsepto.

Ang pagpatay sa mga may kapansanan sa pag-iisip o may sakit sa pag-iisip ay maaaring sumunod mula sa mga ganitong palagay.

Ang debate ay nagiging isang napaka-emosyonal na isyu ng paghaharap. Upang maunawaan ang mga dahilan sa likod kung bakit ninanais ang pagpapalaglag ay isang mahalagang hakbang upang malutas ang problema.

Isang interesanteng pag-aaral ang na-edit nina David Friedman, Van der Tak at Sevilla na pinamagatang Abortion in Psychosocial Perspective, Trends in Transnational Research (Springer, New York, 1978).

Mula sa Abortion Seeking in Switzerland nina Kellerhals, Pasini at Wirth sa itaas (sa pp. 34ff), dalawang bagay ang tinalakay upang maunawaan ang pagpapalaglag. Una, ang panlipunang kahulugan ng bata at ikalawa, ang mataas na bilang ng mga pagkabigo ng contraceptive.

Ang kahulugan ng isang bata at ang pagkakakilanlan nito sa lipunan ay nagmumula sa tungkuling ginagampanan nito. Ang elementong ito, ang pagkakakilanlan ng bata sa lipunan, ay mabilis na nagbabago dahil sa katangian ng makabagong pamilya at sa bilang at laki ng grupo sa loob ng pamilya na nakakaapekto sa pagkakaroon anak ng mag-asawa.

Una, dahil sa nuclear at neolocal na katangian nito ang bagong anak ay hindi dapat “makagambala sa kaayusan ng mga gawain at paghahati ng pamumuno sa orihinal na pamilya.” (binigyang-diin)

Ikalawa, “ang biblikal na katangian ng pagiging anak ay nagsasaad na matatag at tiyak na grupo ang maaaring mabuo bilang isang kooperatibong yunit bukod sa nuclear family.” (Ang pananaw na ito ay lohikal na di-makatwiran.)

Ikatlo, “ang marriage by affinity ay nagpapahiwatig na, bilang patakaran, ang mga orihinal na pamilya, habang biabawasan ang kanilang kontrol sa bagong mag-asawa, ay binabawasan din ito sa mga supling ng bagong pamilya.”

“Sa kabuuan, ang makabagong bata ay may kahulugan lamang para sa mga magulang at hindi na nakakaapekto sa katatagan at relasyon sa mas malawak pang mga grupo, gaya ng sa mga nakaraang kalagayan. Siyempre, may mga natitirang ugnayan sa pagitan ng extended family at ng isa o ibang bata, ngunit ang mga ugnayang ito ay hindi maikukumpara sa kanilang katangian sa mga umiiral sa isang malaking bilang ng preindustrial societies. (Michel 1972).” (ibid p. 37-38)

Ang tungkuling panlipunan ng bata ay nagbago kasabay ng pagbaba ng katangian ng pamilya. Sa agrikultural na malalaking pamilya, ang bata ay nakikitang may tungkuling pang-ekonomiya at maggagawa at sa cottage industries mula pa sa murang edad. Ang panlipunang pangangalaga sa mga bata ay isang salik na nagbabalik ng pangangalaga sa mga matatanda at sa extended family ito ay magkakonekta sa isa’t isa.

Ang ganitong sistema ay nagdulot ng negatibong epekto sa mga mag-asawang walang anak at maaaring humantong sa pag-aanak para sa mga dahilan ng katayuan ngunit sa pangkalahatan ang kayamanan ng bansa ay nakasalalay sa pagpapanatili ng isang bata at matatag na populasyon na karaniwang binubuo ng pangkat ng magkakasamang malalaking pamilya sa konteksto ng baryo/shire. Ang malulusog na bata at matatag na mga pamilya ay karaniwang itinuturing na mga biyaya mula sa Diyos na pagpapala mismo.

Kasabay ng urbanisasyon at ng nuclear family nagkaroon ng mas maliit na tungkulin para sa bata at mas maliit na papel sa lipunan. Nilikha ng social security ang ilusyon na inililipat ang responsibilidad ng pangangalaga sa mga matatanda sa lipunan nang hindi napagtatanto na ang lipunan ay isang extended family lamang. Ang resulta ay ang pagliit ng populasyon at tumatandang populasyon.

Ang hindi maiiwasang resulta sa ekonomiya ay ang patuloy na tumataas na pasanin sa mas kaunting tao. Ang resultang ito, gayunpaman, ay hindi pa lubos na nararamdaman.

Kasalukuyan tayong nasa yugto ng transisyon mula sa nuclear family patungo sa nagkawatak-watak na pamilya, gayunpaman, ito ay tatalakayin sa susunod.

Ang pagsilang ng isang bata ay hindi na maiiwasan at hindi na nagiging kanais-nais. Nakita ng mga kababaihan na ang mga gastos sa pag-aanak ay maaaring ipagpaliban at isang hadlang sa materialistic na mundo. Ang panganganak ay nagpapahina sa babae kaysa sa lalaki at kapag nakita niya ang sarili na nakikibahagi sa pakikipaglaban para sa kapangyarihan at yaman para sa sariling kasiyahan at panandaliang seguridad, ang bata ay itinuturing na sagabal.

Ang pagsasama habang buhay ay bumababa dahil sa nagbabagong mga pananaw sa lipunan at pansariling kasiyahan. Ang nagkawatak-watak na relasyon sa pamilya ay nagpapasikat sa usong paghihiwalay o de-facto at pansamantalang pagsasama na lalo pang nagpapababa sa kagustuhan at sitwasyon para mag-anak.

Ang tulong na ibinibigay sa mag-asawa o hindi kasal na ina ay bumababa, (lalo na kung ikukumpara sa preindustrial extended family). Ang tulong, maging mula sa social security o sa ibang miyembro ng pamilya ay may maliit na kahalagahan. Sa Australia, ang tulong, bagamat makatwiran sa ekonomiya, ay wala sa mga pangunahing aspeto ng kahalagahan na nasa mga larangang psychological at environmental kaysa sa materyal. Ang bata ay may mas maliit na kapaligiran kumpara sa extended family. Tumataas ang paghihirap ng ina na nagpapataas sa pangangailanga para sa pagpapalaglag. Isang mahalagang punto ang binanggit nina Kellerhals et al sa kanilang pag-aaral.

“Ang panganganak ay may dalawang aspeto, isang kongkreto at isang simboliko. Sa tradisyunal na Switzerland, gayundin sa ibang mga lipunan, ang kongkretong aspeto ay nagmumula sa 'materyal' na mga tungkulin ng bata; samantalang ang simbolikong aspeto ay nasa pagpapahayag ng relasyon ng mag-asawa sa Diyos o sa pinalawak na grupo. Sa ating kasalukuyang lipunan, ang kongkretong aspeto ay nasa emosyonal na kasiyahan na inaasahan ng mag-asawa mula sa kanilang anak, habang ang simbolikong aspeto ay nasa pagpapahayag ng emosyonal na relasyon ng mag-asawa, kung saan ang anak ang simbolo nito.

Bilang resulta, ang anak ay may kahulugan lamang kung ang mag-asawa ay sumasang-ayon na ang katangian ng kanilang relasyon ganon nga na sapat na binibigyang-katwiran nito ang pagiging simbolo ng pag-aanak at na ang pamumuhunan sa pagpapalaki ng bata ay mas nagbibigay-gantimpala kaysa sa ibang mga gawain na karibal nito, halimbawa, paglilibot, pagtatrabaho ng babae, pagpapabuti ng mga pamantayan ng pamumuhay ng mag-asawa, atbp. Kung ang dalawang kundisyong ito ay hindi umiiral, ang pagkakaroon ng anak ay maaaring ituring na isang hindi matitiis na pasanin.” (ibid p. 39).

Ang halaga ng bata ay nagbabago rito mula sa pagpapatuloy ng bata, potensyal na adult at salik sa ekonomiya tungo sa isang kalagayan kung saan "ang pagkabata ay naging isang pribilehiyong edad na pinagkalooban ng sarili nitong kayamanan, sarili nitong halaga, at sarili nitong paraan ng balanse na sobrang naiiba mula sa adult" (ibid). Ang pag-iral ng bata ay nakasalalay nang lubusan kung hanggang saan nito kayang magbigay-kasiyahan sa mga magulang.

Ang bata ay nagiging isang bagay na dapat magkaroon ng “lahat ng katangian ng pagiging normal at modernong inaasahan ng mga magulang" (ibid).

Tunay na ito ang sumasaklaw sa salungatan sa pagitan ng mga pangangailangan ng lipunan sa kabuuan at ng mga pananaw ng mga mag-asawa o hindi kasal na ina.

Ang mga kinakailangan para sa pagpapanatili ng isang malusog at matatag na lipunan na may balanseng populasyon ay taliwas sa mga desisyong ginagawa ng mga indibidwal o mag-asawa sa mga nuclear family o mga nagkakawatak-watak na pamilya mula sa materialistic o hedonistic na mga pagsasaalang-alang.

Ang pagtaas ng tulong pinansyal sa mga ina o mag-asawa at mas maayos na saklaw ng social security ay maaaring hindi makatutulong nang husto upang mabawasan ang bilang ng mga kahilingan para sa pagpapalaglag.

Ang mga problema ay nasa katayuan ng bata sa kultura at ang saloobin sa matatag na mga yunit ng pamilya at higit sa lahat ang papel ng pagiging ina mismo.

Birth Control

Ang mga pananaw sa birth control ay napakahalaga sa pagdami ng mga pangangailangan sa pagpapalaglag. Ang mga paraan ng birth control na ginamit ng mga nangangailangan ng pagpapalaglag sa kaso ng Switzerland ay ang mga sumusunod:-

Walang Paraan 31.2%

Rhythm Method 27.6%

Coitus Interruptus 16.0%

Tableta, IUD diaphragm 16.5%

Condom

Iba pang Paraan 8.7%

Ang mababang antas ng paggamit ng birth control ay hindi natatangi sa sample na ito. Ayon sa pag-aaral, ang ibang mga pag-aaral sa parehong paksa ay nagpakita ng katulad na mga natuklasan (Bassand, Kellerhals & Wirth 1974) (ibid).

Ang mga numero ay ipinamahagi gaya ng sumusunod:-

Walang Paraan: 80% ng mga minsanan/hindi kasal ay walang ginamit na birth control; 15% sa mga mag-asawa.

Rhythm Method: Lumabas sa survey ang maraming bilang ng mga Katoliko (tingnan p. 41 ukol sa salungatan sa Paniniwala).

Coitus Interruptus: 80% Italian/Spanish; 20% Swiss (at karamihan ay Katoliko).

Tableta, IUD diaphragm, Condom: Pinagpalagay na pantay ang pamamahagi.

Iba pang Paraan: Pinagpalagay na pantay ang pamamahagi.

Ipinapakita ng mga numero na ang karamihan ng mga nangangailangan ng pagpapalaglag sa halimbawa ng Switzerland ay Katoliko at nagpapakita ng salungatan sa paniniwala. Dagdag pa rito ang limitasyon sa magagamit na impormasyon ukol sa birth control at ang antas ng edukasyon na higit pang naglilimita sa impormasyon. Isang interesanteng katangian ng pag-aaral ay ang posisyon ng paniniwala ay bihirang ibinibigay bilang dahilan ng hindi paggamit ng contraception mula sa talahanayan sa p. 43, marahil dahil ipinagbabawal din ang pagpapalaglag. Samakatuwid, nagdudulot ang teolohikal na pagtuturo ng matinding psychological conflict. Tanging 3% ng 906 na kababaihan sa pag-aaral ang nagbalak na gamitin ang pagpapalaglag bilang pangunahing paraan ng birth control. Bakit nga ba ang 97% ay nauwi "sa isang sitwasyon na parehong pisikal at psychological na hindi kumportable para sa kanila?"

Ang sagot ay tila maraming tao ang hindi nadaig ang psycho-cultural taboos na bawal na nauwi sa desisyon na gumamit ng contraception,” (ibid p.42), ngunit nagagawang bigyang-katwiran, sa huli, ang pagpapalaglag sa mga batayan ng ekonomiya o ang kapakanan ng iba pang mga bata atbp.

Minsan, mayroon ding, malalim na pagnanais para sa pagbubuntis, "minsan napakalalim at emosyonal na maaari nitong hadlangan ang anumang pagsisikap sa pagpaplano ng pamilya. May matibay itong batayan sa kultura na nakikita ang bata bilang katuparan ng pagiging normal, kapangyarihan, atbp., kaya ang pagnanais para sa pagbubuntis ay maaaring umiral ngunit hindi ang pagnanais magkaanak. Natuklasan na ito ay totoo lalo na para sa mga kabataan at kababaihang higit sa apatnapung taong gulang."

Ang hindi sapat na impormasyon at pag-ayaw sa contraception ay nagresulta sa hindi paggamit ng contraception ngunit hindi nilimitahan ang sekswalidad.

