Pagsisisi at Bautismo [052]

Dapat basahin kasabay ng audio

Ang mga doktrina tungkol sa predestinasyon

Ang pagpasok sa Kaharian ng Diyos ay isang gawa ng biyaya. Walang sinumang makakalapit sa Diyos sa pamamagitan ng kanyang sariling pang-unawa. Hindi ito isang prosesong intelektwal. Kung gayon ito, ang mga akademiko ang unang makakapasok sa Kaharian ng Diyos. Ngunit maliwanag na hindi sila ang mga unang papasok, batay sa kanilang mga sinasabi.

Lahat ng tao ay nagkakasala. Ang sangkatauhan ay walang Banal na Espiritu. Samakatuwid ang pag-iisip ng tao ay salungat sa Diyos. Kaya't sinasabi ng Kasulatan na ang kaisipan ng laman ay pagkapoot laban sa Diyos (Rom. 8:7). Ito ay isinalin bilang: the mind that is set on the flesh is hostile to God sa RSV. Ang dahilan ay ang kalikasan ng Diyos ay naipapasa sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Kung wala ang Banal na Espiritu ay salungat tayo sa Kautusan dahil wala tayong kalikasan ng Diyos. Ang kalikasang iyon ay nagmula sa Diyos bilang sentro ng kabutihan. Ang Diyos ay katotohanan, at ang katotohanan lamang ang makapagpapalaya sa atin (Juan 8:32). Kaya ang katotohanan ay isang konsepto na dumadaloy mula sa Espiritu, na nagpapabanal sa mga hinirang (Juan 17:17-19).

Kaya't hindi tayo maaaring maging bahagi ng Kaharian nang hindi napagkalooban ng Banal na Espiritu. Ang Espiritung iyon ay lumalayo sa kasalanan. Kaya't ang Diyos ay kailangang gumawa ng desisyon na bigyang-daan ang mga hinirang sa Espiritu sa pagkaalam na hindi sila mabibigo. Ginagawa Niya ito mula sa Kanyang divine omniscience. Tayo ay tinawag sa Kanyang kapahingahan, simula kay Cristo (1Ped. 1:20), at nakasulat sa Aklat ng Buhay mula nang itatag ang sanlibutan (Apoc. 17:8). Ang Kanyang mga gawa ay natapos na bago pa itatag ang sanlibutan (Heb. 4:3). Ang mga hinirang ay gawa ng Diyos.

Ang Diyos sa pamamagitan ni Cristo, sa pamamagitan ng Banal na Espiritu, ang nagbubukas ng isipan ng lahat ng hinirang simula sa mga Apostol upang maunawaan ang Kasulatan (Luc. 24:45). Ito ang dahilan kung bakit nagsalita si Cristo sa pamamagitan ng mga talinghaga upang hindi maunawaan ng mga hindi pinili. Kaya't sila ay magbabalik-loob at maliligtas (Mat. 13:10-17) bago sila magkaroon ng kakayahang pumasok sa paghuhukom. Ang Diyos ay maawain at hindi niya ibig na sinuman ay mapahamak (2Ped. 3:9). Kaya sa pamamagitan ng Kanyang divine prescience, ang bawat isa ay tinawag ayon sa Kanyang layunin. Sapagka't yaong mga nang una pa'y Kaniyang nakilala, ay itinalaga Niya na maging katulad ng larawan ng Kaniyang Anak, upang siya ang maging panganay sa maraming magkakapatid. Yaong mga itinalaga Niya, ay Kaniyang tinawag naman; ang mga tinawag ay inaring-ganap naman Niya; at ang mga inaring-ganap ay niluwalhati din naman Niya. Ano ang ating sasabihin sa mga bagay na ito? Kung ang Diyos ay kakampi natin, sino ang laban sa atin? (Rom. 8:28-31). Tingnan din ang araling Predestination (No. 296).