Minsan ang mga paulit-ulit na nagpapalaglag ay nagpapakita ng kaugaliang sado-masochistic (Pasini 1974 ), na nagpapahayag ng poot, o ang lubos na kahihiyan sa pagkakasala sa sekswal na relasyon o bilang epiphenomenon ng failure oriented behaviour pattern. Ang mga paulit-ulit na pagpapalaglag ay binubuo ng humigit-kumulang 15% ng sample.

Maaaring sabihin na mayroong malalim na pagnanais para sa pagbubuntis sa mga kababaihan na kasabay ng pagkawatak-watak ng relasyon sa pamilya at sa pagiging makasarili at hangaring magkaroon ng kapangyarihan sa iba, nagreresulta sa paglihis ng lipunan na hindi nakontrol ng pagtuturo o kaalaman at responsibilidad sa lipunan. Lalo pa itong hinahadlangan ng isang walang katuturang posisyon ng relihiyon sa contraception na hindi lohikal na nakikilala ang pagkakaiba ng mga bahagi at ng isang pinagsama-samang nabubuong istruktura.

Ang tanong ukol sa pinakamainam na laki ng pamilya ay isang hiwalay na usapin ng mataas na pagpaplanong panlipunan.

Kung saan ang Estado ay walang teolohikal na posisyon ang pagkakaroon at pagpapalaglag ay bumibilis, madalas sa utos ng Estado.

Kung ang pagkontrol sa populasyon ay isang pangunahing salik ang pagpapalaglag ngayon ay karaniwang hinahayaan sa mga ganitong istruktura.

Para sa isang Estado na walang tiyak na moral na kahalagahan katulad ng kautusan ng Bibliya, ang moral relativism ay nagdudulot ng iba-ibang desisyon sa karapatan sa buhay.

Maaaring ipahayag mula sa parusa ni David para sa pagbilang ng Israel na ang pagpaplano at pagkontrol sa populasyon ay kontra-Bibliya. Malamang na hindi ito tama, dahil ang tanong ay tungkol sa pagdepende sa Diyos sa pamamagitan ng pananampalataya, hindi sa dami ng bilang.

Pagpapalaglag, Jurisprudence at Pagiging Magulang

Ang pananaw na ang mga feminist ay may posibilidad na magbigay ng argumento na sila lamang ang may karapatan sa kanilang mga katawan at ang isang foetus ay maituturing na hindi kanais-nais na pagpasok sa kanilang nag-iisang karapatan na tamasahin ang kanilang katawan ay isang pagkakamali.

Ang pagpapalaglag ay itinuturing hindi lamang imoral kundi isang krimen sa loob ng maraming siglo. Sa ilalim ng Batas Kriminal ng Britanya, ang pagpapalaglag ay palaging itinuturing na isang kriminal na paglabag. Si Patrick Devlin sa Enforcement of Morals (Oxford 1987 print) ay nagbigay-diin sa kaugnayan ng moralidad at batas kriminal at ilang aspeto ng Report of the Committee on Homosexual Offences and Prostitution na kilala bilang Wolfenden Report. Ang ulat na ito ay may natatanging epekto sa larangan ng jurisprudence dahil malinaw at maingat nitong inilatag kung ano ang itinuturing nitong tungkulin ng batas kaugnay sa mga paksa nito. (p. 1) (Ang 'statement of juristic philosophy' na ito ay tinalakay sa House of Lords noong Disyembre 4, 1957 - Hansard Lord debates, Vol. CCVI at 738 - na dinaluhan nina Archbishop of Canterbury sa 753 at Lord Denning sa 806). Ipinunto ni Devlin na, “Ang mga idinadagdag na batas sa Batas Kriminal ay madalas na ginagawa batay sa simpleng alituntunin na 'dapat may batas laban dito.' Ang pangangalunya, pakikiapid, at prostitusyon ay hindi, gaya ng ipinapahayag ng Ulat (talata 14), mga krimen: ang homosekswalidad sa pagitan ng mga lalaki ay noon ay isang krimen ngunit sa pagitan ng mga babae ay hindi,” at iba pa. Ayon sa tradisyon, ang homosekswalidad ng mga babae ay hindi isinama sa mga batas kriminal dahil sa pag-aatubili ng Punong Ministro noon na masaktan si Reyna Victoria sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanya ng ganoong usapin bilang katotohanan.

Ipinahayag ng komite ang kanilang posisyon sa tungkulin ng batas kriminal (talata 13) tulad ng sumusunod:

“'Ang aming sariling pagbabalangkas ng tungkulin ng batas kriminal hangga't ito ay may kinalaman sa mga paksa ng pagsisiyasat. Sa larangang ito, ang tungkulin nito, sa aming pananaw, ay ang pagpapanatili ng kaayusan at kagandahang-asal sa publiko, ang protektahan ang mamamayan mula sa mga bagay na nakakasakit o nakakapinsala, at magbigay ng sapat na mga proteksyon laban sa pananamantala at korapsyon ng iba, lalo na yaong mga partikular na mahina dahil sila ay bata pa, mahina ang katawan o isipan, walang karanasan, o nasa isang kalagayang may espesyal na pisikal, opisyal o ekonomikal na pag-depende. Hindi ito, sa aming pananaw, tungkulin ng batas na makialam sa pribadong buhay ng mga mamamayan, o subukang pilitin ang anumang partikular na uri ng pag-uugali, maliban sa kinakailangan upang maisakatuparan ang mga layunin na aming inilatag.” (Sinipi ni Devlin, p.2).

Sa talata 61, ipinahayag ng Komite ang itinuturing nitong tiyak na posisyon, “na, 'ang kahalagahan na dapat ibigay ng lipunan at ng batas' sa indibidwal na kalayaan ng pagpili at pagkilos sa mga bagay ng pribadong moralidad. Maliban kung may sadyang pagtatangkang gawin ng lipunan, na kumikilos sa pamamagitan ng ahensya ng batas; upang itumbas ang larangan ng krimen sa kasalanan dapat manatili ang isang larangan ng pribadong moralidad at imoralidad na, sa madaling at walang ingat na salita, ay hindi saklaw ng batas. Ang sabihing ito ay hindi upang paboran o hikayatin ang pribadong imoralidad." (Devlin p.2-3).

Nakita natin na sa teolohikal na pananaw na ang pagpapalaglag ay hindi pinahihintulutan tulad ng pangangalunya, pakikiapid, prostitusyon, at homosexuality. SUpang magpatuloy sa pilosopikal na larangan ng jurisprudence, kapag ito ay nahiwalay mula sa isang arbitraryong patakaran ng moralidad, ang komite ay nagsasaad na (sa kaso ng prostitusyon) walang kaso na maaaring mapangalagaan, sinasabi ng Ulat, para sa pagtatangkang gawing ilegal ang prostitusyon mismo (talata 224). Ngayon ang pagkakaibang ito ng sarili ay dapat nakabatay sa isang teorya ng sanhi na hindi kinikilala ang anumang moral o metaphysical absolute. Gayunpaman, kahit pinahihintulutan ang moral relativism at ang mga konsepto ng pribadong moralidad na kinakailangan upang mapanatili ang pagtanggap ng apat na posisyon na nabanggit, mula sa pilosopikal na posisyon ng batas at jurisprudence hindi ito maaaring palawakin sa pagpapalaglag. Mula sa posisyon na ito ng espesyal na kahinaan na pinalawak sa mga bata, mahina ang katawan o isipan, walang karanasan at yaong nasa isang kalagayang may espesyal na pisikal o opisyal na pag-depende, hindi maaaring payagan ang pagpapalaglag at tungkulin ng batas na makialam.

Ang foetus ay kabilang sa bawat isa sa mga kategoryang ito. Ang argumento na ang foetus ay walang konsepto ng X, kaya wala itong karapatan sa X ay dapat alisin dahil sa tungkulin ng paglaki, karanasan at kinakailangang pag-depende. Sina Tooley at iba pa ay maaaring magtalo laban sa puntong ito.

Sa pagpapatupad ng batas, binibigyang pansin ni Devlin ang pagkakaiba sa pagitan ng kriminal at quasi kriminal, ang mala in se at ang mala prohibita na sa kanyang pananaw ay nagiging malabo. Sinusuportahan niya ang teoryang inilatag ni Dr. Goodhart (sa English Law and Moral Law, 1953, p.18) mula kay Sir Frederick Pollock. Sinabi ni Devlin:

“Ang pakiramdam ng obligasyon na nag-uudyok sa mamamayan na sumunod sa batas na mabuti sa sarili ay, sa palagay ko, naiiba sa kalidad mula sa kung ano ang nag-uudyok ng pagsunod sa isang tuntuning idinisenyo upang makamit ang isang mabuting layunin. Sa una ang paghatol ng Estado at ng mamamayan sa kung ano ang mabuti at masama ay dapat na magkatugma at kaya ang pagsunod sa batas ay isang layunin sa sarili; sa pagsunod dito ang mamamayan ay gumagawa ng isang mabuting bagay. Sa ikalawa ay dapat na magkatugma ang kanilang paghatol na ang layunin ay mabuti ngunit ang kanilang paghatol sa pagiging epektibo at pagiging angkop ng mga paraang pinili upang makamit ang layuning iyon ay hindi kailangang magkatugma. Madalas na hindi ito nagkakatugma, ngunit tinatanggap ng mamamayan na ang pagpili ng mga paraan ay dapat ipaubaya sa Estado at sa dahil dito ay susundin ang batas na maaaring iniisip niyang walang kwenta.” (Devlin, p.31).

Ang karaniwang tao ay iniisip pa rin ang salitang krimen bilang kahiya-hiya o moral na mali. “Ngunit hindi siya maaaring asahan na patuloy na gawin ito magpakailanman kung ang batas ay pinaghahalo ang moralidad at mga tuntunin sa kalinisan at itinuturo sa kanya na huwag magkaroon ng mas mataas na respeto sa Sampung Utos kaysa sa mga tuntunin sa paggawa ng kahoy” (Devlin, p.31).

Gumagawa ni Devlin ng pagkakaiba sa pagitan ng mga kriminal at quasi kriminal na mga pagkakasala at torts. Mayroong unti-unting pag-usad mula sa konsepto ng kriminal na “sino ang dapat parusahan” patungo sa tanong ng torts na kinabibilangan ng “sino ang dapat magbayad.” Naniniwala si Devlin na “mahalagang magtatag ng mas malinaw na linya bilang isang kasunduan kaysa sa kasalukuyang umiiral upang markahan ang hangganan kung saan hindi na dapat lumampas ang anumang karagdagang panghihimasok." (Devlin, p.32-33). Ang malabong pagkakaiba sa pagitan ng mala in se at mala prohibita ang nag-uudyok ng mga argumento ng kaginhawaan para sa pagpapalaglag.

Ang feminist ay nakikipagtalo mula sa kaginhawaan dahil hindi niya kinikilala ang pagpapalaglag bilang isang gawaing mala in se. Wala siyang kinikilalang responsibilidad sa ikatlong partido, ang ama, at wala ring responsibilidad o karapatan sa foetus; ni anumang responsibilidad sa extended family bilang lipunan.

May pag-usad mula sa teolohikal na posisyon ng mala in se patungo sa mga sibil na pagbabawal ng mala prohibita. Ang konsepto ay pinaunlad bilang teolohikal na batayan mula sa batas, ang “walang bikimang krimen” ay hindi mala in se kundi Isang mala prohibita at sa gayon maaaring gawing legal sa pamamagitan ng pagbabago ng batas.

Ngayon ay sa tanong na ito na ang posisyong teolohikal mismo ay bumagsak. Ang Sampung Utos ay binago ng Athanasian faction ng iglesiang Cristiano at ang utos na ipangilin ang araw ng Sabbath ay napawalang-bisa ng Konseho ng Elvira at ng Konseho ng Laodicea, na ipinagbawal ang pangingilin ng Sabbath at pinalitan ito ng pagsamba tuwing Linggo. Ang pagsasabing baguhin ang kautusan na ginawa ng Athanasian faction ay nag-aalis ng anumang pag-asa sa kautusan bilang tiyak, upang ang anumang argumento ng Athanasian na ang anumang aksyon ay mala in se dahil sa pagbabawal ng Biblliya na pagbabawal ay bukas sa pagtutol.

Ang bunga ng theological relativism ay nagresulta sa pagbagsak sa loob ng balangkas ng etika ng jurisprudence ng mga paglabag na biblikal na mala in se sa pagiging sibil lamang na mala prohibita. Ito ay nangyari sa pangangalunya, pakikiapid, prostitusyon, at homosekswalidad dahil sa mga kahulugan at pananaw ng sakop ng jurisprudence gaya ng isinulong ng ulat ng Wolfenden. Mula sa kahulugan sa itaas gayunpaman, ang ganitong posisyon ay hindi maaaring mailapat sa pagpapalaglag, dahil ang mismong balangkas ng batas moral at sibil ay kailangang muling isulat.

Ang pagpapalaglag ay mala in se dahil sa tradisyonal na pananaw ng buhay na ipinagkaloob sa foetus. Upang maisagawa ang paglilipat sa kategorya ng mala prohibita kailangang itanggi na ang foetus ay may anumang mga karapatan kabilang ang karapatan sa buhay at ang tradisyonal na pananaw ay mali. Gayunpaman ang posisyon ng espesyal na kahinaan, na isang partikular na alalahanin ng batas, ay pinalawak sa mga bata. Kaya't kailangang ipahayag na ang foetus ay hindi bata; ito ay isang bagay na lubusang hiwalay mula sa loob hanggang sa labas ng sinapupunan. Ito ay isang punto ng paghahati ngunit hindi isa sa maaring paghati ng karapatan. Ang katayuan nito ng espesyal na pisikal na pagdepende ay hindi mas mababang kategorya kaysa sa isang sanggol samakatuwid ang pagtanggi ng mga karapatan sa kategorya ng yugto ng pagbabago ay tila magdudulot ng pagbawas sa mga karapatan ng lahat ng mga sanggol o ng mga nasa posisyon ng espesyal na pisikal na pagdepende. Ang bagay na ito ay isang seryosong alalahanin para sa mga determinasyon ng jurisprudence.

Ang partikular na kahinaan ng katawan o isipan kung saan ang foetus ay walang karapatan sa X dahil wala itong konsepto ng X ay dapat ding palawigin sa mga mahihina ang isipan o maging sa mga walang karanasan. Dahil ang isang tao ay walang konsepto ng batas ng torts hindi nito pinipigilan ang taong iyon na maprotektahan sa pamamagitan ng paglalapat nito o ang karapatan nitong maprotektahan. Hindi rin nangangahulugan na ang kakulangan ng konsepto sa loob ng criminal code ay nagpapababa ng responsibilidad ng Estado sa pagkuha ng kaso sa ngalan ng isang nasaktang partido. Ang biktima ng pagpatay ay wala ring konsepto ng X o anupaman ngunit ang mga karapatan ng indibidwal ay kinukuha pa rin ng Estado. Ang argumento na ang biktima ay mayroong dating konsepto ng X ay nalalalapat din sa isang taong may kakulangan, kapansanan sa pag-iisip o matanda na, o kahit papaano ay nabawasan ang kalidad ng buhay. Kung ang konsepto ng buhay ay kinakailangan upang mapanatili ang karapatan sa buhay sa ilalim ng batas kung gayon dapat sundin na ang mga may kapansanan at kakulangan sa pag-iisip ay may nabawasang karapatan sa pag-iral sa puntong dapat pahintulutan ang euthanasia. Ang konsepto ng espesyal na kahinaan na bumubuo sa batayan ng alalahanin ng jurisprudence ay hindi maaaring manatili. Ang bunga ng pagtanggal nito ay ganap na anarkiya at survival of the fittest. Pinaniniwalaan at isinusulong ni Tooley na mali ang magdulot ng pagdurusa sa foetus dahil ito ay mahina. Gayunpaman, iginiit ni Tooley at ng iba pa na pinahihintulutan na patayin ang foetus kung ito ay ginawa nang hindi nararamdaman. Ipinakita ng modernong agham na hindi ito ginagawa nang hindi nararamdaman at ang foetus ay tinanggal nang pira-piraso sa sinapupunan at sa ilang kaso ay nabubuhay pa matapos ang saline abortion sa huling yugto at pagkatapos ay pinatay sa labas ng sinapupunan at pinuputol sa mga bahagi na kadalasan ay ibinebenta pa.

Ang genetic changes na nangyayari sa ng human species tulad ng binanggit ni Tooley sa pahina 66, na napakalaki ng pagbabago upang magkaroon ng kakayahan sa pag-iisip ng mga manok ay tinuturing na mas mahina sa non-human species na maaaring pumatay sa kanila. Hindi isang tanong ng tama o mali na patayin sila sa moral na kahulugan gaya ng ipinapahiwatig ni Tooley kundi sa halip ay mawawala ang salik ng pagiging dominante ng human species at babalik sa pagiging mahinang species na magiging biktima ng mas matatalino at mas maliliksing predators. Ang mga alalahanin ng species na may kinalaman sa moralidad at etika ay nagmumula sa mga rasyonal na kakayahan nito, mas mababa ang rasyonal na kakayahan mas malaki ang pagbalik sa patakaran ng batas ng kalikasan at survival of the fittest. Ang ibang species na ang mga babae o grupo ng magulang ay pinapatay ang kanilang mga supling ay simpleng may sariling kontrol sa populasyon o nahaharap sa extinction.

Ito mismo ang kapangyarihan ng ating makatwirang pag-iisip na nagbibigay ng dominasyon at etikal na responsibilidad na protektahan hindi lamang ang mga mahihina sa human species kundi tiyakin din ang kaligtasan ng lahat ng species, kahit sa pananaw ng mismo ng isang predator. Ang pangunahing moral na obligasyon at karapatan ay ang pagtiyak sa karapatan na umiral ng bawat species ayon sa kinakailangan ng kautusan ng Bibliya. Ang obligasyong ito sa loob ng ating species ay tumutukoy sa mga partikular na patakaran tungkol sa pagpatay sa ating mga kabataan na kinokontrol din ng kautusan ng Bibliya at ng teorya ng obligasyon kung saan ito nakasalalay at ang kinakailangang pagbibigay-buhay sa loob ng paglikha kung saan tayo ay may pananagutan. Ang mga obligasyong ito ay ipapataw sa mga dominanteng rasyonal na nilalang ng anumang sistema at ang mga moral at etikal na problema at tuntunin ay gayundin ang nauukol.

Mula sa posisyon ng espesyal na kahinaan, ang pagpapalaglag ay dapat ituring na mala in se at isang krimen na dapat harapin ng batas.

Mula sa katanungan ng pananagutan sa iba ang babae ay hindi nag-iisa sa bagay na ito. May tatlong partido: ang babae, ang lalaki o ama at ang foetus o ikatlong partido. Hangga't hindi nabubuntis ang babae dalawang partido lamang ang mayroon at bawat isa ay may obligasyon sa isa't isa sa tagal ng akto o relasyon. Kapag naganap ang paglilihi ang ikatlong partido ay pumapasok sa kasunduan nang walang pahintulot o kasunduan at ang mga nagpasimulang partido sa pamamagitan ng kanilang sariling mga gawa ay lumilikha ng obligasyon sa isang kontraktwal na pananaw sa lahat ng tatlong partido. Ang parehong mga nagpasimulang partido ay may obligasyon at interes sa isa't isa. Ang babae sa kanyang aksyon ay isinantabi ang kanyang tanging karapatan na kontrolin ang kanyang katawan tulad ng ginawa ng lalaki nang isagawa nila ang akto. Samakatuwid, ang babae, sa pamamagitan ng pagsasagwa ng sekswal na relasyon, ay kusang pumasok sa isang relasyon na una pa lamang ay isang pangako na maglingkod sa kapareha gaya ng kapareha sa kanya, ngunit ikalawa sa pamamagitan ng paglikha ng ikatlong partido sa mga nangyayari, ay pumapasok sa isang pangako na maglingkod sa ikatlong partido gayundin sa ikalawang partido at ito ay matagal nang naitatag sa ilalim ng Tort Law. Kaya ang mga partido ay nasa ilalim ng kriminal, quasi kriminal at sitwasyon ito ng tort law. Ang Estado (at bilang extended family) ay may itinatag na interes sa sitwasyong ito at nagiging ikaapat na partido na may interes, karapatan at obligasyon na hindi mas mababa kaysa sa iba pang mga partido. Kaya ang istruktura ng kautusan ng Bibliya at ang obligasyon na magbigay-buhay at ang mga kinakailangan ng kautusan at ang repleksyon nito sa jurisprudence ay hindi maaaring basta na lang balewalain.

Si Robert Goodin ay nagpahayag ng kahulugan (sa Protecting the Vulnerable, University of Chicago Press, 1985, p. 65) na tinukoy sa US “Second Restatement of Torts” (Prosser 1965, Sec. 323):

“Ang sinumang nagsasagawa, nang walang bayad o may kapalit, upang magbigay ng serbisyo sa iba na dapat niyang kilalanin na kinakailangan para sa proteksyon ng ibang tao o bagay, ay maaaring managot sa iba para sa pisikal na pinsalang bunga ng kanyang pagkabigong gumamit ng makatwirang pag-iingat sa pagsasagawa ng kanyang tungkulin; kung, (a) ang kanyang pagkabigo sa paggamit ng ganitong pag-iingat ay nagpapataas ng panganib ng nasabing pinsala, o (b) ang pinsala ay dinaranas dahil sa pagtitiwala ng iba sa nasabing tungkulin.”

Ang pahayag na sa pagkuha ng buhay ng foetus nang hindi nararamdaman ay hindi natin ito nasasaktan ay isang malubhang pagkakamali sa kaisipan ng mga nagpapalaganap nito. Pinipinsala natin ang lahat ng partido sa pagpapalaglag sa mga paraang mental at pisikal at sosyolohikal.

Isang halimbawa ay ang doktor na walang obligasyon na tumigil at tumulong sa isang biktima ngunit sa sandaling gawin niya ito, ang propesyonal o iba pang partido sa ilalim ng batas ng torts “ay kinakailangang magbigay ng makatwirang pag-iingat upang wakasan ang kanyang mga serbisyo sa paraang walang panganib ng pinsala ......, o ipagpatuloy ang mga ito hanggang sa maaari na itong wakasan nang ligtas.” (ibid)

Ang propesyonal o taong nagsasagawa ng serbisyo “ay hindi maaaring ihinto ito hangga't ang pasyente ay wala na sa panganib o hanggang sa magawa ang mga alternatibong paraan para sa pangangalaga.” (ibid)

Iminumungkahi ni Goodin na “ang relasyon sa pagitan ng propesyonal at kliyente ay hindi (at hindi dapat) itinuturing na isang kontraktwal o quasi kontraktwal lamang. Ang dahilan ay nasa hindi pantay na kapangyarihan ng dalawang partido sa ipinagpalagay na kontrata.” Bukod pa sa hindi pagkakapantay na naitala ni Bayles (1981, 64) na binanggit ni Goodin (ibid); ang foetus ay may karagdagang kawalan.

Ang relasyon ng hindi pantay na kapangyarihan sa pagitan ng dalawang partido ay tiyak na nasa larangan ng espesyal na kahinaan na sakop ng jurisprudence at inaalis ang relasyon mula sa isang purong kontraktwal o quasi kontraktwal patungo sa isang relasyon na iniutos ng Estado na umakto.

Maraming impluwensya sa isang babae na nakakaapekto sa kanyang mga desisyon ngunit ang babae ay walang pagpilit, o obligasyon na, makipagtalik (maliban na lamang sa kaso ng panggagahasa) nang walang kanyang pahintulot at dahil dito ay pumapasok siya sa isang pananagutan hindi lamang sa lalaking kapareha na maaaring malagay sa tunay at potensyal na panganib, parehong pisikal at sikolohikal kundi pati na rin sa ikatlong partido na aasa sa babaeng iyon, una, sa kabuuang paraan sa loob ng sinapupunan at ikalawa, sa patuloy at unti-unting nababawasang paraan hanggang sa pagtanda o hanggang sa makahanap ng ibang angkop na pamamaraan ng suporta sa pamamagitan ng pag-aampon.

Ang babae ay may responsibilidad sa pagsama gawaing sekswal mula sa obligasyon ng mag-asawa, at mula sa obligasyong ito, may obligasyon sa lipunan na ipagpatuloy ang buhay ng tao. Ang obligasyong ito ay nagmumula sa kanyang tungkulin sa lipunan at sa direksyon nito ayon sa mga relihiyosong teksto nito at sa mga inaasahang tungkulin sa loob ng pag-aasawa. Dahil dito ang akto ay hindi isang akto ng hedonist na pansariling kasiyahan kundi isang seryosong obligasyon, bagaman ito ay kasiya-siya, at hindi limitado sa mga kagustuhan at pagnanais ng isang partido kundi pinalawak sa lipunan.

Ang anak ng kriminal at ng patutot, kahit na itinuturing na pagbaluktot sa relasyon ng mag-asawa, ay nakabubuo pa rin ng isang walang muwang na ikatlong partido na nagiging responsibilidad ng lipunan. Kung nais ng lipunan na gawing legal ang prostitusyon gayunpaman ay kailangan nitong panatilihin ang responsibilidad sa foetus sa ilalim ng mga moral na obligasyon ng jurisprudence upang protektahan ang mga mahihina. Kung saan ang isang lipunan ay gumagawa ng mga tuntuning may negatibong epekto sa lipunan dapat nitong tanggapin at akuin ang kahihinatnan ng mga desisyong iyon. Kung saan ang pag-uugali ay pinahihintulutan na nagreresulta sa mga depektibong produkto dapat nitong tanggapin ang pananagutan.