Pagsisisi at pagbabalik-loob

Para mabuhay ang sangkatauhan, o magkaroon ng buhay na walang hanggan, kinakailangan ng Diyos na ito ay magsisi. Maliban kung ito ay magsisi ito ay mapapahamak (Luc. 13:3,5). Si Cristo ay isinugo upang tawagin ang sangkatauhan sa pagsisisi (Luc. 11:32). Sinimulan ni Cristo ang kanyang ministeryo pagkatapos ng pagkabilanggo ni Juan Bautista (Mat. 4:12,17). Ang pagkabilanggo kay Juan ay naganap pagkatapos ng Paskuwa ng 28 CE (Juan 3:22-24; Mat. 4:12) ang Paskuwa pagkatapos ng pagsisimula ng ministeryo ni Juan sa ikalabinlimang taon ni Tiberio (Luc. 3:1). Mula doon ay nagsimulang mangaral si Jesus na nagsasabing: “Mangagsisi kayo; sapagka't malapit na ang kaharian ng langit.” (Mat. 4:17). Inatasan ni Cristo ang kanyang mga alagad na ipangaral ang ebanghelyo ng pagsisisi, na binibigyan sila ng awtoridad laban sa mga demonyo o masasamang espiritu (Mar. 6:7,12; Luc. 10:1,17-20).

Dalawang bagay ang mahalaga sa pagsisisi. Ang una ay ang pagkakaroon ng kaalaman sa kasalanan at ang pagkilala na nagkasala tayo (Rom. 3:23). Pangalawa ay ang kakayahang magbalik-loob sa Diyos sa pamamagitan ng Kanyang Salita. Kaya kailangan tayong bigyan ng kakayahang maunawaan ang kalikasan ng kasalanan at ang nilalaman ng mga Misteryo ng Diyos. Ang mga hinirang ay binigyan ng kapangyarihan laban sa mga demonyo para lamang ipakita na ang kanilang mga pangalan ay nakasulat sa Langit at upang kontrolin ang mga kilos at kalagayang kanilang kinakaharap sa mga espirituwal na laban. Kaya't sila ay may kumpiyansa na mas malakas sila kaysa sa kapangyarihan ng mga demonyo.

Ang pagsisisi ay itinuro bilang panimula sa pag-aalis ng kasalanan (o kasamaan; Mga Gawa 8:22) upang ang mga panahon ng kaginhawahan ay dumating mula sa harapan ng Panginoon; upang Kanyang suguin ang Cristo na itinalaga para sa atin (Mga Gawa 3:19-20).

Si Cristo sa gayon ay hindi isinugo sa atin hanggang magkaroon pagsisisi. Ito ay isang patuloy na proseso. Si Cristo ay isinugo sa isang indibidwal na batayan gayundin minsan at magpakailanman. Ang mga Trinitarian ay nahihirapan sa pag-unawa sa prosesong ito dahil sa hindi pagkaunawa sa Godhead.

Ang mga panahon ng kahangalan, gaya ng tawag dito, ay pinalampas na nga ng Diyos ngunit pagkatapos ni Cristo ay ipinag-uutos niya sa lahat ng tao na magsisi, na nagtakda ng araw ng paghuhukom para sa kanila (Mga Gawa 17:30). Kaya ang pagsisisi ay ipinaabot sa mga Gentil (tingnan din sa Mga Gawa 15:3).

Ang kamalayan sa kasalanan at ang kawalang-halaga ng makasalanan ay ang pangunahing salik sa pagsisisi. Kaya ang pagmamatuwid ang pinakamasama sa mga kasalanan dahil hindi nakikita ng makasalanan ang kanyang sariling kakulangan. Ito ay panlilinlang sa sarili.

Inalis ng Diyos ang ating kasalanan kung gaano ang layo ng silangan sa kanluran (Awit 103:12). Pansinin ang pangkalahatang diwa ng Awit 103:6-14.