Mula sa sandali ng paglilihi, ang zygote ay pumapasok sa isang aktwalidad at potensyalidad para sa pag-iral na hindi tumitigil o nababawasan, (hanggang kamatayan sa theistic na pananaw o pagkamatay ng utak sa atheistic na pananaw).

Mula sa isang purong atheistic na pananaw, tinitingnan ang katawan ng tao bilang isang mekanismo ng ebolusyon maaaring ikatwiran na dapat may kamalayan sa pag-iral bilang isang konsepto upang bigyan ng katwiran ang pagpapanatili ng buhay. Gaya ng nasabi na, upang magkaroon ng karapatan sa X dapat magkaroon ng konsepto ng X. Ganito ang argumento ni Tooley at ang kanyang pamantayan, kung nauugnay sa karapatan sa buhay, ay papahintulutan ang pagpapalaglag, pagpatay ng sanggol at euthanasia nang magkakaiba. Iniisip niya na hindi mahalaga ang pagiging makatuwiran. Hindi ito nababawasan kundi ang diwa ng karapatan. Ang palagay na dahil walang kamalayan sa pag-iral o limitado ito ang potensyalidad ay nababawasan sa bata at samakatuwid ang karapatan nito sa proteksyon sa ilalim ng normal na batas kriminal, quasi-kriminal, at batas ng tort ay mali. Ang lipunan ay mayroon ding karapatan sa potensyalidad ng pag-iral na nagpapawalang-bisa sa mga pagnanais ng mga indibidwal at ang mga kundisyon na magpapahusay sa paglago ng grupo bilang isang maayos na mekanismo ng pagtutulungan ay itinatag. Ang baluktot na pagtatatag ng sistema ng Nazi at ang kanilang genocide ay nagmula sa ideyang ito at ang maling paglalapat nito.

Sa kabila ng religious absolutism na nagbabawal mismo sa pagpatay ng foetus ang lipunan ay nagtatatag ng batas moral na nagpapataas ng benepisyo sa pangmatagalan at ito ay kinakailangang salungat sa pagtaas ng benepisyo sa indibidwal na kaso.

Kapag pumasok ang isang babae sa isang kasunduan, upang makipagtalik maging ito man ay walang bayad o may kapalit na ang resulta ay nagbubunga ng posibilidad ng paglilihi siya ay nagkakaroon ng malinaw na pananagutan sa mga partido ng kasunduang iyon na huwag talikuran ang sinuman hangga't sila ay hindi pa ligtas o sa kaso ng paglilihi, hanggang sa magawa ang alternatibong paraan para sa pangangalaga sa bata. Ito ay maaari lamang mapawalang-bisa kung nalagay sa panganib ang buhay ng ina gaya ng tinalakay nung una.

Ang pananaw ng ina sa pagtatanggol sa sarili at ang kanyang kagustuhang alisin ang foetus ay isang malubhang isyu sa pag-iisip at siya ay nangangailangan ng tulong sa bagay na iyon.

Ang pagtanggal ng foetus kahit sa isang artipisyal na kapaligiran kung saan ito ay maaaring mabuhay hanggang sa ito ay maging sapat na ay hindi rin makakapag-alis sa obligasyong ito dahil sa emosyonal at sikolohikal na pagdepende ng foetus sa kanyang tagapagdala, i.e. ang ina.

Katulad nito, ang lalaki ay may pantay na pananagutan sa bagay na ito at iyon ay dapat magpatuloy. Ang Estado ay may parehong pananagutan at karapatan sa bagay na ito at ang pagpapanatili ng bansa o extended family groups ay nararapat na magkaroon ng batas at proteksyon.

Ang pagtatalo na ang indibidwal o mga indibidwal ay wala sa ilalim ng obligasyong huwag patayin ang foetus dahil hindi nila magawa, o hindi maaaring magkaroon ng karapatan sa buhay dahil sa limitasyon sa konsepto ay isang pagtatangka na makahanap ng posisyon ng kaginhawahan na magpapahintulot sa pagpatay ng mga nasa yugto ng kahinaan kung saan ang kanilang marginal utility sa estado ay pinakamababa, o ang kanilang abala sa indibidwal ay pinakamataas. Gaya ng nasabi ito ay salungat sa mga obligasyon ng jurisprudence. Ito ay nagdudulot ng kinakailangang pagbaba sa barbarism kasunod ng hedonism, ngunit mas partikular na ito ay tumutukoy sa mga sintomas ng isang suliraning panlipunan kung saan ang pagpatay ng foetus at pagpatay ng sanggol ay dalawa halimbawa lamang. Ang nagbabagong katayuan ng bata at pamilya ay natalakay na noon pa man. Ang mga limitasyon sa konsepto ay likas sa pinakamahahalagang yugto ng pag-unlad ng tao at ito ang nag-uudyok sa mga legal na proteksyon at parusa tungkol sa edukasyon at pag-unlad.

Ang Mga Karapatan ng Mahina

Dahil ang isang partido ay mahina sa isang kontrata o gawain ay hindi nangangahulugang nababawasan ang kanilang mga karapatan o halaga. Ayon kay Prosser “ang tungkulin ng isang taong nag-aalaga ng ibang walang kakayahan ay ganito:-

“Ang isang tao na, kahit walang tungkuling gawin ito, ay nag-aalaga ng iba, ay may pananagutan sa anumang pisikal na pinsalang idinulot niya sa iba sa pamamagitan ng:

Ang pagkabigo ng taong mangalaga ng makatuwiran upang tiyakin ang kaligtasan ng iba habang nasa kanyang pangangalaga, o ang pagtigil ng tao sa kanyang tulong o proteksyon, na kung gawin niya ito ay iniiwan ang iba sa mas masamang kalagayan kaysa noong inalagaan niya ito.

Kung ang isang biktima ay hindi makahingi ng bayad-pinsala may responsibilidad ang Estado na iwasto ito tulad ng ginagawa sa anumang kaso ng pagpatay. Ito ay lohikal na pinalalawak sa pinsala sa foetus dahil sa droga o pang-aabuso.

Dahil sa kahinaan ng foetus na dulot ng kanyang pagdepende at kawalan ng kamalayan sa konsepto, at kawalan ng kakayahan nito, ang lipunan ay may obligasyong gumawa ng batas upang maiwasan ang hindi nararapat na pahirap dito ng mga depektibong produkto na resulta ng kapabayaan ng magulang. Ang pinakadiwa ng problema ay ang pag-iwas ng indibidwal sa responsibilidad at pananagutan sa pamamagitan ng pagpapalaglag at ang Estado, dahil sa maling mga panukala ng cultural determinism na itinuturo ng mga paaralan ng sikolohiya, sosyolohiya at antropolohiya, ay mas nag-aatubiling gumawa ng batas upang kontrolin ang pag-uugali ng tao, na lalong nagpapalubha sa sariling pagkasira nito.

Pag-iral

Maaaring ikatwiran na hindi mas masama ang kalagayan ng foetus sa pagpapalaglag kumpara sa pagkabigong mabuo. Hindi ito tama. Moral na responsable na iwasan ang paglilihi ng isang bata sa mga sitwasyon na hindi makapagbibigay ng pinakamagandang kapakanan para dito. Hindi ito, gayunpaman, parehong bagay upang bawasan ang aktwalidad at potensyalidad na mabuhay sa pamamagitan ng pagpatay dito sa loob ng sinapupunan. Ang pagpatay ay tinatawag na foeticide hanggang sa kapanganakan, infanticide kapag bata, homicide kapag adult, kung hindi pinahintulutan; execution o euthanasia kung pinahintulutan, at iba't ibang katawagan depende sa gumagawa ng kilos, i.e. patricide, matricide, atbp. Ang krimeng ito ay gayunpaman, pagpatay, kung ito ay planado. Ang hindi sinasadyang pagpatay sa kaso ng pagtatanggol sa sarili ay hindi isang planadong kilos at hindi saklaw ng kategoryang ito.

Gaya ng walang hukuman na magpapatawad sa isang taong tumalikod sa pagsagip ng taong nalulunod, nang walang sapat na dahilan (i.e. panganib sa buhay ng ibang partido) at umalis, dahil lamang in extremis bago magsimula ang pagsagip, gayundin ang kaso ng foetus at ng pananagutan ng magulang. Ang post mortem potentiality ng buhay sa isang kontekstong relihiyoso ay nagpapatibay lamang sa posisyon dahil ipinapahiwatig nito ang patuloy na layunin ng Banal na kalikasan na sadyang pinipigilan ng pagpatay ng foetus.

Kapag ang isang lipunan ay tinanggal ang responsibilidad nito na protektahan ang mga mahihinang miyembro sa loob nito, lalo na ang mga may aktwal at malinaw na potensyalidad na mabuhay, kung gayon ang lipunang iyon ay nasa isang mataas na antas ng pagkasira ng moralidad gaya ng nakikita sa kasaysayan ng mga bansang nagsagawa nito at ang kanilang pagkasira na nakita ng mga pantas sa loob nito at ipinaliwanag dito. Ang panlipunang pagpapakita ng pagkasira nito, ang krimen ng pagpatay ng foetus o pagpatay ng sanggol, ay huling yugto lamang ng sintomas. Ang panunupil sa sintomas ay hindi magpapagaling sa hayop; tanging sa ganap na muling pag-aayos nito lamang makakamit ang layunin o gawaing iyon.

Ang Liberal na Pananaw sa pagpapalaglag

Ang liberal na pananaw sa pagpapalaglag na inilahad ni Tooley sa Abortion and Infanticide ay tumutok sa konsepto ng mga karapatan at interes (sa halip na ang pananaw sa mga karapatan at kagustuhan gaya ng kay Hursthouse). Ang pagpapalawak ng argumento ng pagwasak ng potensyalidad gaya ng matatagpuan sa foetus sa iba pang species ay hindi pangunahing paksa rito.

Ang halimbawa ni Tooley sa hindi pagpatay sa taong may pinsala sa utak ay isang halimbawa ng labis na pagpapasimple. Ang katawan ng tao ay hindi makakayang mabuhay sa kalagayang iyon nang walang patuloy at tuloy-tuloy na pamamagitan ng iba. Ang pinsala sa utak ay nangyayari sa iba't ibang antas. Kadalasan kapag may malaking pinsala sa utak ang indibidwal ay haharap sa patuloy na proseso ng pagpapagaling, ang hindi napinsalang bahagi ng utak ay unti-unting pumapalit sa mga gawain ng napinsalang bahagi unti-unting ipinapanumbalik ang paningin at pag-iisip. Karaniwan kung hindi sapat ang pinsala sa utak magkakaroon ng sapat na hindi napinsalng tisyu upang paganahin ang hindi nasusuportahang paghinga at unti-unting mababawi ang paggana. Pagkatapos ng isang panahon ng sinusuportahang paghinga at coma ito ay magiging malinaw. Kung ang katawan ay mabubuhay nang walang artipisyal na tulong may potensyalidad itong mabawi ang paggana sa iba't ibang antas. Kung ang katawan ay hindi mabubuhay nang humanga sa sarili nito ng mahabang panahon ito ay nagpapahiwatig na ang katawan ay labis na napinsala na ito ay tumitigil o namamatay. Mayroong samakatuwid, dalawang magkakaibang yugto na kabilang. Ang isa ay ang pagpapakain at pagtulong sa mga walang kakayahan ng patuloy at ang ikalawa ay ang hindi kinakailangang pagpapahaba ng kamatayan. Bukod sa simpleng obligasyon na pakainin ang mga walang kakayahan ang katanungan na lumilitaw ay HINDI moral na tama ba na patayin ang gayong lubos na mahinang tao? Kundi, moral na maipagtatanggol ba na pakialaman ang likas na patigilin ang katawan at ang kasunod na kamatayan?

Ang sagot ay malinaw na hindi, hindi ito maipagtatanggol at ang indibidwal ay dapat hayaang mamatay. Ang argumentong ito, gayunpaman, ay binaliktad upang palawigin para pabulaanan ang isang salungat na panukala. Mayroong malinaw na pagkakaiba sa pagitan ng passive euthanasia at active euthanasia. Yaong may responsibilidad sa tao ay may kakayahang tukuyin ang hinaharap nito. Walang sistema ang dapat sadyang pumatay sa mga tao nito maliban hayaan silang mamatay nang may dignidad.

Tama, si Tooley, na ipaliwanag, sa kanyang pagsusuri ng pagpatay ng sanggol sa p.317 sa pagtukoy ng pagkakaiba sa pagitan ng mga lipunang nagsasagawa ng pagpatay ng sanggol. at yaong, gaya ng atin na mariing tinatanggihan ito, na: “walang sapat na pag-unawa sa mga pagkakaibang ito hangga't hindi ito nakikita bilang pagkakaiba sa moral na pananaw.”