Awit 103:6-14 Ang Panginoon ay nagsasagawa ng mga matuwid na gawa at katarungan sa lahat ng naaapi. ⁷Kanyang ipinaalam ang kanyang mga daan kay Moises, ang kanyang mga gawa sa mga anak ni Israel. ⁸Ang Panginoon ay mahabagin at mapagbiyaya, hindi magagalitin at sa tapat na pag-ibig ay sagana. ⁹Hindi siya laging makikipaglaban, ni pananatilihin ang kanyang galit magpakailanman. ¹⁰Hindi niya tayo pinakikitunguhan ayon sa ating mga kasalanan, ni ginantihan tayo nang ayon sa ating mga kasamaan. ¹¹Sapagkat kung paanong ang mga langit ay mataas kaysa lupa, ang kanyang tapat na pag-ibig sa mga natatakot sa kanya ay gayon kadakila! ¹²Kung gaano ang layo ng silangan sa kanluran, gayon inilayo niya sa atin ang ating mga pagsuway. ¹³ Kung paanong ang ama ay nahahabag sa mga anak niya, gayon nahahabag ang Panginoon sa mga natatakot sa kanya. ¹⁴Sapagkat ang ating kalagayan ay kanyang nalalaman, naaalala niya na tayo'y alabok. (AB01)

Mula sa pagsisisi at pagbabalik-loob sa Diyos ang nagsisising makasalanan ay kinakailangang gumawa ng mga gawang karapat-dapat sa pagsisisi (Mga Gawa 26:20). Dapat nating baguhin ang ating pag-uugali. Ang kasalanan ay hindi nagaganap nang aksidente; ito ay nagmumula sa paghubog ng isip. Ang isip ay nagtatamo ng pangmatagalang alaala na isang physio-chemical reaction sa utak. Kaya mahirap para sa mga tao na labanan ang kasalanan. Dapat nilang baguhin ang mismong mga proseso ng pag-iisip. Ito ang batayan ng tekstong: Give your works to God and He will establish your thoughts. Ito ay ipinahayag sa RSV bilang: Give your works to the Lord and he will establish your plans (Prov. 16:3; cf. din 2Cor. 10:5).

Maaring mas malinaw ang KJV sa pagpapakita ng mas malawak na kahulugan ng pagkilos ng utak. Ito ay isang patuloy na proseso. Ang ilang mga istrukturang panlipunan ay masyado nang malala na hindi na nila malampasan ang kanilang mga suliranin. Winasak ng Diyos ang Sodom dahil hindi na ito maitutuwid sa itinakdang panahon at operasyon ng Plano at ang kanilang kakayahang tanggapin ang pagsisisi. Sa madaling salita napakalayo na nila sa pag-iisip upang tumugon sa mga mensaheng ibinibigay sa kanila. Kaya't ang Panginoon ay hindi pinahintulutan ng mga tao na muling ayusin ang mga bansa sa mga Huling Araw na ito, kahit na ang patotoo ng propesiya at Kasulatan ay nasa harapan nila. Ito ang dahilan kung bakit ang Sodoma ay hahatulan ang ating bayan (Mat. 11:23-24; Mar. 6:11; Luc. 10:12) – dahil mayroon tayong mensahe ni Cristo at sila wala.

Kaya ang tawag ng Diyos ayon sa itinalagang pagkakasunod-sunod ng mga pangyayari ang unang bahagi o yugto ng proseso ng pagpasok sa Kaharian ng Diyos. Alam ng Diyos ang wakas mula sa simula. Hindi niya itatalaga ang mga taong mabibigo. Kaya, marami ang tinawag ngunit kakaunti ang pinili (Mat. 22:14).