Sa kabilang banda, ang ilang manunulat, ay tila naniniwala na ang pagkakaiba ay tungkol lamang sa paglaganap ng pagpatay ng sanggol sa ibang lipunan. Ang pinakamahalaga ay ang pagkakaiba sa kung ano nararamdaman ng mga tao tungkol sa pagpatay ng sanggol

Tinutukoy niya si Westermarck sa pagsasabing ang resulta ng antropolohikal na katibayan ay nagpapahiwatig ng kawalan ng anumang malalim na pakiramdam ng pagsisisi. Ito ay naging isang "perpektong natural na paraan ng pag-uugali." Hindi niya ito nakikita na nagmumula sa mas mahinang pagmamahal ng magulang sa mga lipunang nagsasagawa ng pagpatay ng sanggol," (ibid) kundi ito ay nagmula sa iba't ibang ng estado na madalas ibinibigay sa mga sanggol. “Hindi sila itinuturing na 'ganap na tao' o ... bilang mga tao" (ibid p.318).

Ito ay malinaw na pinatunayan ng detalyadong pagsusuri sa kasaysayan. Ang ganitong uri ng pagkasira ay naganap kapag ang katayuan ng indibidwal ay pinahina sa mga teolohikal na batayan o kung saan ang Estado ay naging moral na awtoridad sa pananaw ng mga pantheistic variables.

Mula mismo sa posisyong ito na ang argumento ni Tooley ay hindi katanggap-tanggap dahil kinakailangan nitong pahintulutan ang likas na halaga ng buhay at nagreresulta sa isang hindi pagkakapantay-pantay sa harap ng batas ukol sa mga karapatan na naglalagay ng mga karapatan at moralidad bilang mga nababawasang variable. Ang mga karapatang pantao at karapatan ng hayop ay may malaking pagkakaiba. Ayon sa Bibliya ang mga hayop ay inilaan para sa pagkain o regulasyon ng planeta sa ilalim ng aktibidad ng tao.

Ang pangunahing paradigm ng evolutionary anthropology (na mismong naging isang relihiyosong paniniwala) ay ang mga iba't ibang kultura na ito ay nagsagawa at umunlad mula sa iba't ibang pinahihintulutang mga kondisyon.

Ang salaysay ng Bibliya ay nagsasabi ng kabaligtaran, na ang mga taong ito ay lumabag sa ganap na kalikasan ng kautusan at sila ay pinangalat. Sila ay naging mga korap dahil nilabag nila ang kabuuan ng kautusan at napailalim ng bunga ng pagsuway na matatagpuan sa Deuteronomio kabanata 28 na ganap. (nabawasan na ang Deut. 28:53 mula doon.)

Ang evolutionary anthropology, kasama ang iba pang sangay ng Positivism gaya ng Sociology na nagmumula sa pormal na muling pagsasaayos ng Agham sa ilalim ng pag-unlad ng relihiyon ng Humanismo, ay hindi naiiba sa relihiyon tulad ng Zoroastrianism o Hinduism at ang paglalapat nito ng moral relativism ay nakita itong hindi makayanang harapin ang mga problemang moral na hinarap sa kasaysayan.

Tama si Tooley sa pagtukoy (sa p.171) sa hindi komportableng posisyon ng Romano Katoliko tungkol sa mga pahayag na ang tao ay nagtataglay ng imortal na kaluluwa. Ang posisyon ng Simbahang Katoliko sa pagpatay ng foetus ay may kinalaman sa mga teolohikal na pagpapalagay na hindi biblikal. Kabilang dito: ang mga nagmula sa Chaldean theology na nagpapalagay sa pag-iral ng indibidwal na imortal na kaluluwa at ang kasamang mga doktrina ng langit at impiyerno gaya ng nabanggit na kanina at ang relativism na resulta ng pagbabago ng kautusan ng Bibliya.

Tinanggal nito ang kautusan ng Bibliya mula sa posisyon ng iglesia, na inilalagay ito sa isang hindi makatuwirang posisyon. Mas malala pa ang posisyon para sa mga Protestante dahil namana nila ang hindi biblikal na posisyon na nakasalalay lamang sa awtoridad ng Papal Bulls, subalit tinanggihan ang awtoridad na ito ngunit hindi bumalik sa posisyon ng Bibliya. Ang pag-unlad ni Tooley ng argumento ng doktrina ng kaluluwa sa pahina 327-328 ay hanggang sa punto ng pagkakamaling prima facie kung ang isang tao ay pinagkaitan ng isang bagay, tulad ng karapatang mabuhay, ang kasamaan nito ay nakasalalay sa bigat ng pagkakait na ito. Ito ay isang labis na pagpapasimple.

Una, may iba't ibang partido na sangkot at ikalawa, ang isang moral na pagkakamali ay maaaring maging bunga rin ng gumawa ng kilos.

Ang argumento ni Tooley na tila hindi ang kaso na ang pagpatay sa mga inosenteng tao, na itinuturing mismo na palaging mali ay tinalakay sa teolohikal na batayan, iyon ay ang pagprotekta sa ina.

Sa kanyang buod sa Theses 1, sinabi ni Tooley, “hindi maaaring, sa pangkalahatan, magpasya sa isyu ng pagpapahitulot ng pagpapalaglag nang hindi tinatalakay ang katanungan ng moral na katayuan ng foetus. Maaaring may mga pagkakataon kung saan ang mga karapatan ng isang babae ay may sapat na bigat upang gawing moral na katanggap-tanggap ang pagpapalaglag kahit na ang isang foetus ng tao ay may seryosong karapatang mabuhay. Ito ang kaso, marahil, kung ang buhay ng babae ay nasa panganib, at maaaring ito rin ang kaso kapag ang pagbubuntis ay resulta ng panggagahasa. Ngunit tila hindi ito ang kaso sa karamihan ng mga pagkakataon.” (p. 303).

Sinuri natin ang relasyon ng kautusan ng Bibliya na nangangailangan ng pagkawasak ng isang foetus kapag nanganganib ang buhay ng ina mula sa paglalapat ng ikaanim na utos, gayunpaman ang posisyon ni Tooley ukol sa panggagahasa ay hindi nakakumbinsi at salungat sa konsepto ng pag-iwas sa paggawa ng kasuklam-suklam na gawain bilang paraan ng pagtutuwid ng paglabag sa kautusan sa pamamagitan ng kasuklam-suklam na gawain. Tama si Tooley na maliban kung ang moral na katayuan ng foetus mapipinsala ang pagpapalaglag ay pinahihintulutan lamang sa proteksyon ng buhay ng ina.

Isa pang argumento na isinusulong bilang depensa sa pagpapalaglag ay:

ang pagkontra sa pagpatay ng isang nilalang batay sa pagiging bahagi nito ng isang species, ay hindi pihihintulutan bilang isang pangunahing teoryang moral. Isinusulong ni Tooley bilang kanyang Ikalawang Thesis na:

2) Ang katotohanan na ang isang foetus na lumalago sa loob ng isang babaeng tao ay kabilang sa biological species, homo sapiens, ay hindi moral na mahalaga sa sarili nito, sapagkat, sa mga katangiang inilarawan sa purong pisikal na mga termino, hindi sila maaaring makapasok sa katangian ng paggawa ng tama at paggawa ng mali.

Dalawang prinsipyo na hindi speciesist, at kung makatwiran, ang mag-aalis sa isang matinding liberal na posisyon sa pagpapalaglag ay:

Lubos na mali ang pumatay ng isang entidad isang tao man o isang potensyal na tao;
Anumang organismo, kahit na hindi ito isang tao, ay may karapatang mabuhay kung ito ay kabilang sa isang species gaya ng mga normal na adult member ng species na iyon ay mga tao.

Itinakwil ni Tooley ang dalawang argumentong ito. Kaya ang foetus ay maaaring bumagsak sa parehong kategorya. Mula sa argumento ng tungkulin maaari ding mabuo ang isang quasi-speciesist na posisyon na hindi pinapawalang-bisa ang mga prinsipyong ito. Ang argumentong ito ay nauugnay sa hindi pagkakapantay-pantay ng tungkulin.

Ang ganitong hindi pagkakapantay-pantay ng tungkulin ay ipinahayag sa halimbawa ng pagkuha ng pitong pares ng malilinis na hayop sa daong at isang pares lamang ng marumi (Gen. 7:2). Malinaw na ang elemento ng pagkakaiba ay ang paggamit at tungkulin kasama ang potensyalidad. Ito ay kaugnay sa layunin, tungkulin at potensyalidad ng mga taong responsable sa pagliligtas sa mga hayop mismo ngunit sa pamamagitan ng teolohikal na pahintulot.

Ang argumento na dapat mayroong isang pangunahing prinsipyo na tumutukoy sa moralidad ng pagpatay ay isa sa interpretasyon. Pinapatay ng ilang species ang isa't isa; karamihan ay hindi nananakit ng mga babaeng may anak. Ang ilan sa iba’t ibang antas ng sukat ay nilalamon ang kanilang mga kapares.

Ang kaso ng praying mantis kung saan ang lalaki ay nagagawang makipagtalik habang siya’y kinakain ng babae ay nagpapawalang-saysay sa mga pahayag para sa mga pangunahing moral na prinsipyo na trans species. Ang moralidad ng pagpatay ay nasa sa pangangailangan para sa kaligtasan. Ito ang prinsipyong naging pundasyon ng mga moral at etika ng jurisprudence. Ang pagpapalaglag ay salungat sa prinsipyong iyon maliban kung tungkol kaligtasan ng ina sa loob ng human species.

Matapos sabihin iyon, isinusulong ang argumento na ang kaligtasan ng human species ay hindi nakasalalay sa pagkain ng karne. Sa Agham napapatunayang ito ay mali sa mga kaugnay na mga larangan ng pagkonsumo ng karne at kapasidad ng utak ngunit ito ay hindi sakop ng araling ito. Ang regulasyon ng pagkonsumo ng karne ay sinusuri sa araling Ang Mga Kautusan sa Pagkain (No. 015) at Vegetarianismo at ang Bibliya [183]. Ang responsibilidad para sa kaligtasan ng mga mas mababang species ay nakasalalay sa mga mas mataas na pangkat ng tao sa parehong batayan ng pagprotekta sa mga mahihina sa ilalim ng jurisprudence na limitado lamang ng mga pangangailangan sa pag-aani ng pagkain.

Ang pagkakaiba ay nakasalalay sa tungkulin ng species o pangkat at ang isang foetus na miyembro ng pangkat na iyon sa pangunahing yugto ng pag-unlad nito ay kasing halaga lang kung imumungkahi na patayin ang mga propesor sa unibersidad o mga estudyante dahil sila ay kumakatawan sa isang abala, magastos, at minsan ay kapansin-pansin at hindi komportableng yugto ng lipunan. Ang argumento ay hindi lamang sa potensyalidad nito kundi sa aktuwalidad ng posisyon nito sa pagkakasunud-sunod. Ang pagtatatag ng mga pangunahing prinsipyo para sa regulasyon ng mga moral at jurisprudence ay mahalaga sa istruktura.

May mga katangiang walang potensyal na, hiwalay sa halaga ng isang bagay ay nagiging lubhang mali ang wasakin ang isang bagay at ito ang aspeto na sumasaklaw sa iba pang isyu tulad ng environmental ethics. Madalas na nauugnay ito sa nakapipinsalang epekto sa indibidwal at gayundin para sa pagkakaugnay-ugnay ng mga bagay. Ang argumento na ang pagpapalaglag ayon sa kagustuhan para sa kaginhawaan ay lubhang nagpapahina sa ideya ng moral na pananagutan at pagkakaisa ng lipunan ay mahirap pabulaanan.

Ngayon ipinapahayag ni Tooley na: “Ang walang potensyal na katangian na nagpapakita sa isang indibidwal bilang tao - iyon ay, ginagawang likas na mali ang pagkawasak ng isang bagay, at sobrang seryoso, at nagagawa ito nang hindi nakadepende sa halaga ng indibidwal, ay ang pagkakaroon matagalang paksa ng mga interes na hindi pansamantala. Hindi ito ang pagkakaroon, o ang paggamit, ng alinman sa mga sumusunod: ang kakayahan para sa makatuwirang pag-iisip; ang kakayahan para sa malayang pagkilos; ang kakayahan para sa kamalayan sa sarili” (p.303). Kaya maaaring ipahayag ni Tooley at ng iba pa na ang buhay ay maaaring may halaga ngunit ang halagang iyon ay hindi nagbibigay ng karapatan sa buhay. Ito ay salungat sa kautusan ng Bibliya at sa obligasyong magbigay-buhay at sa responsibilidad sa lipunan.

Ang huli ay posibleng kundisyon lamang ng kinakailangang katangian. Ngunit ang mga posibleng kundisyong ito ang nagbibigay-kakayahan sa pangkat o species na maging dominante at mula doon, magkaroon ng pagpapahalaga sa moral na responsibilidad.