Sadyang hindi dinadala ng Diyos ang mga tao sa paghuhukom hangga't hindi sila napapailalim sa proseso. Kaya ang mga tinawag ngunit hindi napili ay bumabalik lamang sa Ikalawang Pagkabuhay na Mag-uli. Halimbawa, lahat ng mga nabautismuhan sa Iglesia sa kasalukuyan at bumalik sa Trinitarianismo ay mapupunta sa Ikalawang Pagkabuhay na Mag-uli. Hindi lamang na dinadala sila sa paghuhukom. Hindi inihahayag ng Diyos ang Kanyang sarili sa kanila. Ang kinakailangan para sa Unang Pagkabuhay na Mag-uli, iyon ay ang pagkakaroon ng buhay na walang hanggan, ang makilala ang Nag-iisang Tunay na Diyos at ang Kanyang Anak na si Jesucristo (Juan 17:3). Ang Juan 17:3 ay angkop sa parehong pagkabuhay na mag-uli at para sa lahat ng tao. Walang mananamba ng huwad na mga diyos, maging sino na nagpapanggap na Cristiano, tulad ng ginagawa ng Trinitarian halimbawa, o ng iba pang huwad na mga diyos, ang magmamana ng buhay na walang hanggan kahit sa Ikalawang Pagkabuhay na Mag-uli. Tuturuan sila mula sa kanilang pagkakamali ng mga hinirang na magiging kanilang mga guro bilang mga espiritung nilalang. Kung hindi sila magsisi sa Ikalawang Pagkabuhay na Mag-uli sila ay mamamatay at susunugin sa Gehenna. Haharapin nila ang pagpipilian sa loob ng isang daang taon (Is. 65:20). Magsisisi sila o mamamatay!

Nalalapat iyon sa bawat kasalanan sa loob ng kategorya ng mga Utos ng Diyos. Ang Una at Dakilang Utos – Ibigin mo ang Panginoon mong Diyos nang buong puso mo, at nang buong kaluluwa mo at nang buong pag-iisip mo (Mat. 22:37; Mar. 12:28; Luc. 20:27-40, cf. Deut. 6:5) – ay sumasaklaw sa unang apat ng Sampung Utos. Ang Ikalawang Dakilang Utos – Ibigin mo ang iyong kapwa na gaya ng iyong sarili (Mat. 22:39, cf. Lev. 19:18) – ay sumasaklaw sa huling anim na Utos. Sa dalawang dakila o sentral na Utos na ito nakasalig ang buong kautusan at ang mga propeta (Mat. 22:40). Kaya ang Sampung Utos ay hindi eksklusibo; sila ang pagpapalawak ng dalawang ito at ang sentro ng Kautusan na ibinigay ng Mesiyas kay Moises sa pamamagitan ng Banal na Espiritu. Ang pagsisisi ang proseso ng pagbabalik sa Diyos sa loob ng Kanyang istruktura (Mal. 3:6-12) (cf. ang serye ng Kautusan sa araling The Law of God (No. L1)).

Ang prosesong ito ng pagbabalik sa Diyos ay nangyayari bilang bahagi ng pagkilos ng pagkilala o pag-alam sa Diyos (Juan 17:3; 10:37-38). Inihahayag ni Cristo ang Ama sa indibidwal matapos silang ibigay ng Ama kay Cristo upang simulan ang proseso (Juan 6:44,57,65). Kaya ang pagtawag ay nagaganap mula sa simula ng sanlibutan at sistematiko. Ito ang una sa tatlong yugto, ang ikalawang yugto ay ang bautismo at ang ikatlo ay patuloy na pagsisisi.

Bautismo

Ang lahat ng awtoridad ay ipinagkaloob kay Cristo pagkatapos ng kanyang pagkabuhay na mag-uli (Mat. 28:18). Inutusan niya ang kanyang mga alagad na humayo at gumawa ng mga alagad mula sa lahat ng mga bansa binabautismohan sila sa pangalan ng Ama, at ng Anak at ng Banal na Espiritu (Mat. 28:19), itinuturo sa kanila na gawin ang lahat ng iniutos ni Cristo. Sa gayon siya ay mananatiling kasama nila hanggang sa katapusan ng panahon (Mat. 28:20).

Ang pagsisisi ay kailangang samahan ng bautismo upang matanggap ang kaloob ng Banal na Espiritu (Mga Gawa 2:38). Hindi natin matatanggap ang Banal na Espiritu maliban kung tayo ay magsisi at mabautismuhan, sa gayon ay ipanganak na muli. Maliban kung tayo ay ipanganak na muli, hindi tayo makakapasok sa Kaharian ng Diyos (Juan 3:3,5). Ang pagsisisi ay isang kondisyon bago ang bautismo at pagtanggap ng Banal na Espiritu. Kaya ang pagbibinyag ng sanggol ay lohikal na hindi katanggap-tanggap dahil salungat ito sa Bibliya. Ang bautismo ang una sa dalawang sakramento lamang ng Iglesia. Ang isa pa ay ang Hapunan ng Panginoon (tingnan ang araling The Sacraments of the Church (No. 150)).

Ang paunang kondisyon ng pagsisisi ay binigyang-diin sa misyon ni Juan Bautista, na siyang pasimula sa bautismo ng Banal na Espiritu kay Cristo (Mar. 1:4,8). Sinabi ni Juan na si Cristo ay magbabautismo sa Banal na Espiritu at sa apoy, na tumutukoy sa mga hindi nagsisisi (na inilarawan bilang dayami) (Luc. 3:16-17).

Ang Banal na Espiritu ay ipinagkaloob sa utos ng Diyos. Sa pamamagitan ng kahilingan, na ipinapahiwatig ng pagpapatong ng mga kamay, ang Banal na Espiritu ay pumapasok sa indibidwal. Ang Banal na Espiritu ay hindi ipinagkakaloob ng taong nagpapatong ng kamay sa indibidwal. Ginagawa ito ng tao o mga taong nagpapatong ng kamay bilang kinatawan ng Iglesia na humihiling sa Banal na Espiritu na kilalanin ang kahilingan ng Iglesia at ng indibidwal, at pumasok sa tatanggap para sa anumang aktibidad na kasangkot. Kaya naman ang kondisyon ng opisyal ng Iglesia ay walang kinalaman sa bisa ng proseso. Sinabi ni Cristo na anuman ang talian ng dalawa o tatlo sa inyo sa Lupa ay tatalian sa Langit (Mat. 18:18-20).

Mateo 18:18-20 Katotohanang sinasabi ko sa inyo, na anumang inyong talian sa lupa ay yaong tatalian sa langit; at anumang inyong kalagan sa lupa ay yaong kakalagan sa langit. ¹⁹Sinasabi ko rin naman sa inyo, na kapag nagkasundo ang dalawa sa inyo sa lupa tungkol sa anumang bagay na kanilang hinihiling ay gagawin para sa kanila ng aking Ama na nasa langit. ²⁰Sapagkat kung saan nagkakatipon ang dalawa o tatlo sa aking pangalan, ay naroroon ako sa gitna nila.” (AB01)

Sa gayon ang Espiritu ay ipinagkaloob ng Diyos para sa bawat aspeto ng gawain at hindi ipinagkaloob ng sinumang tao. Ang Banal na Espiritu ay kumikilos bago pa ang bautismo sa pakikitungo sa bawat indibidwal. Inilalapit ng Espiritu ang mga hinirang sa Diyos sa pamamagitan ni Cristo (Heb. 7:25). Ang mga unang bunga ng Espiritu ay ibinibigay sa indibidwal sa bautismo mula sa Roma 8:23, na malinaw na nagsasaad na ang pagkukupkop ay hindi mangyayari hanggang sa pagtubos ng katawan. Kaya tayo ay ipinanganak na muli ngunit patuloy na lumalago sa espiritu araw-araw kay Cristo Jesus hanggang sa makarating tayo sa kaluwalhatian ng Diyos (tingnan ang mga araling The Spirit of Adoption (No. 34) at Born Again (No. 172)).

Ang pagkakaloob ng Banal na Espiritu sa bautismo ay ang tubig sa mga balon ng kaligtasan na ipinangako ng Diyos sa pamamagitan ng Kanyang mga propeta (Is. 12:3). Ang tubig na ito ng Banal na Espiritu ay ang pangako ng Diyos kay Jacob na nakatala sa Isaias 44:3. Ang Panginoong Diyos ang bukal ng tubig na buhay (Jer. 2:13; 17:13; gayundin Zac. 14:8). Ito ang ilog ng tubig ng buhay (Apoc. 22:1). Si Cristo, na nagsasalita tungkol sa Espiritu (Juan 7:39), ay nagsabi na mula sa kanya ang tubig na buhay ay dadaloy (Juan 4:10-14; 7:38, cf. Is. 21:3; 55:1; 58:11; Ezek. 47:1). Ang Israel ay espirituwal na nilinis sa pamamagitan ng tubig mula sa Ezekiel 36:25 na siyang tubig ng buhay o ang Banal na Espiritu. Ang mga hinirang ay kumukuha ng tubig na ito nang walang bayad (Apoc. 22:17).