Ipinagtatanggol ni Tooley para sa kanyang Theses No. 4 na, “Ang pagpatay ng mga potensyal na tao ay hindi likas na mali” at mula rito ang walang potensyal na katangian sa Theses No. 3 ay nabuo kung saan ang katangian ng "pagkakaroon matagalang paksa ng mga interes na hindi pansamantala."

Sa pagtingin sa naunang argumento ang Theses No. 5 ni Tooley na “Hindi likas na mali ang pigilan ang paggawa ng karagdagang mga tao, o mga karagdagang tao na magkakaroon ng tiyak na mga katangian” ay hindi mapagtatalunan at sa katunayan ang hindi makatwirang posisyong panrelihiyon na nabuo salungat dito ay isang pangunahing sanhi ng pagpapalaglag (mula sa mga nakalistang pananaliksik).

Ang Theses No. 6 ni Tooley na "tila walang anumang katangian, na walang kaugnayan sa katangiang nagpapakita na tao ang isang bagay, na ginagawang likas na mali ang pagkawasak ng isang bagay, at nagagawa ito nang hindi nakadepende sa halaga ng entidad" ay nagpapakita ng dalawang non speciesist na prinsipyo na nabanggit kanina. Sinusubukan ni Tooley na limitahan ang pangkalahatang pagpapalawig ng mga katangian salungat sa prinsipyo ng moralidad at etika ng jurisprudence mula sa Theses 7.

Ipinagtatanggol ni Tooley sa kanyang Theses No. 7 na “maaaring ang kaso na katangiang nagpapakita na tao ang isang bagay ay may iba't ibang antas, at ang pagkakamali ng pagwasak ng isang bagay ay isang antas kung saan ito nagtataglay ng nasabing katangian" (p. 304).

Ang makipagtalo mula sa isang neutral na pananaw sa relihiyon ay magreresulta pa rin sa relatibong halaga ng tao sa iba’t ibang yugto ng pag-iral at samakatuwid magdudulot ng kinakailangang paggulo ng Criminal and Tort Law. Ito ay nagpapahina sa konsepto ng hustisya para sa mahihina. Ang pagbabago ng moralidad, na sumusunod mula sa relativism at pagkiling sa jurisprudence, ay humahantong sa paggamit ng moralidad batay sa kapangyarihan at dahil dito ang karapatan sa buhay ay naililipat sa mga elemento ng may kapangyarihan sa komunidad. Kung ang mga elementong ito ng may kapangyarihan ay ginagawa ito nang walang pagpapahalaga sa pagkakaisa ng pangmatagalang kapakanan ng pangkat sa loob ng isang matatag na kapaligiran ng pamilya at inuuna ang mga konsiderasyon sa iisang indibidwal kaysa sa mga ito sa huli ang paggawa ng desisyon at pagkakaisa ng pangkat ay nagkakawatak-watak. Ang lipunan bilang matatag na elemento ng extended family ang nagpapanatili ng patuloy na potensyalidad. Ang paggamit ng kapangyarihan sa pamamagitan ng pwersa ay nauuna bago ang pagbagsak sa barbarismo. Ang totalitarian control ay maaaring pigilan ito sa maikling panahon, gayunpaman, ang kapaligiran at sosyo-ekonomikong bunga ay malaking pinsala.

Ang dalawang panukala na tinutukoy na non speciesist na nag-aalis ng matinding liberal na posisyon sa pagpapalaglag ay:

Lubos na mali ang pumatay ng isang entidad isang tao man o isang potensyal na tao, at
anumang organismo, kahit na hindi ito isang tao, ay may karapatang mabuhay kung ito ay kabilang sa isang species gaya ng mga normal na adult member ng species na iyon ay mga tao.

Ngayon ang mga panukalang ito ay sumasalungat sa Theses No. 4 ni Tooley dahil ginagawa nitong mali ang pagpatay sa mga potensyal na tao o mga organismo na magiging tao.

Ang ikalawang punto ay nagpapawalang-bisa sa tanong na "Sa anong punto sa pag-unlad ng isang organismo ng tao ito nagiging isang tao?"

Ang ikalawang tanong ni Tooley (p. 304) ay "Kung ang katangiang nagpapakita na isang tao ang isang bagay ay may iba't ibang antas, at may moral na kahalagahan sa anumang antas ito naroroon; sa anong punto sa pag-unlad ng isang organismo ng tao ito nagsisimulang maging mali - kahit na sa pinakamababang antas - ang pagpatay dito?"

Upang suriin ang mga batayan ng katangian ni Tooley kinakailangan ang ilang pagsusuri ng wika.

Pangmatagalan: nagtatagal o nagpapatuloy, mula sa magtiis – magpatibay o palakasin; sa hindi tuwirang paraan magpatuloy o tiisin, at sa tuwirang paraan panatilihin; at pati na rin ang maranasan, mapagtiisan, suportahan o bilang isang katangian na hindi bumibigay. Ang konsepto ng pagtitiis nang walang pagtutol, upang magpasakop at pagtiisan at pahintulutan.

Paksa: Sa pilosopiya ito ang substance kung saan ang mga aksidente o pag-uugali ay likas at maaaring isa ring bagay na may tunay na sariling pag-iral. Ang pangunahing kahulugan nito ay bilang isang taong nasa ilalim ng kapangyarihan ng isang monarko o naghaharing prinsipe (o espirituwal na panginoon), na may katapatan sa isang pamahalaan o naghaharing kapangyarihan; sakop ng mga batas nito at nagtatamasa ng proteksyon nito. Napapailalim sa pagpapasakop ang paksa ay mas mababa, umaasa, nasasakupan; na sumusunod sa iba at sa batas ito ay nauunawaan bilang "Isang bagay kung saan ang isang karapatan ay ginagawa." (Oxford Universal Dictionary, 3rd Ed. Rev 1964, pp. 2057-2058),

Hindi Pansamantala: hindi panandalian ngunit hindi rin nagaganap sa bawat sandali,

Interes: ay ang kaugnayan ng pagkakaroon ng interes sa isang bagay, sa pamamagitan ng pagkakaroon ng karapatan o titulo sa; isang pag-angkin o bahagi sa o legal na interes sa isang bagay, kabilang ang ari-arian o sa mga espirituwal na pribilehiyo o isang pag-angkin sa anumang bagay o ng anumang pinansyal na interes. Ang interes na ito ay umaabot sa kaugnayan ng pagkakaroon ng interes o naapektuhan sa pakinabang o pinsala lalo na ang isang kapaki-pakinabang na relasyon o ng kahalagahan. Maaari rin itong magdala ng kakayahang mapinsala.

Sa pamamagitan ng proseso nito ng pag-unlad ang isang foetus ay magiging pangmatagalan at sa kahulugan ito ay dapat maging isang nilalang na may karapatan, kahit na iyon ay nangangahulugang pagtatapos nang maaga ng ina o ikatlong partido. Maaaring magtalo ang ilang pilosopo na ang foetus ay hindi kailangang maging paksa ng kamalayan o isang tao. Dapat iyong tanggihan sa lahat ng batayan na narito. Ang ina at foetus ay likas na mas mababa at dumedepende sa iba't ibang antas, at lahat ng mga partidong may kinalaman kabilang ang foetus sa loob ng normal na paggamit ng Ingles ay may kakayahang magkaroon ng hindi pansamantalang interes.

Ang katanungan ng isang paksa bilang substance kung saan ang mga aksidente o pag-uugali ay likas ay nalamang may kahalagahan. Ang katangian ng pagiging isang makatuwirang adult ay bunga ng patuloy na proseso ng pag-unlad na nakadepende mula sa paggawa ng isang genetic code na resulta ng pagsasama ng gametes. Ang mga katangian ng indibidwal ay nakapaloob sa genetic information ng zygote at ang katuparan o pagtupad ng potensyalidad para sa pagiging ay bunga ng tamang pag-unlad ng isang nakadependeng paksa. Sa bawat yugto ng pag-iral nito ito ay talagang isang paksa kung saan isinasagawa ang mga karapatan.

Ang antas ay katanggap-tanggap lamang bunga ng moral relativism na kinakailangang may kasamang pagkiling ng mga karapatang moral at etikal na bunga ng nagbabagong legal at sanhi ng istruktura. Ang argumento na ang tao ay mas sopistikado kaysa sa chimp na mas sopistikado kaysa sa pusa ay hindi dapat ipagkamali sa moral relativism. Mula sa argumentong ito tama ang Nazi Germany sa paggamit ng kanilang pribilehiyo sa pamamagitan ng kapangyarihan.

Pagpapalaglag at Paggawa ng Desisyon sa Lipunan

Ang pagpapalaglag at pagpatay ng sanggol sa mga Griyego ay humantong sa isang eksperimento sa mga Griyego sa Lesbos. Ang feminist na pag-aalis ng lalaki ay naging paglihis na, ayon sa alamat, naayos ni Hercules sa pamamagitan ng pagpatay sa Lesbians. Ayon sa kasabiha ng Tsino "ang nangyari na minsan ay siguradong mangyayari muli." Ang paghahati ng lipunan batay sa kasarian bilang kabaligtaran ng paghahati ng mga tungkulin sa loob ng lipunan ayon sa kasarian ay isang paglihis na hindi tinatanggap sa kasaysayan ng tao at palaging nagreresulta sa karahasan.

Sa hinaharap ang pagpatay ng foetus mula sa produksyon ng mga embryo para sa mga pamalit na bahagi o kahit nasa ilalim ng kontrata ng mga indibidwal ay magiging isang mahalagang isyu. Ang paglalaan ng ganitong mga mapagkukunan sa pamamagitan ng mga salik ng pera ay mangyayari. Ang pinakahuling anyo nito ay mangyayari bilang cloning, na higit pang magpapakomplika sa moral na debate.

Kapag naging katanggap-tanggap ang pagpatay sa isang potensyal na nilalang, iyon ay, isang fertilized na ovum (mahati man ito o hindi sa magkakatulad na bahagi) sa mga batayan maliban sa pisikal na kaligtasan ng ina, ang pangmatagalang kapakanan ng lipunang iyon ay nasa panganib at sa huli ay mawawala ang karapatan ng lipunang iyon na umiral.

Ang mga kasaysayan at kasalukuyang obserbasyon na nabanggit sa itaas tungkol sa mga dahilan para sa pagpapalaglag ay nagpapakita na ang pagkasira ng lipunan at pansariling interes na nagbubunga ng pangangailangan para sa pagpapalaglag ay naglilimita sa pagkakaisa ng lipunan na nangangailangan ng ganap na pagsunod. Ang mga kasunod na mga limitasyon sa kapakinabangan at kapakanan ay malaki. Ang ganitong mga kondisyon ay panandalian lamang.

Tulad ng sabi ni Sumner,

“Ang isang sistema na nagpapahintulot sa bawat indibidwal na layuning pataasin ang kapakinabangan sa bawat indibidwal na kaso ay hindi rin mapapataas ang kapakinabangan ng mahabang panahon." (Sumner p.193).

Tulad ng sinabi niya, ito ay nagbibigay sa mga utilitarian ng prima facie na dahilan para sumunod sa mga patakaran ng lipunan kahit na maaari itong magdulot ng cost utility sa partikular na sitwasyon “sapagkat sa gayon ay nakakatulong sila sa pagpapalakas ng isang mabisang sistema” (ibid).

Tama siyang bigyang-diin na “ang moralidad ng lipunan na mapataas ng kapakinabangan ay walang ganap na mga tungkulin at walang ganap na mga karapatan” (ibid).

Nakikita ni Sumner ang isang indirect theory of the right na may potensyal iwasan ang kahigpitan ng absolutism at ang pananamantala sa indibidwal sa pamamagitan ng direktang pag-apila sa kapakinabangan. Maiiwasan din nito ang kawalang katiyakan ng intuitionism. Sa gayon ang mahalagang proteksyon sa integridad ng mga indibidwal ay nasisiguro. "Ang mga karapatan ay maaaring seryosohin nang hindi itinuturing na pangunahing moral" (ibid).

Ang kawalang katiyakan ng intuitionism ay malinaw na sa larangan ng jurisprudence sa loob ng ilang panahon tulad ng naipaliwanag sa pahayag tungkol sa jurisprudence na sumusunod sa mga alalahanin sa moral at etikal na sumusunod mula sa Wolfenden Report. Gayunpaman ang intuitionism ay nangyari lamang dahil sa pagpapakilala ng relativism at hindi problema sa absolutism. Ang kahigpitan ng absolutism ay nagiging problema lamang kung ang mga moral na istruktura ay may depekto o maling pagpapakahulugan. Ang direktang apila sa kapakinabangan ay talagang nananamantala sa indibidwal at kaya ang anumang utilitarian theory of the right ay dapat na hindi direkta o ang indibidwal ay magdurusa. Ang mga karapatan ay walang ganap na kahulugan sa direkta o hindi direktang utilitarianism ngunit sa direktang utilitarianism ay halos wala na itong kahulugan.

Ang pagtatanggal ng mga karapatan na inilaan sa foetus sa ilalim ng Utilitarianism at Hedonism ay hindi nalilimitahan sa foetus. Walang lohikal na dahilan kung bakit hindi dapat sistematikong wasakin ng relativism ang anumang iba pang kategorya ng species ng tao sa pamamagitan ng parehong mga moral na prinsipyo. Labis itong tinatanggap ni Sumner sa kanyang pagtatangkang iwasan ang pananamantala sa indibidwal na kasama ng utilitarianism nang hindi tinatalikuran ang relativism at utilitarian theory bilang bunga.

Para kay Sumner ang utilitarianism ang pundasyon para sa isang katamtamang pananaw sa pagpapalaglag. Ang direct utilitarian theory of the good na isinama sa isang hindi indirect theory of the right ay maaaring magsilbing malalim na istruktura para sa mga moral na patakaran na naglalaan ng partikular na mga karapatan at tungkulin.

Ang eksaktong mekanismo na iminumungkahi ni Sumner para sa pag-uugnay ng direct utilitarian theory of the good at indirect theory of the right bilang istruktura para sa mga moral na patakaran na naglalaan ng mga partikular na karapatan at tungkulin ay hindi masyadong malinaw.

Ang isang katamtamang pananaw sa pagpapalaglag batay sa utilitarianism ay maaari lamang makamit sa pamamagitan ng paggawa ng pagkakaiba sa primary at secondary moral status sa mga bagay at sa ganitong paraan ay malutas ang katayuan ng isang foetus sa secondary object na may secondary rights. Ang linyang ito ay binuo din ni Tooley. Sa ganitong paraan ang pagtutol sa anumang pagpapalawak ng criminal o torts law sa foetus, o sa katunayan, sa anumang legal na karapatan na maipagtatanggol ay maaaring suportahan.

Ngunit ito ay walang katuturan bilang utilitarian na proteksyon ng isang social entity ay maaari lamang makuha sa pamamagitan ng pagbibigay ng pantay na katayuan sa foetus bilang mahalagang elemento ng lipunan bilang potensyalidad para sa pag-iral. Ang mga moral at etikal na alalahanin ng jurisprudence ay nasuri at ang mga alalahanin sa proteksyon ng mga mahihina sa loob ng batas na tinitiyak ang moral at aktuwal na pagkakapantay sa harap ng batas ay hindi umaasa sa anumang naunang teorya ng karapatan para sa pagpapatupad nito. Ang atake ni David Hume sa kathang-isip ng kasunduan sa isa’t isa at kusang-loob na samahan at ang pagtuturo sa papel ng karahasan sa pagbabago at paglikha at pagkasira ng mga kaharian at gobyerno (na kasama sa Jeremy Waldron's Nonsense upon Stilts, Methuan, London 1987, p.19, (mula sa Hume's Of the Original Contract) ay wastong nakita ni Waldron na hindi naglilimita sa paggalang na ibinibigay sa mga karapatang pantao batay sa kalikasan ng tao.

“Ang katotohanan na ang kapangyarihan ay batay sa karahasan mula pa noon at hindi sa kasunduan ay maaaring makasira sa teorya ng obligasyon sa politika, ngunit wala itong ginagawa upang pabulaanan ang pahayag na ang kapangyarihan ay dapat ngayon gamitin sa isang responsableng moral na paraan. Wala nang ibang paraan upang ang kasunduan sa lipunan ay magpatuloy bilang isang mahalagang ideya sa politika” (ibid p.20).

Ang pagpapahayag ng mga karapatan ng babae sa kanyang sariling katawan sa diwa ay isang pagpapahayag ng egoism at individualism kung saan ang individualism ay isang pagpapalawig ng modern liberal theory of rights na binibigyang-diin ang pagbibigay-katwiran-sa-indibidwal sa sukdulan higit pa sa iba pang mga paraan ng pagiging lehitimo sa lipunan gaya ng pagbibigay-katwiran-sa-komunidad o pagbibigay-katwiran-sa-bayan-kabuuan-ng-kasaysayan-nito (tulad ng tinukoy ni Waldron sa pahina 183).

Para kay Waldron:

"Ang mga isyung itinataas nito ay mga komplikadong bagay. Tiyak na ang balangkas ng pagbibigay-katwiran sa politika ay hindi sapat kung nakatuon lamang ito sa indibidwal interes ng mga direktang kabilang" (ibid).

Ngunit "ang teorya ng karapatan ay hindi maaaring maging isang komprehensibong moral na teorya." Sa pamamagitan ng likas na katangian nito ang teorya ng karapatan ay individualistic. Ang mga karapatan ay naglalayong tiyakin ang mga kabutihan para sa indibidwal: ito ay isang pangunahing bunga ng lohikal na anyo ng mga ito.

Ang karapatan ay laging karapatan ng isang tao, at hindi natin sinusubukan tiyakin ang mga bagay bilang isang karapatan maliban kung may isang indibidwal o mga indibidwal na ang mga karapatan ang ang pinag-uusapan (ibid p.185).

Nagpatuloy si Waldron sa pagsasabi na:

“Ang pinakakapani-paniwalang pagsusuri kamakailan ng terminong karapatan ay nagpapakita ng karapatan bilang pagpapatibay ng ugnayan sa pagitan ng mga interes ng indibidwal at ang pagpapataw ng mga tungkulin sa lipunan.”

Ang ugnayan sa pagitan ng interes at tungkulin ay sa individibidwal. Ang bumaling sa Individualism at Egoism sa teorya ng karapatan ay isang recipe para sa kapahamakan ng lipunan (salungat sa Morals by Agreement ni Gauthier). Wastong inilalantad ni Waldron ang pag-atake ni Hegel sa mala-kontratang pananaw ni Kant tungkol sa pag-aasawa.

“Ang pag-aasawa, ayon sa kanya, ay hindi isang kontrata sa pagitan ng mga indibidwal na may kasarinlan; at bilang isang moral na institusyon ito ay masisira kung ang kalalakihan at kababaihan ay titingnan ito sa ganitong paraan. Kahit na ito’y batay sa kasunduan, ito ay, ayon kay Hegel, tiyak na isang kontrata upang lampasan ang pananaw ng kontrata na lampasan ang pananaw ng indibidwal na naggigiit kanyang mga karapatan” (ibid. p. 188).

Sa mga perpektong sitwasyon ng pamilya ang mga relasyon ay kadalasang pinamamahalaan ng kusang-loob na pagmamahal gaya ng tinutukoy ni Sandel sa Liberalism and the Limits of Justice na sinipi ni Waldron. “Ang mga indibidwal na karapatan at magkasamang na proseso ng pagpapasya ay bihirang kabilang, hindi dahil laganap ang kawalan ng katarungan kundi dahil napapalitan ito ng diwa ng pagkamapagbigay kung saan bihira akong magsabi ng patas kong bahagi" (ibid).

Ang pagkakaroon ng mga karapatan ay para lamang gawing pangkalahatan ang seguridad ng indibidwal kung sakaling masira ang mga relasyon ng kasunduan.

Mula sa panukala ni Waldron na “Ang isang karapatang pantao ay isang moral na posisyon na may kaugnayan sa isang partikular na mahalagang uri ng interes ng indibidwal,” (ibid p.179) ang ilang ideya ay maaaring makuha mula sa moral na posisyon ng liberal na pananaw sa pagpapalaglag.

Ang indibidwal na interes na binigay ng kahalagahan dito ay ang sa babae higit sa tinatawag na kawalan ng interes ng foetus at ng iba pang mga partido.

Ang pagkawasak ng extended family at ang kasunod na pagbabago sa mga relasyon ng pamilya at sa relatibong posisyon ng bata sa istruktura gaya ng nakabalangkas noon ay humantong sa lumalaking pagkahumaling sa mga indibidwal na karapatan at mas partikular sa pagbaluktot ng relasyon ng lalaki/babae. Ang lumalalang pansamantalang mga relasyon ay humantong sa pangangailangang igiit ang kahalagahan ng mga karapatan at interes ng babae kaysa sa kanyang foetus at ang pagnanais patayin ang foetus na iyon.

Ang teorya ng karapatan ay inatake sa mga batayan ng egoism nina Bentham at Burke na nagkomento na ang layunin ng Declaration of Rights ay tila upang palakasin ang mga makasarili at hindi panlipunang mga hilig samantalang, kanilang ipinahayag, na ang pangunahing pangangailangan ng anumang lipunan ay ang pagpipigil at disiplina ng mga ito. (pp. 48 at 105 ayon sa sinipi ni Waldron sa p.190) at iginiit ni Marx na ang mga karapatan ng tao ay ‘walang iba kundi ang mga karapatan ng .... egoistic na tao, taong nahiwalay sa ibang tao at sa komunidad .... Ang karapatan ng pagiging makasarili’” (ibid p. 190).

Ang mga solusyon ni Marx ay tila nagbunga ng paglihis na sumira sa mga karapatan sa pangkalahatan at sa Utilitarian Theories of the Good of the State na sumira sa maraming pangunahing relasyon at pagiging produktibo ng tao, ipinagkakaloob sa Estado ang karapatang sumira sa batayang sa Utilitarian relativism.

Tila naunawaan nina Bentham at Burke ang hindi panlipunang aspeto ng hindi pinipigilang pag-uugali. Walang nang mas angkop na paratang ng egoism bilang pang-aabuso sa konsepto ng teorya ng karapatan kundi sa isyu ng pagpapalaglag.

Ang pagkasira ng posisyon ng babae sa extended family at ang kawalan ng mga kondisyon ng seguridad at kapakanan at kalayaang na nagmumula sa maibiging pagmamalasakit ay tila patuloy na dahilan para sa posisyon.

Kung saan ang relativism ay inilapat sa moralidad at teorya ng karapatan nagkakaroon ng salungatan sa paghahangad ng kabutihan.

Ipinakita ng utilitarian relativism na lalong binabalewala ng mga tao ang kapakanan ng grupo sa mga desisyon kung saan ang mga desisyon ay naglalayong unahin ang indibidwal na kapakanan, (maliban sa mga matinding kaso sa digmaan). Ang mga desisyon ng indibidwal ay kailangang nasa loob ng isang sumusuporta at kumokontrol na grupo upang mapanatili ang pangmatagalang kaligtasan ng grupo.

Lumilitaw na 97% ng mga pagpapalaglag sa United States ay para sa mga kadahilanan ng kaginhawahan. Tanging 3% lamang ang para sa proteksyon ng buhay ng ina, panggagahasa o incest. Tinatayang 55 milyong mga foetus ang ipapalaglag sa buong mundo noong 1989 o humigit-kumulang siyam na sapilitang pagpapalaglag sa bawat dalawampung buhay na isinilang. Ang bilang na ito ay tumataas taon-taon sa exponential rates.

Ang isang pangunahing salik ng pagpapalaglag sa mga Tsino at Indiyano at Asyano sa Britanya ay ang pagpili ng kasarian. Sa pamamagitan ng ultrasound techniques maaaring matukoy ang kasarian ng foetus at sa limitadong pagpaplano ng pamilya mas pinapaboran ang lalaki at ang babaeng foetus ay pinapalaglag. Ang pangmatagalang epekto nito sa balanseng lipunan ay malinaw at hindi maaaring pahintulutan. Ipinapasok nila ang pag-uugaling ito sa mga bansang kanluranin kung saan sila lumipat.

Ang mga konsepto ng aktibidad ng utak sa bahagi ng isang tao bilang panukat ng buhay ngayon ay nagpapatunay na ang isang foetus ay may hiwalay na brain wave activity mula sa ikapitong linggo at samakatuwid ay buhay. (Ronald S Toth, Plain Truth Magazine, Oct. 1989, p. 18-20). Mula sa genetic structure nito ito ay isang indibidwal na entidad bago ang petsang ito at umaasa sa babae para sa pag-unlad at suporta. Ang biblikal na kahulugan ay nagsasaad na sa pamamagitan ng produksyon ng dugo sa zygote mayroon na itong buhay. Ito ay umaasa sa lipunan para sa proteksyon at regulasyon ng mga kilos na may kaugnayan dito tulad ng bawat indibidwal na kinokontrol at may parehong karapatan na makatanggap ng nararapat na pagsasaalang-alang at proteksyon ng mga interes nito. Ang foetus ay hindi responsable sa isang sira at makasariling lipunan.

Ang resulta ng indibidwal na pangunguna ng mga kagustuhan sa loob ng patuloy na nasisirang istruktura ng lipunan at pamilya ay:

ang lumalaking populasyon ng matatanda, na nag-uudyok ng pansariling interes, unti-unting nawawalan ng kakayahang alagaan ang sarili at samakatuwid umaasa sa immigration para sa mga serbisyo at lalong nakadepende sa pinansyal na patubo nang hindi nagtatrabaho dahil sa pisikal na pagdepende. Ang ganitong lipunan ay hindi magtatagal at hindi karapat-dapat na magpatuloy. “Nilalamon ng mga dayuhan ang kanyang lakas, at hindi niya ito nalalaman. Oo, mga uban ay nakasabog sa kanya, at hindi niya ito nalalaman.” (Oseas 7:9).