Patuloy na pagsisisi

Ang pagsisisi ay isang patuloy na proseso at dapat na maging mas malalim habang lumilipas ang mga taon pagkatapos ng bautismo. Ang Iglesia sa Efeso ay tinawag upang magsisi at alalahanin kung saan ito nahulog, at gawin muli ang mga bagay na ginawa nito noong una (Apoc. 2:5). Gayundin ang Iglesia sa Pergamo ay tinawag upang magsisi (Apoc. 2:16); gayundin ang Iglesia ng Tiatira (Apoc. 2:21-22) na iniraratay ang mga apostata sa higaan kasama ng mga huwad na guro ng relihiyon. Ang Iglesia sa Sardis ay tinawag din upang magsisi, o si Cristo ay darating sa kanila na parang magnanakaw sa gabi at hindi nila alam kung anong oras siya darating (Apoc. 3:3). Ang mga iniibig ni Cristo ay kanyang sinasaway at dinidisiplina. Hinihingi niya na sila (sa kasong ito ang mga Laodicea) ay magsikap at sila ay magsisi (Apoc. 3:19). Kaya ang pagsisisi ay tuloy-tuloy para sa lahat ng mga Iglesia ng Diyos na siyang responsibilidad ng lahat (Sant. 5:19-20).

Kaya ang pagsisisi ang paunang kondisyon sa Kaharian ng Diyos. Kung hindi dahil sa mga hinirang na Templo ng Diyos (Lev. 26:12; 1Cor. 3:16-17; 6:19; 2Cor. 6:16; Ef. 2:19-22) at bahagi ng proseso na sinimulan ng Diyos mula sa simula ng sanlibutan ay walang laman na maliligtas na buhay (Mat. 24:22). Pinahintulutan sana ng Diyos na mamatay ang lahat ng sangkatauhan mula kay Adan, tulad ng kagustuhan Niyang lipulin ang mga Nephilim (tingnan ang araling The Nephilim (No. 154)).

Ang Diyos ay kumikilos upang harapin ang sangkatauhan sa pamamagitan ni Jesucristo at ng mga hinirang na isinulat sa Aklat ng Buhay bago ang pagkakatatag ng mundo. Ang mga hinirang ay itinalagang tawagin. Tinawag sila sa pagsisisi. Ang pagsisisi ay may kundisyon sa pagtanggap ng Banal na Espiritu na maaari lamang sumimbolo sa bautismo. Ang pagsisisi ay patuloy mula sa bautismo upang tayo ay lumago sa Espiritu hanggang sa tayo ay maging perpekto at makarating sa pagkukupkop, na siyang pagtubos sa katawan.

Yaong mga nangatutulog ay kailangang mabuhay na mag-uli sa laman upang sila ay maisalin gaya ni Cristo bilang handog ng inalog na bigkis. Ang Mesiyas ang pinakauna ng mga unang bunga. Siya ay naging anak ng Diyos na may kapangyarihan mula sa kanyang pagkabuhay na mag-uli mula sa mga patay (Rom. 1:4). Tayo rin ay mga unang bunga: ibinigay ang Espiritu noong Pentecostes at tinubos sa Pagparito. Ang pagkakasunud-sunod ng Banal na Araw ay kumakatawan sa mga aspetong ito ng ating pagkatawag at pakikipagkasundo sa Diyos Ama sa pamamagitan ni Jesucristo.

Tingnan ang mga araling Mga Kapistahan ng Diyos kung paanong nauugnay ang mga ito sa Paglalang [227] at Ang mga Banal na Araw ng Diyos [097].

PO Box 369, WODEN ACT 2606, AUSTRALIA