Kaya ang pagpatay sa potensyal na pag-iral sa mahina at walang kalaban-laban ay hindi maaaring pahintulutan sa anumang lipunan. Kaya ang pinakadakilang mga pantas sa kasaysayan ng mundo ay nagkakaisang kinondena ang ganitong gawain.

Para sa paunang kondisyon na 'Kung hindi pinahihintulutan na pumatay ng mga tao' dapat itong tanggapin batay sa ibinigay na makasaysayang pagsusuri na ito ay hindi pinahihintulutan. Gayunpaman, mula sa naunang pagsusuri ng foetus at ng mga moral at etikal na alalahanin ng jurisprudence hindi rin pinahihintulutan pumatay ng mga potensyal na tao.

Pananagutan ng pamilya ang protektahan ang buhay ng bayan. Itataas ng Diyos ang ating kaligtasan: ang Mesiyas ay babalik upang iligtas ang mga taimtim na naghihintay sa kanya. Hanggang sa panahon na iyon ang Iglesia ay sinusubok at dinadalisay sa mga apoy ng pag-uusig. Ang sinumang bata na nagbabanta sa buhay ng isang magulang ay mawawalan ng kanyang sariling buhay gaya ng nakita sa mga teksto sa itaas. Ito rin ay sinusuri sa araling Law and the Sixth Commandment (No. 259).

Ang mga Pambansang Responsibilidad sa ilalim ng Ikaanim na Utos

Ang responsibilidad na magbigay ng buhay

Kasama ng konsepto ng legal na kontrol ng buhay, mayroon din tayong konsepto na magbigay ng buhay o bumuhay.

Deuteronomio 32:39 Tingnan ninyo ngayon, ako, samakatuwid ay Ako nga, at walang diyos liban sa akin; ako'y pumapatay at ako'y bumubuhay; ako'y sumusugat at ako'y nagpapagaling; at walang makakaligtas sa aking kamay. (AB01)

Ang Diyos ay walang kapantay; sa halip Siya lamang ang Diyos at nagbibigay ng buhay at kumukuha ng buhay. Ang Kanyang kamay ang humahawak sa paghuhukom. Kaya ang pagkuha ng buhay sa paglalang mula sa pagbagsak ay tinutuwid sa pamamagitan ng pagbibigay ng buhay sa pagkabuhay na mag-uli (tingnan ang mga aralin ng Doktrina ng Orihinal na Kasalanan Bahagi I Ang Halamanan ng Eden (No. 246); Doktrina ng Orihinal na Kasalanan Bahagi II Ang mga Henerasyon ni Adan (No. 248) at Ang Pagkabuhay na Mag-uli ng mga Patay [143]). Ang Diyos samakatuwid ay napapailalim sa Kanyang sariling mga kautusan at gumagawa ng kabayaran para sa anumang aksyon na Kanyang ginawa, o iniutos, sa proseso ng paglalang.

1Samuel 2:6 May kapangyarihan ang Panginoon na patayin o buhayin ang tao. May kapangyarihan siyang ilagay sila sa lugar ng mga patay o kunin sila roon. (ASND) (cf. Is. 43:13).

Hiningahan ni Yahovah-Elohim ng hininga ng buhay ang ilong ni Adan (Gen. 2:7). Gayundin sa pamamagitan ng parehong elohim ay natatanggap natin ang hininga ng Banal na Espiritu (cf. Juan 20:22-23).

Hinahatulan ng Diyos ang mga tao ng kamatayan para sa kasalanan at paglabag sa kautusan. Kaya, nakikita natin na ang paglabag sa ikaanim na utos ay nagdadala ng parusang kamatayan, na siyang parusa sa bawat pagkakataon ng paglabag sa mga utos ng Diyos. Ang pinakamataas na parusa para sa paglabag sa kautusan ay kamatayan, mula sa unang utos hanggang sa ikasampung utos (Ex. 22:22-24; Deut. 24:14-17). Ang mga utos ay nakabatay sa pagsasauli at pagpapanumbalik, ngunit ang parusa para sa paulit-ulit na paglabag at pagtangging sumunod ay kamatayan sa bawat pagkakataon.

Ang bansa ay may tungkuling panatilihing buhay ang mga ipinanganak doon, mga dayuhan, at mga banyaga sa mga lupain.

Levitico 19:9-10 “Kapag inyong ginagapas ang anihin sa inyong lupain, huwag ninyong gagapasan ang inyong bukid hanggang sa mga sulok nito, ni huwag ninyong titipunin ang mga nalaglag sa inyong ginapasan. ¹⁰Huwag uubusin ang bunga ng inyong ubasan, ni huwag ninyong titipunin ang mga nalaglag sa inyong ubasan; iiwan ninyo ang mga iyon para sa mga dukha at sa dayuhan: ako ang Panginoon ninyong Diyos. (AB01)

Ang kautusan ay nagbibigay proteksyon sa mga may kapansanan mula sa pananakit at mula sa hindi makatarungang pananamantala.

Levitico 19:14 Huwag mong mumurahin ang bingi, ni maglalagay ng katitisuran sa harap ng bulag, kundi katakutan mo ang iyong Diyos: Ako ang Panginoon. (AB01)

(Sixth Commandment The Law of God, Vol. 1, p. 133).

Ang mga Probisyon ng Kautusan ng Diyos tungkol sa pagpapalaglag at sadyang pagpatay

Pagpapalaglag

Ang pagpapalaglag ay itinuturing na paglabag sa ikaanim na utos maliban sa isang batayan. Ang tanging dahilan ay kapag may ibang kautusan na nalabag: kapag ang buhay ng magulang ay nanganganib dahil sa bata, kung gayon ang bata ay pinapatay.

Ito ay sumasalamin sa ikalimang utos, at ang ikaanim ay sumusunod mula sa ikalima at binibigyang-kahulugan ito. Kaya hindi maaaring hayaang patayin ng bata ang magulang; ito ay lohikal na naaayon sa mga Kautusan ng Diyos. Ang unang limang utos ay tumutukoy sa mga responsibilidad ng indibidwal sa Diyos at sa pamilya sa lipunan, bilang manlilikha at magulang. Ang huling limang utos ay may kaugnayan sa pakikisalamuha sa lipunan. Hindi maaaring makapinsala o maging sanhi ng kamatayan ng magulang nito ang isang bata nang walang parusa.

Exodo 21:15 Ang manakit sa kanyang ama o sa kanyang ina ay papatayin. (AB01)

Samakatuwid ang pagpapalaglag ay pinahihintulutan sa ilalim ng Kautusan ng Diyos upang iligtas ang buhay ng ina.

Pinsala sa pagkalaglag ng bata

Ang parusa para sa pagkakalaglag ng bata sanhi ng karahasan ay ayon sa mga kabayaran sa pinsala, ayon sa itinakda ng at sa pamamagitan ng hukuman ng bansa.

Exodo 21:22-25 “Kung mag-away ang dalawang lalaki at makasakit ng isang babaing nagdadalang-tao, na anupa't makunan, at gayunma'y walang pinsalang sumunod, pagbabayarin ang nakasakit, ayon sa iaatang sa kanya ng asawa ng babae; at siya'y magbabayad ng ayon sa ipasiya ng mga hukom. ²³Subalit kung may anumang pinsalang sumunod, magbibigay ka nga ng buhay para sa buhay, ²⁴mata sa mata, ngipin sa ngipin, kamay sa kamay, paa sa paa, ²⁵pasò sa pasò, sugat sa sugat, hagupit sa hagupit. (AB01)

Ang pagtangging humarap sa hukuman, at ang paglikha ng kaguluhang kasunod nito, ay dapat matukoy ayon sa parusa sa pinsala. Kaya ang parehong partido ay dapat sumunod sa hukuman at sa mga desisyon nito, at anumang kaguluhan o pinsalang dulot ng alinmang panig bilang paghihiganti ay parurusahan bilang ganti ayon sa pinsalang idinulot. Ito ay alinsunod sa kautusan na nagsasaad: “huwag mong lalapastanganin ang elohim o ang pinuno ng bayan.”

Sadyang Pagpatay

Ang walang pahintulot na pagkuha ng buhay ay sadyang pagpatay. Tinutukoy ng kautusan ang mga partikular na pagkakataon at kalagayan kung saan ang isang tao ay maaaring hatulan ng kamatayan. Ang lahat ng walang pahintulot na pagkuha ng buhay ay sadyang pagpatay; kaya ang ikaanim na utos, “Huwag kang papatay,” ay wastong nauunawaan bilang “Huwag kang sadyang papatay.”

Ang pagkuha ng buhay ay hindi lamang pinahihintulutan, kundi sapilitan sa ilalim ng kautusan sa ilang pagkakataon, tulad ng ipinakita sa itaas. Bukod dito, ang mga uri ng krimen ay nangangailangan ng iba't ibang antas ng aplikasyon ng kautusan. Ang paglabag sa ikaanim na utos ay nangangailangan ng parusang kamatayan, samantalang ang paulit-ulit at sinadyang paglabag lamang sa ilang iba pang utos ang magdudulot ng parusang kamatayan; gayunpaman, sa huli lahat ng ito ay maaring magdulot parusang kamatayan (cf. Blg. 15:32-36). (cf. ibid, p. 146).

Allen, Reginald E.	Greek Philosophy: Thales to Aristotle, The Free Press London, New York. 1966
Aristotle.	Metaphysics, Tr. Hippocrates G Apostle - Peripatetic Peripatetic Press. 1979
Asheri, Michael.	Living Jewish, Everest House USA 1980
Brooks, J. et al.	Ill Conceived Law and Abortion Practice In New Zealand, Caveman NZ 1981
Coxe, A Cleveland et al.	The Ante-Nicene Fathers Vols. 1-10, T & T Clarke Eermans Michigan 1987
David , H.P., Freidman, H. L, Van der Tak, J., Sevilla, M.J. eds.	Abortion in Psychosocial Perspectives, Trends in Transnational Research Springer N.Y. 1978.
Devlin, Patrick.	The Enforcement of Morals, Oxford University Press 1965
Francome, Colin.	Abortion Practice in Britain and the United States, Allen and Unwin 1986
Goodin, R.E.	Protecting the Vulnerable A Reanalysis Of our Social Responsibilities, University of Chicago Press USA 1985
Grant, J.P.	The State of the World's Children 1982 – 1983, Oxford University Press N.Y. 1982
Hastings, J et al.	Encyclopedia of Religion and Ethics, V ols. 1-12 and Index, T & T Clark Scholar Press Ilkley 1980
Herberman, C G et al.	The Catholic Encyclopedia, Vols. 1-15 Plus Supps, Appleton New York 1907
Horden, Anthony.	Legal Abortion: The English Experience, Pergamon Press UK 1971
Hursthouse, Rosalind.	Beginning Lives, Blackwell Oxford UK 1987
Kent, P.W. Ed	New Approaches to Genetics, Oriel Press Stocksfield 1978
Lecky.	History of European Morals, London 1890
Merton, Andrew H.	Enemies of Choice The Right-to-Life Movement and its Threat to Abortion, Beacon Press Boston 1981
Mills, L H.	A Study of thee Fiv e Zarathushtrian Zoroastrian) Gathas, AMS Press New York 1977
Morris,George	Overpopulation: Everyone's Baby, Priory Press Ltd. 1973
Nilsson, Lennart.	A Child is Born, Faber 1977
Potts, M., Diggory, P. Peel, J	Abortion, Cambridge University Press London 1977
Rorvik, David M.	In His Image, Nelson Australia 1978
Rushdoony, Rousas John.	The Institutes of Biblical Law, Craig Press USA 1973
Saunders, J L.	Greek and Roman Philosophy after Aristotle, Free Press USA 1966
Sumner, L.W.	Toward A Credible View of Abortion, Canadian Journal of Philosophy, Vol. 4, No. 1. 1974 pp.163-181
Sumner, L.W.	Abortion and Moral Theory, Princeton 1981
Thompson,J, J,	A Defence of Abortion, Philosophy & Public Affairs, Vol.1, No.1 1971 pp.47-56
Tooley, Michael.	Abortion and Infanticide, Oxford 1985
Waldron, Jeremy Ed.	Nonsense Upon Stilts, Bentham, Burke and Marx on the Rights of Man, Methuen London & N.Y. 1987
Weiner, Norbert.	Human Use of Human Beings, Eyre & Spottiswoode London 1950
Zaehner, R C ed.	The Concise Encyclopaedia of Living Faiths, Hutchinson London 1959
Zaehner , R C.	Hindu Scriptures, Dent London 1984
Zimmer, Heinrich.	Philosophies of India, Ed. Joseph Cam bell Bollingen Series XXVI Princeton University Press

PO Box 369, WODEN ACT 2606, AUSTRALIA